12 januari 2018

Ik. Wil. Slapen.

||
4 Comments

Van de keren dat ik in 2017 hardlooptraining gaf, is me vooral één dame bijgebleven. Enthousiast, maar wat onzeker, meldde ze zich bij het verzamelpunt. Eigenlijk begon ze direct al met verontschuldigingen omdat ze vast de langzaamste zou zijn. We kletsten samen wat en ik sprak haar wat moed in. Ook door haar te vertellen hoe mijn trainingen in elkaar zitten: zodanig dat iedereen van ieder niveau mee kan doen. Dat ik werk met rondes, waardoor we altijd samen lopen en toch iedereen zijn/haar eigen training draait. Omdat de niveauverschillen ook écht nogal groot waren in deze groep, pas ik met in- en uitlopen het fenomeen ‘stofzuigen’ toe. Moest ik even uitleggen in het begin (de snellere lopers halen de minder snelle lopers tussendoor telkens op), maar de weken erna hoorde ik ze nergens anders meer over. Het woord viel tientallen keer in 1 training. Goed voor het teamgevoel. Dus stiekem had ik ook dat doel bereikt. Want train je in een groep? Dan doe je dat samen.

Sportdoel
Oké ik dwaal af. Terug naar de dame, die inmiddels wat geruster aan haar training startte. En inderdaad regelmatig ‘op-gestofzuigd’ werd door de groep.
De eerste paar trainingen met ook voor mij nieuwe mensen, zijn superbelangrijk om de doelen van iedereen nog meer helder te krijgen. Daarom doe ik een voorstelronde tijdens de warming-up. Iedereen vertelt in een paar zinnen zijn of haar hardloopverhaal- en plannen.

Dit is óók sport
De vriendelijke dame zegt: ‘Ik wil weer slapen.’ Blij verrast ben ik, terwijl we daar met z’n allen onder een van de mooist rood gekleurde herfstbomen van Nijmegen staan (speciaal uitgezocht in die oktobermaand van 2017. Want sporten is ook beleven. Geniet van de natuur lieve mensen!).

Blij verrast ben ik, omdat zij zich zo bewust is van dat sporten haar zou gaan helpen. Omdat iemand haar dat blijkbaar duidelijk had gemaakt. En ze daar zo vol overtuiging achter staat. De op sportvlak onzekere dame blijkt een krachtige persoonlijkheid te hebben. Ze kan niet slapen. Ligt altijd maar wakker. Te piekeren. En dat wil ze niet meer. En daarom gaat ze hardlopen.

Ik word ultiem gelukkig van haar doel. Dit is óók sport.

Slapen en sport
Voor de mensen die graag meer willen weten over de de invloed van sport en slapen en andersom, lees dit artikel van psychfysio.

Verrek. Ik snap precies wat ze bedoelt.
Terugkijkend op 2017 kan ik me in lichte mate identificeren met de dame in kwestie. Mijn thuissituatie is zo enorm veranderd met de komst van mijn zoon, wat bij mij het gevolg had ultieme excitement en langdurige endorfine in me te hebben. Er zijn vast meer new moms die zich hier in herkennen. Al weet ik dat niet zeker. Ik weet dat een bevalling endorfine / adrenaline met zich meebrengt. Een zeer aangenaam foefje van Moeder Natuur om het allemaal vol te kunnen houden tijdens en na de bevalling, om alert te blijven op je kroost.
Alleen bij mij bleef het stofje nog heel wat langer zweven… (En nog steeds. Een gebroken nacht? Ik wéét gewoon dat ik het aankan. Ik vind het fijn om er voor mijn zoon te zijn en daar haal ik zoveel energie uit dat het me altijd lukt.) Handig hoor allemaal, en het zal vast ook wel een soort van moederinstinct zijn, maar op gegeven moment ging ik me wel afvragen hoe ik nou eens goed kon gaan (in)slapen.

Sport is altijd het antwoord
En het antwoord is sport. Dat deed ik in mijn allereerste mama-maanden wat minder. Maar toen ik eenmaal weer in een lekker ritme zat, merkte ik hoe ontzettend ik het nodig had. Inderdaad. Om goed te kunnen slapen dus. Om makkelijk in te slapen. En weer eens door te slapen.

Ik had het me nooit zo beseft. Sporten deed ik voorheen bijna dagelijks en slapen was nooit een issue. Ja soms te kort (want oh no, wat als ik niet die minimale 8 uur slaap maakte?! Hoe kon ik dan mijn trainingen volbrengen?!). En ja ook ik lag (en lig) juist ook nog weleens wakker van de adrenaline van de training te laat op de dag (lees daar dit artikel over van Runner’s World). Maar meestal sliep ik gewoon goed.

De slaap issues van destijds; het liefst langer dan 8 uur willen slapen en graag ergens op de dag ook nog een powernap, staan in groot contrast met nu, met een baby van 10 maanden. En dat doet me echt to-taal niets.

Op sportvlak haal ik eruit wat mogelijk is op dit moment.
En vervolgens haal ik via sport al het mogelijke uit mijn slaapmomenten.
Met dank aan alle stofjes die het lichaam aanmaakt door sport.

Het is jou ook gegund, vriendelijke dame van onder de herfstboom.

4 Responses

  1. Els Van den Eede

    Leuk, Lotte! Ook ik heb het belang van slaap pas ingezien in de ( helaas zeer lange) periode van onderbroken nachten!

    1. Lotte
      Lotte

      Tja, het hoort er nu eenmaal bij. En dan hebben wij zelfs nog een hele goede slaper! Gelukkig ligt die periode voor jou al achter je. Welterusten alvast 😉

Leave a Reply