15 januari 2018

De week van De halve van Egmond

||
0 Comment

Maandag: niks
Dinsdag: 10km duurloop
Woensdag: niks
Donderdag: niks
Vrijdag: niks
Zaterdag: 7,8km loslopen
Zondag: halve van Egmond

Een week waarin ik vooral heel veel niks heb gedaan! Waarom? Moe na werk, beetje verkouden en geen zin, avondje babysitten, maar ook gewoon energie sparen voor de Halve van Egmond op zondag!

Haantjesgedrag
Alleen op dinsdag deed ik een rustig rondje en op zaterdag liep ik een beetje los, samen met m’n hardloopvriendjes waarmee ik elk jaar een weekend naar Egmond ga. Dat rustig loslopen over het heerlijk strand en de mooie duinen eindigde wel met een veel te harde sprint omdat ik me mee liet slepen met de haantjes die het Strava Kommetje van onze vriend Paul af wilden pakken. Gelukt, maar niet persé handig de dag voor een grote wedstrijd. Wel grappig 🙂

Zondag
En dan is het zondag. Rustig wakker worden, een paar witte bammetjes met aardbeienjam en hagelslag eten, warmlopen en het startvak in. Ennnn daar gaan we!

Over het strand
Nou mag ik eigenlijk niet zeiken want als wedstrijdvrouw vertrek ik met een klein groepje andere wedstrijddames 9 minuten voor de grote massa. We hebben het hele strand voor onszelf en hoeven niet moeilijk te doen over waar we willen lopen. Geen andere lopers links, rechts en voor ons, gewoon alle ruimte van de wereld! Maar jeetje, wat vond ik dat strand bagger lopen! Normaal is het de wind wat het moeilijk maakt, dit jaar de ondergrond. Wie heeft die gekke ribbels in het zand gemaakt waardoor ik loop te zwabberen alsof ik 3 flessen wijn had weggetikt? Loopt NIET lekker!

Eerste man
Op het moment dat ik het strand af loop, word ik ingehaald door de eerste man. Terwijl ik die duin op sukkel met een slakkengangetje, komt deze beste man me voorbij met een waanzinnig rottempo. Volgens mij heeft ie niet eens in de gaten dat het een beste klim is. Bizar. Beste meneer met camera op de motor, dit moment hoeft niet persé in de aftermovie hoor…

Cross
Oke en dan verder. Denk je alles gehad te hebben met het strand, komt daar nog een soort van cross. En laat dat nou net niet mijn ding zijn. Doe mij maar gewoon een vlak stukje asfalt waarop ik lekker kan knallen! Maar goed, de omgeving is wel prachtig, eerlijk is eerlijk 🙂

Snelle mannen
Na een tijdje kom ik weer wat in m’n ritme en voelt het lopen een stuk beter. De snelle mannen halen me natuurlijk van alle kanten in, maar dat is juist wel leuk. Wat meer leven op de weg! Maar lieve mensen langs de kant, jullie opmerkingen als ‘blijf bij die mannen!’ zijn ongetwijfeld ontzettend lief bedoeld, alleen zwaar onrealistisch. Deze heren zijn minstens 9 minuten later gestart dan ik, dus het feit dat ze mij inhalen betekent dat ze veel, maar dan ook VEEL sneller lopen 🙂

Mijn tijd
Vooraf vroegen mensen wat ik voor een tijd wilde lopen. Ik zei dat ik het niet echt wist omdat ik niet zo goed weet wat mijn vorm nu is, maar dat als ik niet onder de 1.30.00 zou lopen, ik zou huilen. Dat is namelijk een tijd die ik echt wel makkelijk moet halen op de halve. Tranen met tuiten dus na de finish. Ik liep namelijk 1.30.18.

Grapje, geen traan gelaten natuurlijk. Ik liep niet makkelijk, maar eigenlijk verbaast het me dat ik op dit parcours voorgaande keren sneller liep! Zo slecht is m’n tijd eigenlijk helemaal niet 🙂

Mooie verhalen
Terug in het huisje komen dan alle mooie verhalen. PR’s zijn gesneuveld (zowel qua snelheid als qua traagheid) en nieuwe plannen worden alweer gemaakt. Op naar de Midwinter Marathon in Apeldoorn! Op 4 februari loop ik daar de 25km. Daarna ben ik wel weer eens in voor een wat kortere afstand… Een 5 of 10, misschien wel bij de CPC!

Foto’s wedstrijd: Christie Brouwer

 

Leave a Reply