27 juli 2017

Angst op de fiets

||
2 Comments

Ik durf te wedden dat iedere wielrenner er weleens last van heeft: angst. Als je met meer dan 70 km/h in een massasprint vecht voor de eerste plek, waarbij je ook nog ‘s rotondes, opstaande pootjes van dranghekken, en ellebogen moet ontwijken. Ik kan me niet voorstellen, dat de gedachte om af te stappen en héél hard “mamaaaa” te gaan roepen, niet soms door je hoofd spookt.

Snelheid in de afdaling
Mijn angst is van ’n iets ander kaliber, maar zeker niet minder eng: van te laat uitklikken, tot niet gezien worden, van snelheden harder dan een auto in een afdaling, tot in het peloton fietsen en van gladde wegen tot loslopende honden.

Vertrouwen en controle
Ik weet dat het vooral gaat om vertrouwen. Je wil dat jij en je fiets één zijn. Je fiets als een soort verlengstuk van je lichaam. Juist, het gevoel van controle dus. Lange tijd is het er. Vooral na veel oefenen en trainen. Maar soms is het ineens weg, na – het zien van – een valpartij, in een onrustig voortrazend peloton of in een gevaarlijke afdaling bijvoorbeeld. En wat je dan doet als natuurlijke reactie is je snelheid verlagen, je benen stilhouden en rechtop gaan zitten. Terwijl juist het omgekeerde – doortrappen en onder in de beugels blijven – veel meer stabiliteit en balans geeft. Oftewel je bent een pannenkoek! Je verliest snelheid, positie, vertrouwen en je mag een groot gat gaan dichtrijden.

Adrenaline
Maar… je weet wat voor een kick het geeft als je die controle wèl hebt! Merken dat je bijvoorbeeld een bocht kunt houden. Natuurlijk overwint adrenaline als je in de positie komt om te winnen, of als je mee kan met de op hol geslagen machines in het peloton. Dan ben je niet meer bewust van je angst. Dan rijd je op instinct. En juíst dat maakt sport waarbij snelheid en techniek bepalend zijn, vaak zo mooi!

Jullie begrijpen natuurlijk dat het schrijven van dit blog, meer is dan alleen een leuk verhaaltje delen. Kim was het, die me de volgende tip gaf: “Beschrijf die peloton-angst maar eens, misschien kom je er overheen zodat we volgende zomer samen kunnen gaan koersen!” Nu lijkt het alsof ik, als een bang konijn op de fiets, de wegen van Nijmegen onveilig maak. Nee hoor, zo erg is het niet met me gesteld J. Maar af en toe een beetje meer van die controle, dat vertrouwen en techniek zou fijn zijn. Ik zou tenslotte geen GOTM zijn als ik mezelf niet wil verbeteren, en misschien een ‘échte’ koers ga rijden.
To be continued…

2 Responses

  1. Cindy
    Cindy

    Hi Christ, wat fijn om terug te lezen. Ik denk ook niet dat we de enige zijn 🙂 Flink blijven oefenen, dan wordt het vanzelf minder! Groetjes Cindy

Leave a Reply