06 november 2017

Duinentrail Schoorl

||
0 Comment

Ik denk dat het twee jaar geleden is dat ik aan de start stond van mijn eerste trailwedstrijd, namelijk de Duinentrail in Schoorl. Na een langslepende blessure leek lopen op de weg niet echt haalbaar meer en probeerde ik mijn hardloop passie en energie ergens anders in kwijt te kunnen.

Ik ontdekte dat ik onverhard veel minder problemen ondervond, dus trailen werd een uitermate geschikte optie. Want wat is dat trailen ontzettend fijn! Buiten lopen, midden in de natuur, waar je nog steeds wel de strijd en de competitie vindt, maar waar de tijd niet meer zo’n belangrijke rol speelt. Heerlijk! Zo langzamerhand ben ik steeds meer trailwedstrijdjes gaan opzoeken en heb ik afgelopen oktober voor het eerst meegedaan aan een skyrace en vertical race in Limone. Super gaaf en dat smaakt zeker naar meer!

Duinentrail
Maar goed, deze blog gaat over de Duinentrail, dus terug naar waar ik het over wilde hebben. Zoals gezegd had ik al eerder meegedaan en MudSweatTrails weet van elke wedstrijd die ze organiseren een echt feestje te maken. Ik loop dan ook graag wedstrijden van hen. Na Limone had ik geen enkel idee waar ik stond. Oké, ik ben tijdens die wedstrijden vrij diep gegaan, maar ik heb nog nooit in een wedstrijd berg op zoveel moeten wandelen. Dus of ik er nou hardlopend beter van geworden was, geen idee… Maakt ook niets uit, Schoorl is prachtig en ik wilde daar gewoon lekker lopen.

Concurrentie
Aangekomen bij de start zag ik dat de concurrentie goed vertegenwoordigd was. Met Suzan en Ingrid zou het een spannende strijd gaan worden. Nadat het startschot gelost werd, ging Suzan er ontzettend hard vandoor. Ik merkte meteen dat ik dit soort snelheidsprikkels de afgelopen tijd niet meer gewend ben; mijn benen protesteerden hevig tegen dit tempo. Die trappen die we meteen op moesten, maakten het ook niet echt makkelijker. In het begin deed ik een poging om erbij te blijven, maar ik merkte al snel dat ik me zou opblazen, dus ik besloot een tandje terug te schakelen. Ingrid was intussen ook iets op me uit gelopen, maar ik kon beide dames wel in het vizier houden. Op de steile stukken omhoog (toch die bergtraining he J) zag ik dat het gat steeds een beetje kleiner werd en ook op de steile stukken naar beneden wist ik tot mijn verassing iets dichterbij te komen. (Geheel tegen wat ik in Limone gewend was. Wanneer er daar ook maar een afdaling in zicht kwam, stormde iedereen me al voorbij.)

Inhalen
Na ongeveer drie kilometer haalde ik Ingrid bij en samen liepen we op naar Suzan. Bij het zandstuk aangekomen, wisten we bij haar te komen, maar toen kregen we ook meteen een heel pittig stuk voor onze kiezen. Niet alleen moesten we door het mulle zand ploegen, maar we hadden ook nog lekker de wind in ons gezicht. En die was niet mis, kan ik je vertellen.

De mannen uit de wind houden
Onze mannelijke helden vonden die wind ook wat pittig en zij besloten lekker achter de vrouwen te gaan hangen, want opeens merkte ik dat ik al een hele tijd op kop aan het sleuren was. Niet echt verstandig als je nog met je concurrenten wilt afrekenen ;-). Bij mijn vraag of er iemand wilde overnemen, liep Suzan dapper naar voren, maar bij de mannen bleef het opvallend stil.

Tweede adem
Nadat we de zandvlakte afdraaiden en we weer konden gaan hardlopen, in plaats van ons ploegend voortbewegen, kon ik een gaatje met Suzan slaan wat ik met een steile trap naar boven nog iets verder kon uitbouwen. Vanaf dat moment kwam ik echt in de flow en kreeg ik een tweede adem, die in een wedstrijd altijd zo goed van pas komt J. Ik kon blijven versnellen en de kilometers vlogen voorbij. Het was pittig, maar ik kon tegelijkertijd ook zo genieten van het ritme wat ik kon houden en de ongelooflijk mooie natuur om mij heen.

Gewonnen!
Na zeventien kilometer hoorde ik de speaker en vond ik het bijna jammer dat de wedstrijd er alweer bijna op zat. Nog wat slingerbochtjes, een klimmetje, de steile zandheuvel naar beneden en ik was er! Jeetje, eerste!! En wat een gave wedstrijd en goed gevoel onderweg. Ik voelde me mega happy!

De komende maanden loop ik hier en daar nog wat trails en eind februari staat een nieuw avontuur te wachten. Ik loop daar de 42 kilometer tijdens de Transgrancanaria. Mijn eerste wedstrijd langer dan dertig kilometer. Ik heb er enorm veel zin in en kijk ook heel erg uit naar de voorbereiding. In die voorbereiding gaan we namelijk nog met MudSweatTrails een weekje naar Lanzarote. Heerlijk toch :-)?!

 

Leave a Reply