25 juni 2015

Het grote avontuur tegemoet!

|
By
|
3 Comments

Schreef ik vorig jaar nog dat Nederland misschien wel groot genoeg was om al mijn dromen waar te maken, vertrek ik nu toch naar dat immense land. Hoe valt het te rijmen?

Emigreer2

Toen ik twijfelde, wees iemand mij hierop. Ik zeg: AMEN!

 

Kansen pakken
Nou, het was een kans die letterlijk en figuurlijk in mijn schoot werd geworpen. Toen ik vorig jaar namelijk een zestal weken in The States doorbracht, kwam er een onderzoekspositie voorbij in Boulder, of ALL places my favourite place, dat precies op mijn expertise gebied lag. Hoe zweverig dit ook mag klinken, dit was een teken van hogere hand. Ondanks alle twijfels, spookte het door mijn hoofd: ‘ik kan dit toch niet laten gaan?!!’ En dus sprak ik mezelf streng toe: ‘Kim, je gaat ervoor, niet bang zijn!!!!’ Ik nam contact op met de onderzoeker in kwestie, ik gaf een presentatie, ik solliciteerde en afgelopen december kwam dan via Skype zijn reactie: ‘Kim, I want you, the job is yours.’

%$#@!*&^%$#@!(((*))**
Oké, slik. Nog een keer slik. Ik dacht er een tweetal weken over na, liet weten dat ik het ging doen, maar twijfelde diep van binnen nog behoorlijk. Wat haal ik in godsnaam in mijn hoofd door in mijn eentje voor een aantal jaren naar de ander kant van de wereld te verkassen?!

Is this real?
In het begin waren ontwikkelingen nog zo fijn en veilig aan het voortkabbelen. Net voor de jaarwisseling ontving ik het contract van de beste mannen van FedEx. Enkele dagen liet ik het mooi ingepakt op mijn tafel liggen. Alsof ik niet wist wat het was…. 😉 Na de jaarwisseling scheurde ik het dan toch maar open en nam ik alle details van het arbeidscontract rustig door. ‘Ja, Kim, ga je dit echt doen?’ Ja dus, want ik tekende en FedEx haalde die paar gesigneerde documenten weer op om te versturen naar de andere kant van de Atlantische plas.

Emigreer5

JAAA!!! Het avontuur tegemoet!!

 

Regelmodus
Het voortkabbelen heeft inmiddels plaats gemaakt voor rappe ontwikkelingen. De afgelopen weken gaan deels als een waas aan me voorbij omdat ik in een regelmodus zit. Ik teken een huurcontract voor een prachtige woning aan de andere kant van de wereld. Ik zeg mijn appartement in Nijmegen juist op. Ik ga naar het Amerikaans consulaat voor een mooi plakplaatje in mijn paspoort zodat ik het land in mag. Ik laat vervolgens de Gemeente weten dat een van hun inwoners naar de andere kant van de wereld verkast door het bestemde formulier ‘aangifte verhuizing naar buitenland’ in te vullen. Ik sluit verzekeringen af omdat ik anders het land niet in mag. Ik zeg tegelijkertijd hier verzekeringen op omdat ik ze niet meer nodig heb. Met een been ben ik eigenlijk al in de The States, met het andere been bungel ik nog in Nederland.

Vrijheid
Ik regel, teken contracten, zeg op, sluit af…. Ondanks de regelmodus, besef ik ook heel goed wat ik ga doen. Ja, ik emigreer! Met enkel 2 koffers en mijn Bianchi beauty stap ik binnenkort in het vliegtuig. En dit voelt: bevrijdend! Ja, dat is precies het juiste woord. Mijn huis, meubels, al die spullen die ik de afgelopen jaren verzamelde… Het zijn maar dingen en ik verbaas me erover hoe fijn het voelt om er afstand van te doen. Complete vrijheid om het avontuur tegemoet te gaan. Kom maar op!

Zoals de laatste loodjes van een marathon
Tussen al het regelwerk probeer ik ook nog een proefschrift af te ronden. Dat is pittig. Ik schipper tussen regelen en focussen en die twee gaan bijster moeilijk samen. En ja, zoals iedereen zegt, de laatste loodjes zijn het zwaarst. Maar het gaat goed komen, dit gaat me lukken. Ik pep me op zoals ik dat ook gewend ben om te doen in de laatste fase van een marathon.

Laatste loodjes zijn altijd het zwaarst

Laatste loodjes zijn altijd het zwaarst

 

Cocon van liefde
Maar wat is het aller aller moeilijkst? Weggaan uit een cocon van liefde. Ik hoef namelijk helemaal niet weg, ik heb alles wat mijn hartje begeert in Nijmegen. Ik vlucht niet naar de andere kant van de wereld omdat ik op zoek ben naar iets beters, naar iets nog mooiers. Nee, ik ga dit doen omdat het me fantastisch lijkt om dit avontuur voor een paar jaar aan te gaan. Wat een voorrecht, ik besef het me maar al te goed.

Afscheid
En afscheid nemen van de vele lieverds die mij hier omringen… Dat ga ik niet doen. Sterker nog, dat is ook helemaal niet nodig! De eerstkomende maanden is de logeerkamer in mijn toekomstige woning al geboekt door vele vrienden en familie die gaan langskomen 🙂 Dat is het voordeel van het verhuizen naar een van de mooiste plekjes op deze aardbol, dat ook nog eens sport in al zijn hoedanigheid uitademt. Het is zelfs bijna de omgekeerde wereld: mijn sportmaatjes vertellen mij welke wedstrijden er allemaal in Boulder worden georganiseerd en dat ze die dan uiteraard willen meedoen en combineren met een bezoekje. You are all welcome!

Emigreer

Bergen, kan niet wachten om jullie weer te beklimmen!

 

Girls on the move
Vanaf eind augustus deel ik dus al het wel en wee en alle nieuwe sportindrukken vanuit Boulder. Tot die tijd ben ik eigenlijk zo goed als….. weg uit Nederland 😉 Ik moet eerst nog een drietal weken op pad naar Verweggistan voor mijn werk en ga in augustus bergen beklimmen in de Vogezen, de Alpen en de Dolomieten. Mijn hoofd leeg fietsen en dan vol energie beginnen aan een nieuw avontuur.

Zo, het is eruit! Ik heb het heel lang voor mezelf en mijn naasten gehouden. Maar nu mag iedereen het weten, ik verkas naar de andere kant van de aardkloot. Op Girls on the Move zal ik zo goed mogelijk alle nieuwe indrukken beschrijven, alsof jullie allemaal gewoon met mij op reis zijn 🙂

God bless you 😉

3 Responses

  1. Annet

    Wauw, hoe gaaf is dit! Groot gelijk dat je deze uitdaging aan gaat! Heel veel succes en natuurlijk plezier!

  2. Pingback : Kickin' ass! | Girls on the Move

Leave a Reply