11 september 2017

Een fit lijf met borstkanker

||
3 Comments

Over vijf weken zit het laatste giftige infuus in mijn lijf. Over vijf weken lig ik waarschijnlijk muisstil in bed, slapend of nog wat natrillend van alle troep. Mijn lichaam wil daar nog weleens hyperalert op reageren. Over vijf weken is de chemokuur voorbij en ik wil dat dit nooit meer terugkomt. For the record: ik ben op dit moment heel gelukkig. Ik zal je uitleggen waarom ik als een blij schaap rondhuppel terwijl ik behandeld word voor borstkanker.

Onkwetsbaar
Eind februari was ik zo lekker in vorm met hardlopen, dat ik me onkwetsbaar waande. Mijn valkuil op de lange afstand, het eten of juist niet-eten, leek ik te tackelen door lange, nuchtere trainingen te doen waardoor ik mijn energie beter kon gebruiken. Bij min tien graden liep ik om zes uur ‘s ochtends de deur uit voor een lange duurloop van dertig kilometer. Om me heen vielen mensen om door de hevige griepgolf. Ik denk dat ik eens twee keer geniesd heb, die hele winter. Kortom: onkwetsbaar.

Maar niet heus
Door een raar toeval voelde ik ineens een knobbeltje in mijn borst, een paar weken voor ik een race van 50 kilometer wilde lopen. Ik was niet bang, nee-man-gekkie-natuurlijk-is-dat-niks-maar-ga-toch-even-naar-de-huisarts, gewoon even om te horen wat er dan wel aan de hand is, want kanker, nee dat krijg ik niet.

Toch wel
Ineens had ik borstkanker. Zat ik op de oncologieafdeling van het ziekenhuis met lieve, bezorgde artsen om me heen en folders aan de wand over pruiken en mindfulness. BAM! Natuurlijk schrok ik me werkelijk drie slagen in de rondte van het nieuws. Oh man. Maar ik voelde, afgezien van die knobbel in mijn linkerborst, helemaal niets geks. Oké, ik was wat vermoeid. Maar dat lag waarschijnlijk gewoon aan de piekweken in de training. Daar zat ik met mijn gezonde, fitte lijf plus een tumor in mijn borst. Raar.

Mega veel zin
Ik snap dat mensen door minder uit het veld geslagen raken. En dat is prima. Maar als ik een ding gemerkt heb, is dat ik van alles voel, maar uit het veld geslagen hoort daar niet bij. Al snel na de diagnose checkte ik bij mezelf: Bar, hoe voel je je nu eigenlijk? Ik zat eerlijk gezegd bomvol energie. Mentaal was ik uiteraard wel wat geknakt; die vijftigkilometerwedstrijd heb ik maar even losgelaten. De vorm was er echter nog steeds. En de zin om te lopen ook.
Die zin, die drang om dingen te doen; om te trainen, om te werken, om te leven, die is geen moment weggeweest. In maart werd ik geopereerd en in april/mei 21 keer bestraald. Ik rende in die maanden twee nachten over Terschelling, richtte hardloopplatform Arnhem.run mede op, organiseerde het eerste Runcafé in Arnhem en bereidde me voor op de halve marathon van Gothenburg, die net na de laatste bestraling plaatsvond (ik liep maar drie minuten boven mijn pr, overigens). Een paar weken daarna begon de chemotherapie.

Dat was naar
Maar aan dat nare gevoel kwam een einde. Na een week begon ik weer met hardlopen, easy-peasy op advies van sportarts Prashant Komdeur en marathonloopster Miranda Boonstra (aan die twee heb je overigens heel veel, zeker in een situatie als de mijne!). Meteen ging ik ook weer aan het werk. Gecombineerd met drie kinderen en een zomervakantie was het af en toe tot op het bot vermoeiend, maar in the end gaf het me meer energie dan dat het me kostte.

FINISH
En nu ik bijna klaar ben, bij de freaking finish ben, als je ‘t zo wilt noemen, voel ik me gewoon gelukkig. Ik heb pech gehad door borstkanker te krijgen, maar binnen dat spectrum heb ik veel geluk gehad; ik was er op tijd bij. Ik ben er nooit ziek van geweest, alles is weggehaald. Door dat ‘geluk’ en door mijn levensenergie, die zin in bijna alles dat ik doe, word ik wakker met een glimlach op mijn gezicht. Hardlopen is wat mij betreft als een levenselixer, het beste medicijn. Door buiten te zijn, in contact met de natuur, mijn voeten op de grond te voelen en de wind door mijn haar ben ik mezelf: een hardloopster.

3 Responses

  1. Monique en Dries van Delft

    Lieve Barbara,
    Wat een inspirerend verhaal. Bedankt daarvoor. Op afstand hebben wij meegeleefd en wij hebben bewondering voor de wijze waarop jij, met steun van lieve mensen om je heen, jouw herstel hebt aangepakt. Wij hopen je gauw weer eens te zien. Liefs Monique en Dries

  2. Elwira

    Barbara, wat een mooi verhaal over iets wat niet zo mooi is. Maar positief zijn is volgens mij de enige manier om er mee om te gaan. Voor jou is het hardlopen een goede uitlaatklep, voor oemand anders is dat wellicht niet zo, maar jij redt het zo. Gelukkig kan dit op jouw manier. Pet af!!!
    Succes met de laatste loodjes. Ben en Elwira

Leave a Reply