27 november 2016

Bodemloze put

||
4 Comments

Tijdens een dagje winkelen spendeer ik meer geld aan eten dan aan kleding. Collega’s beginnen me na één week werken al in vreetfilmpjes te taggen. Als ik bij mijn ouders kom, begroet ik eerst de koelkast en daarna pas m’n familie. Een vergadering kan niet meer dan twee uur duren want dan protesteert mijn maag, wat ook de andere deelnemers luid en duidelijk te horen krijgen. Honger. Ik heb altijd honger!

Albert Heijn to gopastedimage
Mijn ladenkastje is een soort van Albert Heijn to go. Geen pennen, post-its en ander kantoorspul, maar brood, crackers, noten, fruit en het liefst ook van die heerlijke chocolade eiwitrepen of Tony’s Chocolonely. Ik werk met zeventig collega’s op een verdieping met slechts twee koelkasten, maar één volledige schap is helemaal voor moi.

3600 hongerige seconden
Mensen onderschatten het soms. Als ik zeg dat ik honger heb en ik krijg het antwoord ‘over een uurtje gaan we al eten’, kan ik daar echt helemaal niks mee. Een uur… Een uur! Weet je wel dat dat 60 minuten zijn? Maar liefst 3600 hongerige seconden?! Het is duidelijk dat ‘al’ voor mij een hele andere betekenis heeft dan voor anderen. Net zoals de woorden ‘net’ en ‘bijna’. ‘Net gegeten’ dat ken ik niet. Mijn lijf vergeet dat en is altijd in voor een lekkere snack. Ik vermoed dat mijn maag dementerend is.

Is er wel genoeg te eten?
In Januari ga ik de Kilimanjaro op: zes dagen klimmen en klauteren naar bijna 6000m hoogte. Die afstand, daar maak ik me niet zo druk om. Die kou, daar zie ik eerlijk gezegd wel een beetje tegenop. Hoogteziekte zou ook echt heeeel shit zijn… Maar waar ik me het meest druk om maak: is er wel genoeg te eten?! Wat als iedereen nog lekker door stapt omdat we ‘net’ gegeten hebben en mijn maag dat alweer vergeten is? Trillende handjes, slap en energieloos, ik zie het al helemaal voor me… Je zult begrijpen hoe gelukkig ik werd toen mijn teamgenootje me vertelde dat we een shitload aan Eat Natural repen gesponsord hebben gekregen. 96 stuks om precies te zijn. Hoezee!

Erica Terpstrapastedimage
Mijn broertje maakt zich wel een beetje zorgen. Hij denkt dat als ik ooit stop met sporten, ik Erica Terpstra achterna ga. Who knows?! Nu gaat al dat eten nog ergens naartoe. Ik laat wat calorieën achter in het bos, gooi er wat de Amstel in tijdens een rondje racen, drop er nog wat op de atletiekbaan, en tegenwoordig doneer ik zelfs wat aan het krachthonk. Maar wat als ik stop met sporten?

NU!
Nu hoef ik daar nog niet aan te denken want sporten is een groot en belangrijk onderdeel van mijn leven. Als ik ooit minder of misschien wel stop (kan het me niet indenken, maar goed), is er waarschijnlijk al lang wat uitgevonden voor dementerende magen. Daar ga ik dan maar vanuit. En voor nu gewoon aan iedereen de waarschuwing: als ik zeg dat ik moet eten, dan bedoel ik NU! Niet ‘bijna’, ‘straks’, of ‘over een uurtje al’, nee, NU!

4 Responses

  1. Stéphanie

    Leuk geschreven Mirte! Helaas heel herkenbaar! Zo ziet mijn bureaula er ook uit.. en m’n tas is een miniversie daarvan, Hoe doe je dit bij lange hardloopwedstrijden? Wanneer eet je wat voor het laatst? Neem je meer gelletjes dan anderen of heb je een andere aanpak?

    1. Mirte
      Mirte

      Hoi Stéphanie, toch best grappig dat jij (en vele anderen) je in mijn verhaal herkent. Het gekke is dat ik tijdens het hardlopen redelijk lang zonder eten/energie kan. Pas bij wedstrijden verder dan een halve marathon, ga ik gelletjes gebruiken. Bij een marathon neem ik er 5. Als ik lange duurlopen doe van minimaal 25 kilometer, dan neem ik ook een gelletje mee. Voor het lopen eet ik vaak gewoon brood. Wit brood met jam is altijd een goede voor de wedstrijd! Bij het wielrennen is het trouwens heel anders, dan heb ik veel meer eten nodig! Voor, tijdens, en na het fietsen. Gek he?! Ren jij zelf veel lange afstanden? En hoe pak jij het dan aan?

  2. Marloes

    Zo herkenbaar… Als ik dan geen eten krijgen word ik ook nog eens chagerijnig en kan ik niet meer nadenken. Ik heb altijd banenen en Nakd reepjes bij me. Succes met de klim!

  3. Pingback : Verliefd op de fiets | Girls on the Move

Leave a Reply