27 november 2017

Een hit van onze sh*t

||
4 Comments

‘Aan zijn handen, die tijdens zijn gezellige gepraat op zijn platte buik rusten, zie ik het. Deze man is niet klein te krijgen. Lang, slank, afgetraind ogend, op en top sport. 
Maar wel in een ziekenhuisbed.’ – Lotte

Natuurlijk weten we allemaal dat in een hardloopevenement met tienduizenden deelnemers, vele individuele verhalen schuilen. Mensen die niet zomaar finishen, maar met een beladen, persoonlijke overwinning. Masjel, de minst snelle loper van 2017, vertelt je over zijn Zevenheuvelen- én levensloop van de afgelopen 5 maanden. Laat je inspireren:

‘Toeval bestaat niet’, roept Stefan van Lotte nog als ik tegen vieren hun huis verlaat en weer naar mijn auto wandel op de Zevenheuvelenloop Zondag. Ik hoor Bert Pessink de laatste twee deelnemers over de finish speakeren en ben heel benieuwd naar hun eindtijden. Want ben ik nu wel of niet de minst snelle loper van deze editie? Ja dus, hoor ik thuis. De reden heeft alles te maken met de toevallige samenloop van omstandigheden.

De shit
Het zomert al volop als ik 22 juni te horen krijg dat ik prostaatkanker heb. Gelukkig operabel maar het zal mijn leven wel ingrijpend veranderen. Ik begrijp er niks van. Van mijn 61 jaren loop ik er al 22 hard, leef redelijk gezond en heb totaal geen (plas)klachten. Mijn zomer en die van mijn dierbaren krijgt even een lokale dip. Maar meteen realiseren we ons dat het veel erger had kunnen zijn. We gaan er daarom positief tegenaan en maken ‘een hit van onze shit’ zoals Huub van der Lubbe van De Dijk ooit zei over de kanker in zijn gezin.

Persoonlijke tijd
De operatie zou over een week of zes zijn. Meedoen aan mijn 22e Zevenheuvelenloop kan ik natuurlijk vergeten. Ik besluit, nog voor mijn operatie, een ‘virtuele’ persoonlijke tijd te gaan noteren. De enige manier om de serie voor mijn gevoel niet te doorbreken. Juist nu niet. Ik heb tenslotte alle edities vanaf 1996 meegedaan, met als hoogtepunt mijn 1.07.50 uur in 1998. Daarna kwam het ‘verval’: een jaartje ouder, een minuutje langzamer.

Maar het loopt allemaal anders. In de loop van augustus wordt de operatie verschoven naar 6 oktober. En dat is ook het begin van de toevalligheden.

Samenloop
Ik spreek Lotte op 3 september sinds lange tijd weer live bij de Maas en Waalse DijkenLoop in Beneden-Leeuwen. Daar waar haar roots liggen en daar waar we, toen Lotte nog in Beneden-Leeuwen woonde, jarenlang samenwerkten aan dit schitterende evenement. We lopen allebei de ruim 5 km. Een afstand die de Leeuwense Lotte zelf in de beginjaren van de DijkenLoop heeft laten invoeren.

Fit en jong
Vrijdagmiddag 6 oktober is het eindelijk zover. Mijn vrouw en zoon vergezellen mij en mijn bed als we met de lift richting operatiekamer mogen. Ik blijk – door de eerste ‘doping’- geroepen te hebben dat ik in principe tegen de lift ben als je nog trappen kunt lopen… Zes uur later word ik wakker in een vreemde wereld als ik mijn ‘lendendoekje’ optil. Gelukkig nauwelijks pijn dankzij pijnstillers. Slapen is lastig dankzij het Snurker Mannenkoor dat mijn drie oudere kamergenoten vormen. Ik voel me ineens nog heel jong.

Ruimte in mijn hoofd
Zaterdagmorgen 7 oktober achten mijn ‘personal nurses’ Anne en Anne mij al in staat om mezelf op te frissen. Ik heb de ervaring dat hardlopen en badkamermomenten ruimte in je hoofd maken voor nieuwe dingen. Dat geldt nu ook want ineens schieten me te binnen: ‘vandaag open dag CWZ’ (dat zag ik gister ergens voorbij flitsen), ‘Lotte doet daar volgens mij nog steeds communicatie’ en ‘ik heb haar 06’… Dus waarom niet even appen of ze ergens rondloopt en misschien tijd heeft om even goedendag te zeggen. Lotte is er inderdaad en binnen een half uur zit ze enthousiast op mijn bed en praten we kort bij. Ook over de Zevenheuvelenloop. Lotte is van plan zelf de 7km lopen (in opbouw na haar zwangerschap) en nodigt me uit om zondags als toeschouwer vanuit hun woning, vlakbij de start, naar de tribune te wandelen. Voor het eerst zou ik de start en finish van de toplopers live kunnen zien. Het loopt -toevallig?- anders…

Lopen is lekken
Op dinsdagmiddag 17 oktober heb ik een ‘short stay’ in het ziekenhuis waarbij het katheder wordt verwijderd en we de uitslag van de patholoog te horen krijgen. Twee heel verschillende momenten. Vanaf nu geldt o.a. ‘lopen is lekken’. Tijdelijk als het goed is. Tena 4Men compenseert dit ongemak prima.

Stil in mij
Pas om 18.45u volgt het volgende moment: het – alle ongemakken goedmakende – bericht dat de chirurg zijn werk goed heeft gedaan. Alle verdacht weefsel is weggehaald. Ik ben schoon! Wat een opluchting. Ik deel dit blije nieuws ’s avonds met velen. Het wordt erg stil in mij van alle lieve reacties.

Waarom niet?
Half november ga ik weer therapeutisch aan de slag op mijn werk. Een hardloopcollega informeert naar mijn herstel en al gauw praten we over de Zevenheuvelenloop die ik dit jaar voor het eerst moet missen. ‘Hoezo missen?’ is zijn reactie. ‘Je kunt hem toch ook wandelen’. Mijn vrouw is niet meteen enthousiast. Maar mijn bekkenbodemtherapeute, die ik dondermiddag bezoek, stelt mij en haar gerust want ze vindt het geen probleem mits ik wat ‘materiaal voor onderweg’ meeneem. Ik vind al gauw een startnummer op Marktplaats in het oranje startvak (gelukkig een startvak redelijk vooraan, want anders ben ik al wandelend niet op tijd binnen. En… wonder boven wonder: af te halen bij de overbuurman van Lotte). ’s Avonds staat het startnummer op mijn naam. Ik doe mee!

Warming-up
Bij Lotte en Stefan wordt het steeds drukker met girls die ‘on the move’ gaan. Lotte heeft besloten niet de 7 maar de 15 km te lopen. Met Stefan en de kleine Memphis doe ik op het vloerkleed nog een speelse warming-up waarna het tijd is om naar de start te gaan. De zeven fasen van mijn Zevenheuvelenloop:

  1. Waarom wandelen
    13.13 uur ga ik over de startstreep en druk mijn stopwatch in. Wat een vreemd gevoel als je moet wandelen terwijl de rest hardloopt. Dat vinden ook bekenden langs de kant. Want als je wandelt herken je eerder gezichten. Maar andersom ook! Ik beantwoord hun waarom-vragen kort met: ‘ik leg het nog wel een keer uit’.
  2. Hoop & Born to Run
    Bij goede vriendin Inge, die altijd bij Café Groenwoud wacht op haar Henk, stop ik even de tijd. Heel toevallig is haar 60+ vriend een paar jaar geleden ook geopereerd vanwege prostaatkanker. En die loopt weer hard zonder problemen. Dat geeft mij alle hoop voor de editie 2018. Haar knuffel geeft mij weer energie om richting het tweekilometerpunt te gaan. Daar kan ik gelukkig het fietspad af voor een plaspauze. En verder val ik daar nauwelijks op en hinder niemand. Ik ben een paar kilometer alleen met mijn muziek van o.a. Bruce (Born to Run…).
  3. Ik wil over de finish
    Op de Derde Baan houd ik netjes rechts en kom daar al de eerste uitvallers tegen. ‘Teruglopen is korter’, adviseren ze me. Mijn reactie ‘Ik wil over de finish’, licht ik niet verder toe. Ik moet door. En snel ook. Want bij de drankposten na de 6 km zijn gelukkig ook toiletten voor verzorging. Ik kan dit jaar beter niet drinken.
  4. Machtig mooi
    Op de Zevenheuvelenweg kies ik voor het hoger gelegen fietspad. Wat een machtig mooi gezicht. Het legioen zie ik onder me lopen met de zon in hun knopen, zoals De Dijk zingt in ‘We beginnen pas’. ‘Kom op joh, we zijn al over de helft’ roept een leuke vrouw me toe. Ik zwaai en lach terug. Net voor de 10 km zijn er gelukkig weer toiletten waarna het bekende vals plat naar Erica begint. En daar word ik blij als ik – dankzij mijn 1,98 meter – zelfs andere hardlopers inhaal die liever even wandelen
  5. Bergopwaarts
    Terwijl het parcours bergafwaarts gaat, gaat mijn humeur juist bergopwaarts. Ik ga het halen! En ook nog binnen mijn doel van 2.15 uur (gemiddeld 9 min/km). Mijn hoofd heeft ineens weer ruimte voor een ingeving. In een eerdere Zevenheuvelenloop heeft de dj op verzoek ‘Ik kan het niet alleen’ van De Dijk gedraaid bij mijn finish. Iets wat juist nu zeker geldt… Uiteindelijk klok ik een persoonlijke netto-tijd van 2.12.40 uur. Moet volgend jaar 42 minuten sneller kunnen.
  6. Dankbaar
    Tot mijn verbazing geen emotie. Wel een heel blij en gelukzalig moment. En vooral dankbaar (maar aan wie?) dat ik deze 22e editie toch heb kunnen volbrengen. Ik was blijkbaar fit genoeg om zes weken na de operatie die kl..kanker de baas te zijn met een snelwandeling van 15 km. Ik geniet ervan om even op te gaan in de massa: ik val nu immers niet meer op tussen al die andere wandelende finishers…
  7. Zevens
    Thuis laat mijn vrouw de SMS zien met de officiële (dus inclusief plas- / en verzorgingspauzes) eindtijd: 2.27.07 uur. Meer zevens kunnen er niet in een uitslag staan. Toeval bestaat niet!

Cooling down (voor Lotte)
Als Lotte je vraagt om een gastblog te schrijven voor haar Girls on the Move, doe je dat met veel plezier. Niet alleen voor haar, maar ook omdat je vereerd bent. Vijf maanden van mijn persoonlijke ‘levensloop’.

Nu op naar mijn vierde Stevensloop op 18 maart. Ik ga – weer hardlopend – voor de vernieuwde 5 km in maximaal 27.57 minuten…

4 Responses

  1. De Torenvalk

    Geweldig gedaan Masjel (mister Dijkenloop) en prachtig verwoord.Heel veel succes met herstel en voorbereiding van de 7 Heuvelenloop 2018

  2. Ik hoorde je verhaal maandag op het werk van een collega uit Druten!! Respect man voor wat je gedaan hebt met een diepe buiging. Veel goeds gewenst voor de toekomst.

  3. Chris

    Wat gaaf dat je dit hebt gedaan én dat het gelukt is! Sterkte met het verdere herstel, je levenslust gaat je daar ongetwijfeld bij helpen!

Leave a Reply