18 augustus 2017

Dikkiedik zit op de fiets

|
By
|
2 Comments

Wielrennen is mijn passie, mijn allergrootste hobby en ik was helemaal klaargestoomd voor het wedstrijdseizoen deze zomer. Dit jaar zou ik aan de start staan met de pro’s, rete spannend, maar ook een fantastische uitdaging!
En toen was ik ineens zwanger… Het mooiste excuus om een sportseizoen te laten varen!

Nog met het sesamzaadje op pad

De allergrootste illusie
Dit kleintje is zo welkom, maar ik had ook niet helemaal bedacht dat het direct raak zou zijn. Dus van de ene op andere dag realiseerde ik me de volgende twee dingen: er schuilt een sesamzaadje in m’n lichaam en fuck, mijn fietsseizoen is al voorbij voordat ie nog moet beginnen.
Ah, misschien pak ik nog wel één wedstrijd mee als ik me goed voel. Ha, de giller! Want je beseft je al heel snel dat dat de allergrootste illusie is die je jezelf wijsmaakt. Dat er heel veel aan het veranderen is in je lichaam, en dat in mijn geval – echt letterlijk – alle beginnende zwangerschapskwaaltjes de revue passeerden. Oh, de horror!

Fabulous
Inmiddels zijn we ruim 27 weken onderweg en ik voel me fabulous 😀 Ik loop hard, ik werk aan mijn core in de gym, en ik fiets, hallelujah! En van al die activiteiten bezorgde het fietsen me de grootste kopzorgen… Het begon als volgt.

Fiets je binnen of buiten?
Terwijl ik mijn zinnen had gezet om fijn in de buitenlucht te blijven fietsen, dacht mijn omgeving daar heel anders over. Hoezo zou ik nu ineens uit mijn klikpedalen schieten en pontificaal op mijn buik vallen?! Maar hoe vaker ik hun angst aanhoorde, hoe meer het ook mijn angst werd. Wat als… Het spookte maar door mijn hoofd. Maar ik wilde zo graag! Gelukkig kon ik er met fietsmaatjes goed over praten en besloot ik uiteindelijk om me via hun netwerk aan te sluiten bij een indoor cycling gym. En dat is, terugkijkend, een van de beste keuzes geweest. Ik pak specifieke klasjes mee die focussen op tempo’s danwel duurtrainingen, beklim heel wat denkbeeldige colletjes, en hoef zo niet te vrezen voor een idiote Amerikaan die niet bedacht is op fietsers op de weg (helaas worden fietsers hier veel vaker aangereden dan in Nederland…).
Maar als jij anders besluit, ook helemaal goed! Ik smul van de fietsavonturen van Marijn de Vries en haar dikke buik. Het is een persoonlijke keuze, die ook wordt beïnvloed door je omgeving, en je doet wat voor jou het beste voelt, AMEN!

Happy op de fiets
Oké, die beslissing heb je dan genomen, maar dan zit je ineens niet meer lekker op je fiets… Of je nu binnen of buiten fietst, er hangt een steeds dikker wordende buik tussen je zadel en stuur. En in mijn geval zorgde dat voor een gespannen buik (de zogenaamde harde buiken). Ik ging aan de slag met de afstelling van de fiets en overlegde met mijn arts. En dit zijn alle lessen die ik tot nu toe heb geleerd en die ervoor zorgen dat ik (bijna altijd) helemaal happy op mijn fiets zit en nergens last van heb:

  • De afstelling van je fiets allereerst: dat stuur mag omhoog! Meer ruimte voor je buik, holladijee! Let erop dat als je binnen fietst, en niet op je eigen racefiets, je goed beoordeelt of je de indoorfiets kan aanpassen. Zadelhoogte, dat is meestal wel aan de orde, maar bekijk ook of je de stuurhoogte en de afstand tussen zadel en stuur kunt verkleinen. Als je op je eigen racefiets zit, kun je met stuurpen en stuurbuis aan de slag.
  • Drink, drink, drink! Waar ik zonder enige moeite een uur hardloop/wandel en goed na de training drink, gaat dit niet op voor het fietsen. Ik drink inmiddels 2 liter water weg tijdens een uur fietsen. Waarom? Binnen zweet je meer door de warmte en het ontbreken van de wind en dehydratie wekt harde buiken op. Drink en je zult veel minder last hebben! Dit was de beste tip die mijn arts kon geven en waar ik de impact – van te weinig drinken dus – niet direct van doorhad.
  • En bedenk je ook, een zogenaamde harde buik is niet meteen reden tot paniek. Als deze gewoon weggaat zonder dat je deze moet wegpuffen en niet pijnlijk is, kun je gewoon blijven sporten. Een fijne geruststelling om te horen. Overleg dus altijd goed met je arts (verloskundige in Nederland) en laat je vertellen wat je wel en niet mag voelen.
  • Oké, dames, als je al niet had geïnvesteerd in een goede bibshort, is het daar nu écht tijd voor! Want down under, zeg maar, is het allemaal net iets meer gevoelig nu, mocht je dat nog niet gemerkt hebben. En misschien totaal overbodig, maar gooi je bib linea recta de wasmachine in na de training! Infecties liggen nu nog veel meer op de loer en die willen we niet hebben.
  • Tot slot, als je binnen besluit te racen, let op de ventilatie. Ik fiets altijd onder en voor een waaier zodat ik niet oververhit!

Hopelijk fiets ik nog lang als dikkedikzak binnen op de fiets, compenseer ik het buitengemis met mijn hardlooprondjes, en houd ik mijn conditie nog enigszins op peil voor het wedstrijdseizoen van 2018. Why not 😀

2 Responses

  1. Goede tip, indoor cycling! Ik zit zelf niet in jouw situatie maar weet zeker dat anderen ermee geholpen kunnen zijn. Fijn dat mijn artikel over het verstellen van je stuurhoogte nuttig was. Veel (fiets)plezier de komende tijd, met zo’n mentaliteit komt dat vast goed. Groetjes Janneke (Zijwielrent.nl)

  2. Kim
    Kim

    Dank je wel, Janneke! Leuk van je te horen, jouw blog was super nuttig! Hopelijk kunnen we hier nog een tijdje met dikke buik doorfietsen, zou fijn zijn!

Leave a Reply