22 juni 2017

Eindelijk, Nijmegen heeft ook haar eigen triatlon!

||
0 Comment

Nijmegen, de stad waar ik inmiddels alweer 5 jaar woon (al 5 jaar student, sjemig..). De stad waar ik, zo cliché als het ook mag klinken, direct verliefd op ben geworden. De oude binnenstad, gezellige kroegen, mooie natuur en fijne mensen: ik hou van Nijmegen! De eerste triatlon van Nijmegen kon dan ook niet anders dan een succes worden.

Swimbikerun- swimbikerun
Afgelopen zaterdag was het dan zover: de triatlon ging van start aan de nieuwe nevengeul in Nijmegen Lent. Ik mocht starten in de elite serie, een nieuw concept waarbij er 2 x 1/16 triatlon afgelegd ging worden. Ik had al bedacht dat ik waarschijnlijk als laatste uit het water zou komen, maar dat mocht de (voor)pret niet drukken. Op de dag zelf hielp ik wat bij de recreanten series en de duatlon, en was ik vooral erg zenuwachtig.

Niet doen, maar denken, of doen en denken?
En daar gingen we dan, 500m zwemmen. Ik hield de roze badmutsjes in de gaten en probeerde me een weg te banen in het geweld van de mannen. Mijn hemel, wat gingen die mannen hard. Zelf kwam ik toch best aardig in het ritme en sloot ik het zwemonderdeel voor mijn doen prima af.
Op de fiets ging het ook nog redelijk. Slechts 8 kilometer, dus ik moest maar goed doortrappen, bedacht ik me. Het parcours was vrij pittig met wat bochtjes, dijk op-en afgangetjes, en rechte stukken wind, maar des te mooier. Bij de start/finsih locatie stond een hele brigade vrienden, trainingsmaatjes en andere bekenden die heel hard mijn naam riepen. Ik genoot volle bak, wat was dit gaaf!
Ook het lopen ging lekker. Slechts 2 kilometer, dus opnieuw probeerde ik te knallen. Maar na die 2 kilometer moest er weer gezwommen worden…

Dronkenmansgang
Ik was duizelig en voelde me dronken. Nee, zwemmen na het lopen is geen succes. “Nu snap ik die vage volgorde van een triatlon”, bedacht ik me, maar daardoor ging ik alleen maar langzamer. Mijn haren zwierden voor mijn ogen zonder badmuts en ook mijn bril zat niet goed. Vervolgens vergat ik mijn schoenen mee te nemen naar de fiets, en ook het startnummer moest weer aan. Het was toch wel even nadenken, zo’n swimbikerun-swimbikerun.
Ook op de fiets leek de dronkenmansgang nog even aanwezig. Niet de kracht waar ik op gehoopt had, maar door de vele aanmoediging kwam ik toch weer lekker in mijn ritme. Na een nieuwe verprutste wissel zat ook het fietsen erop en mocht ik weer rennen, nog 2.5 km naar de finish, en goed voor een 3e plek 😊

Verandering van spijs doet eten
Wat een gave race!, was mijn eerste reactie. En oprecht, dat was het ook. Wissels zijn zeker niet mijn sterkste kant, en door al die overgangen zat ik nauwelijks in mijn ritme. En je moet zeker niet vergeten na te denken, want lopen zonder zwembril in de hand kostte je zo alweer wat plekken. Maar dat maakte deze race juist zo mooi en uniek. Of was het de geweldige aanmoediging?

Ik verheug me nu al op volgend jaar!

Leave a Reply