06 juni 2018

De Stockholm Marathon

||
0 Comment

De Stockholm Marathon. De marathon die ik samen met twee vriendinnen zou rennen. Hun eerste marathon, mijn zevende. De rolverdeling was zo bedacht dat zij de finish moesten proberen te halen en ik de hapjes (lees: ranzige gelletjes) en drankjes onderweg zou verzorgen plus wat bemoedigende woorden op de zware momenten.

Helemaal alleen
Zowel vriendin 1 als 2 raakte geblesseerd in de voorbereiding en opeens was het hierboven genoemde scenario dus van de baan. Even twijfelde ik of ik die marathon dan nog wel moest gaan lopen. Op een paar lange duurlopen na, was ik helemaal niet voorbereid op een race van 42km. Had ik zin om in mijn eentje voor spek en bonen mee te doen? Het antwoord werd ‘ja!’. Als je er dan toch bent en een startnummer hebt, kan je maar net zo goed met die lange stadswandeling meedoen, toch?! Geen doel, geen druk, gewoon rennen en genieten!

Het tropische Zweden
Met 5 vriendinnen vertrok ik naar het tropische Zweden, waar ze voor race day zo’n 29 graden met zon op het menu hadden staan. Een marathon met dit weer en een start om 12.00 uur, hoe dan?! Voor het eerst in m’n leven twijfelde ik of ik wel zou gaan finishen. Uitstappen vind ik een dikke no go, maar uitVALLEN kan natuurlijk. Anyway, het is wat het is en er moet wel heel wat gebeuren willen ze mij laten stoppen. Ik ga er gewoon voor!

Race day
Badend in de zonnebrand op naar de start! Op mijn ene hand de kilometers waar m’n persoonlijke cheering team zou staan en in de andere hand m’n energierepen die me door die 42km zouden loodsen. Marathon ready! Die start, dat werd er trouwens eentje waarbij ik totaal misplaatst front row stond en totaal terecht ondersteboven werd gelopen.

Zwaarrrr
In de eerste 10km kreeg ik het al best wel zwaar. De brandende zon zoog alle energie uit m’n lijf en gaf me een hartslag alsof ik enorm m’n best aan het doen was om een nieuw wereldrecord te vestigen. Dit terwijl ik in principe gewoon een duurloop deed. ‘Hoe in vredesnaam moet ik zo nog 32km rennen’, dacht ik bij mezelf. Maar daar zag ik mijn lieve vriendinnen langs de kant staan joelen! Boost in de pocket 🙂

Ik kan dit!
Nog nooit was ik zo blij met wolken. Wolken, een douche, een drankpost en een hap van m’n energiereep: ik kreeg weer zin om te leven en bedacht dat ik dit marathonnetje gewoon even ging rocken! Na die start waar alle Kipchoges and family over mij heen denderden, begon ik nu weer mensen in te halen. Nummertje 170 was niet meer te houden!

Cheering team
Na 25km hoorde ik vreselijk geschreeuw en gegil (ik vermoed dat de rest van Zweden en Noorwegen dit ook gehoord moet hebben) en zag ik een paar grote gekleurde schuimhanden wapperen. Yes, no shame, die horen bij mij! Mijn supporters begonnen hun rol steeds serieuzer te nemen en waren niet te missen 🙂

Relaxxx
Door elke drankpost aan te vallen en elke douche of brandslang te pakken, kon ik mezelf aardig verkoelen en liep ik eigenlijk wel prima. Na 28km begonnen er al veel mensen te wandelen terwijl ik me nog redelijk fit voelde. Totdat bij 32km die berg opeens tevoorschijn kwam. Toen zakte me de moed even in de schoenen. Vooral dat bordje ‘The climb’. En ook echt drie van die bordjes… Waarom zo de nadruk erop leggen?! Alsof we na 32km in 29 graden niet door hebben dat de weg daar omhoog krult. No worries, dat ontgaat onze marathonbenen écht niet hoor!

De laatste kilometers
De laatste kilometers. De zon was weer volop van de partij, de benen waren op en ik wilde drinken. Heel. Veel. Drinken. Alles wat ik tegenkwam, kiepte ik gulzig naar binnen. Cola, water, sportdrank, het maakte me niet uit. Een beetje in m’n mond, een beetje in m’n kleding. En als ik die post met augurken nog een keer tegen was gekomen (wat moet je met een augurk tijdens een marathon?!), had ik ook nog een pot augurken naar binnen gewerkt.

Mirtö uit Hollånd
Voor de derde keer spoot een slang met veel te lompe straal me zo zeiknat dat ik het gevoel had alsof ik zo het zwembad uitgeklommen was. Prima. En zo trotseerde ik de laatste heuvels en zag ik nog één keer m’n chickies die nu ook de omroeper bij hun act hadden betrokken. Iedereen heeft geweten dat daar Mirtö uit Hollånd liep.

De finish
Het Olympisch Stadion kwam in zicht. Ik heb nog nooit met zoveel plezier 300 meter over een atletiekbaan gelopen. Dat publiek, die muziek, dat moment dat je mag stoppen en liggen… I did it! Met 3.29.05 dik tevreden voor een tropische duurloop 🙂

Tempeh enzo
Bunkerennnn! Oh nee, toch niet. We eindigden in een heel leuk vegan restaurant waar ik van een stukje tempeh mocht genieten. Lekker, maar net iets anders dan wat ik in gedachten had na 42km. Gelukkig kon Lieke haar stukje rode biet en ui niet op. Lieke, you saved my life.

De dansjes waarmee we de dag afsloten, maakte deze fantastische dag helemaal compleet! Love de marathon, love Stockholm ❤

Leave a Reply