22 maart 2018

Back to Run

||
0 Comment

Eerder vertelde onze held Masjel, de minst snelle finisher van de Zevenheuvelenloop 2017, over zijn persoonlijke overwinning door deel te nemen aan dit evenement . En over zijn overwinning op prostaatkanker. Hij stelde toen al zijn volgende doel 4 maanden later: de 5 km van de Stevensloop. Maar dan zónder wandelen.

Dat Masjel in 1x de status van ‘ langzaamste loper’ van zich afschudt met een eindtijd van 28:59, moge duidelijk zijn. Maar de finish haalde hij niet zomaar. Lees de gedachten per kilometer, van de man die kanker overwon en zichzelf pratend, schrijvend en hardlopend mentaal geneest:

‘Mag ik jou wat vragen?’
Ik loop op de dijk bij Druten als een onherkenbare wielrenster plotseling stopt en vraagt hoe ik heet. ‘Dan ben jij, net als mijn man, in het najaar geopereerd wegens prostaatkanker’, reageert ze. ‘Hoe gaat het nu met jou?’ En zo praat ik 5 minuten, zomaar op een zondagmorgen in februari, met een totaal onbekende vrouw over doorgaans intieme mannenzaken als ‘inco’ en ‘impo’ (dokterstaal voor lichamelijke ongemakken na een prostaatverwijdering). Niet raar, wel heel bijzonder zou juffrouw Ank zeggen…
Dat nog niet alles het doet, dat ik overdag nog een uurtje slaap en dat het een mentale aanslag op mijn leven is. Maar dat ik blij ben dat ik sinds 1 januari weer mag hardlopen.
‘Mijn man heeft nog veel last en kan er helaas nauwelijks over praten’. Ik tip haar om hem het blog ‘Maak van je sh*t een hit’ op Girlsonthemove.nl te laten lezen over mijn snelwandeling tijdens de Zevenheuvelenloop. ‘Erover praten en eventueel erover schrijven, helpt mij goed bij de verwerking’, adviseer ik haar. Na deze speeddate vervolgen we onze wegen. Mijn weg moet leiden naar de 5 km van de Stevensloop op 18 maart.
En die Stevensloop, die kwam er. Net als al mijn hit & shit gedachten tijdens de koude 5 kilometers:

Kilometer 1: Dancing in the Wind
Mijn zoon en ik ervaren bij de start dat je ook letterlijk de wind flink tegen kunt hebben. Goeiedag, wat doet die ‘SieBeer’ zijn best om het ons lastig te maken. We zijn los en ervaren al gauw het gevoel van Dancing in the Wind (vrij naar mijn held Bruce). Zeker op die golvende fietsbrug. Gido is danser en heeft met zijn basisconditie nauwelijks getraind. Hij houdt zich in om mij mentaal te ondersteunen, de schat. En ik houd intussen mijn streeftijd van 30 minuten in de gaten.

Kilometer 2: Als ze er niet is
Begin december 2017 zorgt een concert van De Dijk voor ons jaarlijks portie levenslust. Zanger Huub draagt bij zijn ‘Als ze er niet is’ een T-shirt met de tekst ‘Maak van je shit een hit’. Mijn vrouw, met wie de relatie alleen maar beter is geworden, belooft voor mij zo’n shirt te bestellen. Ik ga het zeker dragen op 18 maart. Als mensen mij rond de feestdagen vragen hoe het gaat, antwoord ik lachend. ‘Ik voel me André Hazes in zijn Eenzame Kerst: als een kerstboom zonder piek’. Ik merk dat die luchtigheid mij ook helpt nu ik de Waal passeer. Want wat kan mij die harde koude wind schelen. Ik ben immers schoon verklaard en geniet daarom nog meer van het uitzicht over ‘The River’.

Kilometer 3: Humor en slapen
In januari weer controle en gesprek met mijn ‘loodgieter’ zoals de anesthesist hem noemde bij de operatie. Hij gaat mijn eerste blog nog lezen en lacht ook om mijn Hazesgrap. Hij benadrukt dat humor en slapen de belangrijkste zaken zijn voor genezing. Maar zegt er ook bij dat de mentale vermoeidheid te maken heeft met spanningen voor en na de onderzoeken en voor en na de operatie. En dat daarbij best tranen mogen vloeien.
Intussen lopen we al 13 minuten en hebben dus twee km-bordjes gemist. Ik weet daarom niet hoe hard ik nu loop. Geen paniek. We zijn al in Lent en gaan op zoek naar het bordje van de 3 km.

Kilometer 4: Mentale overwinning
Erover praten op het werk hoort er ook bij. Heeft iemand het over korte lontjes van sommige collega’s, dan meld dat ik daar ook – hopelijk tijdelijk – mee te maken heb sinds de operatie. En die humor wordt gewaardeerd.
Da’s schrikken. Als we de 3 km passeren, hebben we 18.10 gelopen. Dus boven de streeftijd. Die verrekte wind ook uit Nijmegen-Noord. Maar in de aanloop naar de Waalbrug blaast hij uit het oosten. Gunstig voor het gemiddelde lijkt me. We passeren een meisje met de leuke naam Breeze. Niet echt van toepassing vandaag. Intussen lijd ik wat verlies in mijn ‘onderste regionen’ maar dat wordt helemaal goedgemaakt door de mentale winst in mijn bovenste regionen. Ik heb de krachten goed verdeeld en ga deze wedstrijd hardlopend volbrengen!


Kilometer 5: You are a survivor
Het bordje van de 4 km ligt plat maar ik klok toch 23.40. Dus die 30 minuten moet gaan lukken. Ik word steeds blijer. Zeker nu de daling is ingezet via Valkhof en Kelfkensbos. De Burchtstraat richting finish is in zicht en ik heb genoeg over om een flinke eindsprint in te zetten. Zo lukt het om van de laatste kilometer meteen mijn snelste kilometer te maken: 5.18. Doodmoe, maar wat is dat kicken. We finishen in 28.59 en we vallen opgelucht in elkaars armen. Het is me gelukt.
We vinden mijn vrouw en haar vriendin terug en genieten samen bij de Waagh van een lekkere lunch. En – via facetime – van een lief ‘emoment’ met onze Angéla en haar mannetjes die door ziekte helaas niet bij de finish kunnen zijn. Wat kan zo’n persoonlijke overwinning toch heerlijk smaken. Zeker als ik van mijn vrouw een Stevenloopshirt krijg. En van zoon en ‘haas’ Gido een mooie kaart met ‘You are a Survivor’ met de toepasselijke Bruce-quote ’You’re On Fire.

DijkenLoop
Nu op weg naar de 15 km van mijn 24e Zevenheuvelenloop in november. Met de 10 km van de Maas en Waalse DijkenLoop op 2 september als mooie tussenstop.

Ik dank de onherkenbare wielrenster, die mij inmiddels bekend is, voor haar inspiratie.
Praten, schrijven, hardlopen… Verwerken.
Ik ben weer terug. Back to Run.

Leave a Reply