14 juli 2017

Je bent er bijna

||
0 Comment

Ken je dat? Dat je met je tong op je schoenen loopt tijdens een wedstrijd? Bijna letterlijk omdat je elk moment kan struikelen over je eigen voeten? Dat je écht niet meer kan? En dat mensen langs de weg dan roepen ‘gaat heel goed, je bent er bijna!’? FUCK YOU!

Volgend jaar word ik vrijwilliger
Och wat heb ik dit al vaak gehad. En wat ben ik op die momenten vaak jaloers geweest op de vrijwilligers die het verkeer regelen. Die daar lekker relaxed staan te wezen. Lekker chillend in hun oranje hesje. ‘Ga ik volgend jaar ook doen’, denk ik dan. Laatst nog, tijdens een halve marathon in f*cking 30 graden…

Oververhit
Ik ging redelijk rustig van start, het was namelijk warm. Heet mogen we wel zeggen. Dus ik was nog wel zo slim om niet als een malloot de startblokken uit te schieten. Ging ook best wel goed, al zeg ik het zelf. Tot kilometer 6 ongeveer. Toen raakte ik volledig oververhit, uitgedroogd en alles tegelijk. Elke kilometer ging ik langzamer. Na 10 kilometer liep ik zo traag, dat het nauwelijks meer sneller ging dan een duurloopje.

Papa en mama
Reken maar uit. Bij 10 km ging het niet meer, maar ik moest er dus nog ruim 11! RUIM 11! Hoe dan? Het enige waar ik aan dacht, was de finish. Maakte me niet uit hoe of in welke tijd. Even overwoog ik om uit te stappen. Ben ik eigenlijk heel erg op tegen, maar och wat wilde ik het graag. Stoppen en dan languit in de berm gaan liggen, als het even kan naast een waterpost. En dan wachten op de bezemwagen. Maar nee, mijn paps en mams waren helemaal uit het verre oosten (de Achterhoek) gekomen om te kijken. Waarschijnlijk ook om mij te zien finishen. Ik moest dus echt ff door…

HOE DAN?
Daar jogde ik. Smachtend naar de finish. En daar stond ie dan, na 14 km: de enthousiaste toeschouwer, vrolijk klappend en schreeuwend: ‘goed zo, nog maar een half uurtje!’. Goed bedoeld, maar die man had werkelijk geen idee. ‘Nog maar een half uurtje’. ENIG IDEE HOE LANG DAT NOG IS ALS JE AL EEN HALF UUR DOOD AAN HET GAAN BENT MENEER???! Z’n zoontje die naast hem stond om bekertjes water uit te delen, had overigens ook geen idee. Die spreek ik over 15 jaar nog wel, als hij zelf meedoet. Voor nu was ik vooral heel erg blij met dat bekertje.

De hel!
En zo gaat het de hele weg door met die opmerkingen. En ik bedenk me ondertussen alleen maar hoe verschrikkelijk het is dat ik daar loop. Dat ik nooit meer een wedstrijd zal doen in 30 graden. Dat ik überhaupt geen wedstrijden meer doe. Weet je wat, misschien stop ik zelfs wel gewoon helemaal met hardlopen want dit is de hel!

Bedankt toeschouwers
Uiteindelijk finish ik natuurlijk gewoon, net als altijd. Paps en mams trots, ik blij, en binnen 10 seconden is de hel vergeten. Als ik aan m’n vader vertel wat er allemaal door mijn hoofd spookt tijdens zo’n wedstrijd, vraagt hij “en denk je dan ook weleens iets van ‘goh, wat leuk om hier te lopen’”? ‘NOOIT!’ antwoord ik. En toch vind ik het leuk op de een of andere manier. En ondanks dat ik zo’n man op kilometer 14 het liefst even de waarheid vertel, dat een half uur echt nog rete lang is, zou ik niet zonder hem kunnen. Het zijn de toeschouwers die me er elke keer doorheen slepen met hun stomme opmerkingen. Bedankt mensen!

Coverfoto by Bjorn Parée

Leave a Reply