21 juli 2018

Fuckin’ trots

|
By
|
0 Comment

Vorige week zijn we neergestreken op Nederlandse bodem, voorgoed deze keer, na een verblijf van pak en beet 3 jaar in de Verenigde Staten. En dat is best wel heel gek.
‘Hoe voel je je nu?’ is een vraag die me non-stop wordt gesteld. Ik kan er eerlijk gezegd geen antwoord op geven. Want ik weet niet zo goed wat ik voel. Ja, gek en onwennig, dat wel… Het is dat er veel geregeld moet worden, met name voor ons zoontje die als Amerikaan de Nederlandse douane doorging en nu in het Nederlandse systeem erkend en geregistreerd moet worden. Dat houdt ons bezig, naast settelen in ons huis, en natuurlijk heel veel leukerds weer zien tijdens de leukste week van het jaar in Nijmegen: de 4-daagse! Goed getimed hè 🙂 Het leven als moeder geeft me grappig genoeg ook ritme en structuur – want: eten-slapen-eten-slapen-eten en maar weer eens slapen – en zo probeer ik elke dag tijdens slaapjes een koffer uit te pakken en maar eens een verzekering te bellen.

Oh zo fijn
Het voelt gek, maar ik ben oh zo blij dat ik ‘gewoon’ ff bij onze Lot kan aanbellen als ik toevallig langs haar huis loop, dat m’n zusje en onze Mirt lekker bij ons op zolder kunnen slapen als ze in Nijmegen zijn voor een 4daagse-nachtje, dat ik spontaan onze Cin tegenkom op een avondje uit tijdens de 4-daagse, en het voelt oh zo fijn dat ik ff mijn mamsie kan bellen of ze een paar uurtjes wil oppassen op ons kleine ventje zodat ik en manlief met de plaatselijke wielrenclub kunnen meetoeren.

Weemoed
Het voelt gek, maar ik ben ook wel een beetje verdrietig als ik me door de drukte in Nijmegen banjer en een nieuw wandelrondje door het Kronenburgerpark met mijn kleine grote vriend loop. Echt, best prima hoor, maar toch denk ik met weemoed terug aan Boulder, een stadje dat door Lonely Planet wordt omschreven als een plek omringd door realiteit. Want Boulder, ah men, hoe moet ik het uitleggen, laten we het erop houden dat we nooit mooier zullen wonen dan dat, maar dat we nu wel familie en vrienden dicht om ons heen hebben. En dat laatste woog uiteindelijk het zwaarst.

En nu?
En wat ga ik nu doen in Nederland?! Ik denk de 2e meest gestelde vraag 🙂 Per 1 augustus begin ik als Assistant Professor (universitair docent) aan de Universiteit van Leiden. En daar ben ik echt zo waanzinnig blij mee. Want het heeft me echt letterlijk bloed, zweet en tranen gekost om een vast plekje te bemachtigen in de academische wereld. De competitie is pittig, en ik solliciteerde dus vaak met honderden anderen. Ik kreeg afwijzingen voor de kiezen, maar ik bleef mezelf oprapen en doorknokken.

Doe juist eens lekker gek!
Je kunt heel, heel veel zeggen over Amerikanen, maar op kenmerken als positiviteit, doorzetten en funckin’ trots zijn op eigen prestaties scoren ze hoog. Iets waar ik heel veel van heb geleerd tijdens mijn verblijf in de VS. Wij, Nederlanders, staan bekend om de ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ mentaliteit, maar doe nu maar juist eens lekker gek, durf én doe, en blaas daarbij ook vooral van de toren. Ik ben dus ook echt mega trots op mezelf en mijn gezinnetje. Dat we, eerst, als een sterke twee-eenheid en later drie-eenheid een bestaan hebben opgebouwd aan de andere kant van de wereld. Dat we nu terugkeren naar Nederland en ook hier weer huis en baan geregeld zijn. En nu denk je misschien, ah het komt die meid wel lekker aanwaaien zeg, nou nee, daar heb ik gewoon echt superhard voor gewerkt, en daar ben ik dus echt fuckin’ trots op!

Bar weinig gesport
En wordt er ook nog ergens gesport? Bar weinig de laatste tijd, of wordt hamburgers eten op vakantie tegenwoordig als sport erkend…? Maar daar gaat verandering in komen. Want ik heb er weer zin in! En met het weerzien van mijn sportmaatjes in Nederland lonken de trainingen weer. Nieuwe doelen worden gesmeed!

Het is al met al toch best wel leuk om terug te zijn in Nederland 🙂

Leave a Reply