28 september 2018

Ik mag mezelf weer hardloper noemen!

|
By
|
0 Comment

Wanneer mijn laatste wedstrijd was, weet ik niet precies, maar dat het langer dan 3 jaar geleden is, weet ik wel zeker. Ik liep namelijk tijdens mijn 3-jarig verblijf in de Verenigde Staten geen enkele wedstrijd. Ik fietste daarentegen wel vele wedstrijden 🙂
Maar met die verrekte Nederlandse winters voor de boeg en steeds meer drive om het hardlopen weer serieuzer op te pakken, heb ik sinds 2 maanden een hele omslag gemaakt! Mijn prachtige fiets staat zielig onberoerd in de gang, mijn hardloopschoenen staan viermaal per week trappelend te wachten bij de voordeur!

In 2 maanden tijd heb ik me weer omgetoverd tot hardloopster. Ik merk het aan alles: mijn lichaam dat slanker is geworden, spierpijn op plekken waar ik het bestaan van alweer was vergeten en vermoeidheid na een fikse baantraining! Hoe heb ik dat aangepakt?! Ten eerste, een doel! 4 looptrainingen per week en nie zeiken nie!
En het aanhouden van de volgende drie richtlijnen:

Basis
In mijn optiek staat en valt alles met een goede basis. Dus waar begin je mee? Met het opbouwen van je basis dus! Van de 4 trainingen die ik wekelijks doe, was de invulling 2 maanden geleden altijd een duurloop. Zo tussen de 40-60min. Toen die 60min echt goed begonnen te voelen, werd een duurloop uitgebreid naar 70min en kon ik mijn vizier richten op m’n 2e richtlijn.

Kwaliteit
Elke goede trainingsweek bevat momenteel een kwaliteitstraining. En dat is dus écht kwaliteit, dat wil zeggen, je mag het voelen, heel goed voelen zelfs. Sinds 6 weken ga ik donderdagavond naar mijn vertrouwde baantraining toe. Dat geeft zoveel motivatie, maar ik heb het ook echt keihard nodig. Ja, Jan & Co., ik heb jullie knetterhard nodig 🙂 Want in je eentje loop je nooit zulke harde tempo’s als in een treintje op de baan. In je eentje kun je niet nét dat extra stapje zetten. En in je eentje kun je jezelf beperkt oppeppen. Als ik denk aan ‘opgeven’, word ik opgezweept door mijn treintje van mede-baanatleten en neem ik mezelf voor de laatste tempo te koppen als ultieme beloning! Bijna sadistische hè, zo’n beloning, whaha!
De 1e baantrainingen konden ze roepen wat ze wilden, maar ik beperkte me nog tot zo’n 75% van de omvang van het reguliere schema: bv 4x1000m in plaats van 6x1000m. Het tempo lag dan op zo’n 4.10min/km. Nu 6 weken later kan ik het volledige programma meedraaien. Bv. 4x1600m in 3.55-4.00min/km vorige week. Jaja, de vlag kan uit, whoho!

Rust
Na 3 goede trainingsweken neem ik de volgende week wat gas terug. In mijn geval skip ik dan een duurloop en bouw een extra rustmoment in, of ik skip de baantraining zoals gister. Ik voelde me moe, ik had wat buikpijntjes en ik dacht: ja, het is goed zo, de baantraining gaat er nu aan. Daar heb ik dan nul schuldgevoel over, want ik weet dat deze rust me naar snellere tijden gaat brengen 🙂 Rust is minstens, zo niet nog, belangrijker dan de harde trainingen!

Racen maar!
Met deze 4 trainingen per week en deze richtlijnen ga ik de komende weken nog verder mee aan de slag. Dat wil zeggen, de lange duurloop ga ik uitbreiden naar 90min, de kwaliteitstraining blijf ik erin houden en zal wellicht nog een tikkie harder gaan of in omvang uitbreiden en ik ga uiteraard wedstrijden lopen! Het ultieme middel om te testen hoe je ervoor staat, de allerbeste kwaliteitstraining die er maar is, en oh zoooo leuk!

De komende maanden staan deze wedstrijden sowieso al op de planning:

  • MolenhoeksMakkie op 21 oktober
  • Zevenheuvelenloop op 18 november
  • Montferlandrun op 2 december
  • Halve van Egmond op 13 januari
  • Halve tijdens de Venloop op 31 maart

See you there!

Leave a Reply