21 april 2018
girls on the move wielrennen

Het is koers!

||
1 Comment

Hard fietsen is één ding, koersen is iets heel anders. Daar komt stuurmanskunst, tactisch inzicht en veel lef bij kijken. Vorig weekend reed ik mijn allereerste omloop. Ik maakte kennis met het peloton.

Girls on the Move wielrennen

Waar ga ik in godsnaam aan beginnen?
Een hardloopwedstrijd is van te voren duidelijk: je loopt de afstand waar je voor kiest, je gaat zo hard je kan en het liefst nèt wat harder. Je hoopt om je persoonlijke record aan te scherpen. Tactisch gezien kun je nadenken achter welke rug je wil kruipen, maar that’s it. Totale focus op jezelf en het geen wat je wil bereiken.

Wielrennen gaat net even wat anders. Dit wist ik. Uren koers op de bank in het weekend en de ervaringen van anderen hadden me inmiddels een aardig beeld gegeven. Maar ik had werkelijk geen idee wat ik moest verwachten. Zenuwen en kriebels waren er, maar waarvoor? Ik stelde mezelf de doelen in ieder geval op m’n fiets te blijven zitten, zo veel mogelijk voorin mee te rijden en vooral niet gelost te worden uit het peloton.

Vooral niet nadenken
Girls on the Move wielrennenZodra de motorrijder ons toestemming gaf te starten sprong m’n verstand letterlijk op 0. Analytisch denken, wat me normaal heel goed afgaat, gooide ik over boord. Ik bleef herhalen wat ik mezelf had voorgenomen. “Niet twijfelen als het stilvalt. Niet nadenken, want dan ben ik te laat. Vertrouw op je in­stinct.” Ik merkte dat ik me makkelijk weg liet drukken. Even de focus verloren en voor het wist hing ik aan het laatste wiel. Ik was niet zo handig en ervaren als sommige andere meiden, waardoor ik mezelf ongewild in benarde posities manoeuvreerde, achterin het peloton. Ik zocht naar ‘veilige’ gaatjes waardoor ik me weer naar voren kon rijden. Dat die gaatjes niet altijd veilig zijn, bleek wel door de twee valpartijen die ik onderweg zag gebeuren. Helaas de harde werkelijkheid dat het blijkbaar op een bepaalde manier hoort bij de sport.

In het peloton
Ik fietste middenin het peloton van 50 vrouwen. Ik voelde de warmte van de dames dicht om me heen, als een soort warme deken. Totaal geen weerstand van de wind en het enige wat ik hoorde, waren fietsen die met meer dan 40 km/h over het asfalt racen. Een moment waarop ik even dacht: wauw, yes! Juist… ‘dacht’, want zodra ik mijn verstand maar weer even begon te gebruiken, realiseer ik me dat iedere stuurfout die op dat moment gemaakt kon worden, gevaarlijk zou kunnen zijn. Oké niet doen dus!

Missie geslaagd!
Na 45 km finishte ik in het peloton met een ploeggenoot (RETO) als winnares: missie geslaagd!
Ik kan nog heel veel leren en ervaring opdoen. Dat is precies waarom ik dit zo leuk ben gaan vinden!

foto’s Gijs van Tuijl

1 Response

Leave a Reply