15 mei 2018

Inspiratie van dichtbij

||
0 Comment

Een aantal jaar geleden leerde ik haar kennen. Het verhaal is bekend: zij liep een wedstrijd, ontdekte daar Kim en Mirte (want: ongeveer hetzelfde niveau én, zo zag ze in de uitslagen, in de buurt wonend) en bedacht zich om hen te gaan benaderen. Want wat een fantastische trainingsmaatjes zouden dit zijn!

Ik kom tot dat moment nergens voor in het verhaal (en een echt goed trainingsmaatje zie ik mezelf ook nog niet zijn met deze kilometervretende dames in combinatie met mijn voorliefde voor explosiviteit), maar het moment dat we elkaar ontmoetten kwam er écht. Girls on the Move stond open voor een nieuwe inspiratiebron die zich bij ons zou aansluiten. De naam Charissa viel direct. Het was Kim die dit voorstelde tijdens een mooie zomeravond op het Waalstrand.

Jouw gekozen weg is niet de enige route
Eigenlijk kan ik me onze eerste ontmoeting niet eens echt herinneren. Maar wel de avond dat we met z’n tweeën de tijd namen om eens goéd kennis te maken met elkaar. En die klik was er direct. Nu is het natuurlijk leuk om er een vriendin (zoals ik haar tegenwoordig toch echt wel mag noemen) bij te hebben, maar als die persoon dan óók nog eens een inspiratie voor je is… Inspiratie vind ik mooi als het toegankelijk is, van elkaar leren, van dichtbij zien hoe een ander het doet, hoe het óók kan, dat jouw gekozen weg niet de enige route is.

Inspiratie keer 4
Als ik van een afstandje bekijk waar ik onderdeel van ben, met deze sportdames om me heen, voel ik  me rijk: inspiratie, maar dan keer vier! Alle girls hebben iets waar ik bewondering voor heb.

Charissa en ik, op vele vlakken verschillen wij nog wel het meeste van elkaar. En hoe verder ik mijn ogen open, hoe meer bewondering ik krijg voor wat zij doet.
Even concreet: haar sportbenadering is hoe ik het nooit gedaan heb. Voor geen procent. En hoe zij het doet? Ik vind het machtig mooi.

Geef mij 10%
Geef mij 10% van jouw aanpak Charissa, en ik zou al zoveel meer vrijheid ervaren. Natuurlijk weet ik wel dat mijn sportweek er nooit uit zal zien als de jouwe, met dagenlange trails, trein heen lopend terug, een lange dag dwalend op de fiets en maar zien waar je uitkomt, het vliegtuig pakken voor een lange periode in de bergen, alleen of met een toffe groep van MST. Dat alles met een behoorlijk vrijblijvende mindset en de sport benaderend als ‘(voort)bewegen’, beleven en ontdekken. En daar stiekem heel goed van worden. En snel! Met die vele kilometers in je lage zone. Jezelf niet snel echt pijn van inspanning willen doen. En daar, zonder specifiek ervoor trainend, bijvoorbeeld wel een hele snelle 10km mee kunnen lopen (waar je niet eens ambities op hebt).
Jij bent een mooi vrij buitenmens. Ik bekijk het en ‘I love it’!

Dan geef ik jou 10%
Mijn eigen sportweek heb ik inmiddels goed ingericht met haalbare momenten voor trainingen. De aanpassing van je (sport)week met ineens een klein mannetje in huis die vóór alles gaat, is minder makkelijk dan ik had voorzien. Een idee hierover invullen is goed te doen. Uitvoeren is echt een tweede. Respect voor alle fanatiek sportende moeders!
Nu ben ik tot de conclusie gekomen om alles (lees: prestatie) los te laten. Want al staat een planning zo goed op papier… mijn oude mindset van álles voor de sport geven is nog niet aangepast en hobbelt er een beetje achteraan. Frustratie is het resultaat. En loslaten is een opluchting.
En zo kom ik op jouw sportbeleving Charis. Vorige week nog, tijdens onze zomeravond wielrentocht, zei je dat het oude niet altijd de beste weg blijft. En dat nieuwe ervaringen en nieuwe wegen zoveel kunnen geven.
Met maar 10% van jouw sportvrijheid zou ik een zoveel relaxtere sportbeleving ervaren. Andersom zouden mijn afgewogen structuur/schema en pittige tempotrainingen jóu juist net dat beetje meer geven. En zo komen wij tot elkaar. Tijdens die mooie zomeravond besloten we te gaan doen wat we eigenlijk al heel lang wilden: structureel en wekelijks met elkaar trainen. Elkaar inspirerend moeten we dan heel ver komen. Want waar je mee omgaat…

 

Leave a Reply