24 oktober 2018

De perfecte Amsterdam Marathon

||
0 Comment

De voorbereiding was niet optimaal. Ik heb zelfs even op het punt te staan om het op te geven. Want 4 weken niet kunnen trainen midden in mijn marathonvoorbereiding, leek me niet echt ideaal. Maar wat ben ik blij dat ik heb doorgezet! Eindelijk lukte het me afgelopen zondag, bij de Amsterdam Marathon, om een sub 3 uur te lopen 😀

Stapelen
Vrijdag begon de echte marathonvoorbereiding: stapeluuuhhh! Op de twee dagen voor een marathon eet ik veel koolhydraten (= energie) en weinig vezels (= geen Dixi in hoeven rennen tijdens de wedstrijd). Traditie is om zo veel mogelijk zoete troep naar binnen te werken en dus ging er een zak kikkertjes en een zak Haribo beertjes mee naar werk. Om 9.45 uur was ik kotsmisselijk en stopte het stapelen even. Iets wat ik later natuurlijk wel weer netjes heb opgepakt. ’s Middags witte bolletjes met hagelslag, tussendoor bananen en snoepjes en ‘s avonds at ik poedersuiker met pannenkoeken. Jum.

Laat me lekker!
Zaterdag ging ik verder met dit zalige menu. De dag sloot ik af met een nieuwe zak kikkertjes die ik lekker helemaal in m’n eentje leeg at. Omdat het kan, omdat ik mezelf wijsmaak dat ik die suikers écht nodig heb en vooral omdat ik heel zielig was omdat al mijn vrienden op ADE stonden en ik niet. Ik hoor alle voedingsdeskundigen denken ‘meisje, dit is niet oké’. I know and I don’t care. Laat me lekker 🙂

Raceday
En dan de zondag. Raceday! Ik geef maar toe: de zenuwen spatten er aan alle kanten vanaf. Om 8.30 meette ik met een net zo zenuwachtige Arnoud om samen warm te lopen en om 9.00 uur sprak ik met mijn brakke vriendje en vriendin af bij de ingang van het stadion. Ik ging dan wel een marathon lopen, maar van hen werd deze dag ook behoorlijk wat verwacht. Ik had een mooie route voor ze uitgestippeld zodat ik ze lekker vaak zou zien en zij dus lekker veel moesten fietsen. Respect dat ze er zo vroeg stonden want zij waren dus wél naar ADE geweest!

Last-minute haas
De spanning steeg meer en meer. Ready to race? Uhmm nee! Whaaa! Maar ja, toch maar naar het startvak. Nog een laatste zenuwplasje lozen en een paar minuten aftellen… En laat ik in dat startvak nou een bekende tegenkomen die een vriend ging hazen op 3 uur. Perfect! En zo sloten Arnoud en ik bij haas Rik aan die perfect op schema liep. Wij hadden maar 1 taak: bij de oranje hemdjes blijven. Onderweg zag ik steeds meer vriendinnen bij team Chris en Nikki (die brakke hoofden die er al om 9.00 stonden) aansluiten en dat gaf een mega boost!

Tot straks!
Op 19 km zei Arnoud: ‘Mirt, vandaag gaat het hem worden!’. Ik vond het nog iets te vroeg om te juichen, maar ja, het ging nog wel heel easy… Op 28 km moesten we helaas afscheid nemen van onze haas aangezien zijn buddy het zwaar kreeg. Ik voelde me nog steeds verbazingwekkend sterk. Arnoud voelde zich Keniaans. Bij 30 km zette hij nog wat extra aan. Voor mij iets te ambitieus want ik weet maar al te goed hoe zwaar het na 35 km opeens nog kan worden. Bye bye Anroud! Laat mij hier maar lekker rustig m’n ding doen en we zien elkaar straks wel weer.

Oh nee, m’n hamstrings!
M’n energie leek maar niet te minderen. Bij elke kilometer rekende ik uit hoeveel tijd ik nog over had om onder de 3 uur te blijven. Bij elke kilometer besefte ik dat de kans echt heel groot was dat dat zou gaan lukken. Wel één probleempje: m’n hamstrings. Die begonnen wat te protesteren en even was ik bang dat dat roet in het eten zou gaan gooien. Het zal me toch niet gebeuren dat ik zo lekker loop en dan kramp ga krijgen? Please!!!

OMG
Mijn hamstrings hielden het. Hoe dichter ik bij de finish kwam, hoe meer energie ik kreeg. OMG, ik ging het gewoon redden!!! Ik sprintte het Olympisch Stadion in, zag de klok, en kon niks anders meer dan lachen. 2.57.43! Niet te geloven, eindelijk is het gelukt. En hoe?! Zelfs een negative split! Arnoud stond me juichend op te wachten bij de finish. Die stiekeme Keniaan had gewoon zo veel versneld dat hij in 2.55.00 finishte. What. The. Fuck. Een en al euforie!

Het dopingmeisje
En toen kwam het dopingmeisje. Het dopingmeisje vertelde dat ik 4e op het NK was geworden (dus precies niet het podium gehaald maar toch heel leuk!) en dat ik daarom een dopingcontrole kreeg. Voordat ik dat had gedaan, mocht ik niet naar de W.C. En dat terwijl ik al vanaf kilometer 2 moest (en das geen grap). Ik mocht gaan en staan waar ik wilde, maar zij moest overal bij me blijven totdat ik m’n plasje had afgegeven. Oké dopingmeisje, kom dan maar even mee naar m’n vrienden want die wil ik eerst zien!

Knuffels en dopingcontrole
Na allemaal dikke knuffels was ik klaar voor de controle. Iets heel nieuws voor mij dus geen idee wat ik moest doen. Spelen met pies doe je natuurlijk niet dagelijks. Gelukkig is alles droog gebleven. En nu maar hopen dat kikkertjes niet op de dopinglijst staan want dan val ik even flink door de mand…

Na de controle was het dan eindelijk tijd voor een heerlijk welverdiend biertje en ontzettend nagenieten. Ik heb altijd gezegd dat als ik onder de 3 uur zou lopen dat mijn doel bereikt zou zijn en de marathon me niet meer zo zou boeien. Maar ja, die 2.55 komt nu wel heel dichtbij… 😀

Leave a Reply