19 maart 2018

Gas terug en gas erop!

||
0 Comment

M’n week in het kort:
Maandag                      rust

Dinsdag                       rust

Woensdag                   33 km wielrennen, ontspannen tempo

Donderdag                   rust

Vrijdag                         6 km rustige duurloop

Zaterdag                      20 km tacx losfietsen

Zondag                        35 km tacx losfietsen en 5 km Stevensloop

Rustaaag
Maandagochtend word ik wakker als een bejaarde: moe, versleten, spierpijn en geen idee waarom die zon naast me al zo fel schijnt om 06:00 (ik heb een wake-up light). Het zou kunnen komen doordat ik de dagen ervoor heb gefietst en hardgelopen. Achterelkaar, eerst een training op de fiets en daarna heuveltempo’s… of andersom. De rest van de dag zit ik knikkebollend achter m’n laptop en vraag ik collega’s vaak iets te herhalen omdat ik ze niet zo snel kan volgen. Hoewel het al op de planning stond om deze week rustig te trainen, wordt het dus écht rustaaag de komende dagen: vroeg naar bed, en vooral alles op het gemakje. Zondag staat tenslotte de Stevensloop op het program!

Bankzaken
Hoewel mijn lichaam nu duidelijk aangeeft de rem er tijdelijk op te gooien, is dit vaak niet zo merkbaar. Het is daarom vaak verleidelijk om tot vlak voor een wedstrijd keihard te blijven trainen. Even testen of je de wedstrijdafstand echt in je benen hebt of het tempo dat je wil lopen niet té ambitieus is. Mentaal gezien helpt dit je misschien, maar lichamelijk allesbehalve. Dit betekent niet dat ik één of twee weken met Tony (Chocolonely) op de bank lig. Ik kies juist voor kortere, minder zware trainingen die minder belastend zijn zoals fietsen, maar dit kan ook wandelen of yoga zijn. Je zou ‘maximaal 60% trainen van hetgeen dat je normaal zou doen’ als vuistregel kunnen nemen, afhankelijk van het doel en de afstand van je wedstrijd. Een marathon vraagt natuurlijk meer van je lichaam dan een 5 km.

Knallen
Vlak voor het weekend ben ik weer helemaal de oude en ben ik klaar om zondag bij de Stevensloop te gaan knallen. Om te voorkomen dat ik écht vast roest, spring ik een paar keer de tacx op, om wat los te fietsen.
Ondanks dat ik een paar keer de vangrail in waaide, en het strijdtoneel verliet met een bloedneus liep weer een stukje sneller op de 5 km (19:45). Dat kwam misschien ook door de hete adem van Charissa :-). Langzaamaan kom ik weer in de buurt van de tijden die ik weer hoop te kunnen gaan lopen. Op naar de eerste Run Bike Run eind maart.

Foto: Andy Astfalck

Leave a Reply