28 augustus 2018

Kut met peren

||
1 Comment

De week van Mirte… Nou daar kan ik heel kort over zijn: ik deed namelijk niks. Net als vorige week en de week dáárvoor. Kut met peren dus. Tot drie weken geleden ging ik als een malle. M’n trainingsschema werd netjes afgewerkt, zelfs als dat betekende dat ik om 6.30 uur op een atletiekbaan moest staan. Deed ik gewoon.

Op vakantie
En toen ging ik op vakantie. Niet super ideaal in m’n marathonvoorbereiding, maar hé, wél heel leuk! En ach, een rustweek is zo verkeerd nog niet…. Maar vriendlief sport ook graag en daarom nam hij mij mee op date naar een of andere afgekeurde gym zonder airco op een afgelegen industrieterrein in Sardinië (het beste wat we konden vinden). Kon ik toch nog een training doen. Een mini training en daar de helft van. Verder kwam ik niet want met 32 graden op een loopband heb je het toch wel vrij snel gezien. Maarrr, beter iets dan niets!

Gym dicht
Omdat op onze eerste vakantiedag een Italiaan met rammelbak onze super schetige Fiat 500 schampte, zaten wij al 4 dagen in over wat we bij het verhuurbedrijf zouden moeten betalen voor die kras. Je wordt natuurlijk genaaid waar je bij staat… Dus, beter zelf oplossen! We lieten ons 500’tje achter bij het autoschadebedrijf naast een gym zodat we zelf een lekkere workout konden doen terwijl ons Madurodamwagentje opgelapt zou worden. Ze lag al op de operatietafel toen wij ontdekten dat de deur van die sportschool hartstikke dicht zat. Op die hartstikke dichte deur hing een briefje met de melding dat we pas om 15.30 uur naar binnen zouden kunnen. Best wel balen als je daar om 12.00 uur staat…

Training in een parkeergarage
De heuvels, de drukke autoweg en de 32 graden, nodigden niet echt uit om buiten te gaan rennen. Dat werd hem dus niet…. Maar toen ontdekte ik een supermarkt met een fantastische parkeergarage! Vlak, rustig en koel 🙂 En zo begon ik aan mijn 60 rondjes parkeergarage. Vriendlief keek eerst wat raar maar probeerde er toch ook maar wat van te maken in mijn geïmproviseerde gym. Om het spannend te houden, rende ik tussendoor af en toe een heuvel op. En dát had ik dus niet moeten doen.

Auw!
De volgende dag kreeg ik wat last van m’n lies. De dag erop zakte ik steeds vaker door m’n heup. Met beach tennis moest ik steeds meer ballen laten gaan omdat ik niet meer durfde te springen en draaien en op zondag kon ik niet meer normaal van de bank opstaan… KUT! Terug in ons kikkerlandje wist de fysio te vertellen dat mijn buigspier (hij had een veel mooiere naam hoor, maar die kan ik natuurlijk niet navertellen) overbelast en geïrriteerd was. ‘Kan komen door heuvels’. Godsamme, heb ik me nou een blessure gerend door die stomme heuvels bij de parkeergarage waar ik maar een stomme training deed omdat ons Fiatje bij de dokter was omdat die stomme Italiaan met z’n lange zwarte krullen (waarom heeft hij die wel en ik niet?!) niet even kon wachten totdat er genoeg ruimte was om langs ons te rijden?!

Lowlands
De fysio reageerde heel enthousiast toen ik zei dat ik naar Lowlands ging (betekent: 4 dagen niet kunnen sporten). Rust is namelijk goed. Ja dat weet ik, maar ik train voor een marathon en heb al net iets té lang rust gehad! Maar oké, Lowlands is een goede reden om even niet te lopen. Al wordt dat ‘even’ ondertussen al wel bijna twee weken…

Rondje Vondel
Lowlands was geweldig. Hardlopen? Wat is dat? Totaal niet mee bezig geweest. En blijkbaar was het magisch voor mijn lies, want die voelde als genezen. Op maandag kneedde de fysio mijn spier toch nog even (gemene mensen zijn dat, die fysio’s) en kreeg ik officieel een go: ‘ga morgen maar een rondje Vondelpark rennen om te kijken hoe dat gaat’. Een rondje Vondel, das niet veul, maar het is een begin! Die avond pakte ik m’n trainingsschema erbij, paste die hier en daar aan en als ik het de volgende dag weer op zou kunnen pakken, zou het nog weleens goed kunnen komen met die marathon.

Ziek
En toen… werd ik ziek. Alsof er tijdens de lunch een scheermesje tussen de kipfilet en tomaat heeft gezeten. Kon nie meer slikken nie, kon nie meer praten nie… Dag rondje Vondelpark 🙁

Na drie weken (vrijwel) niet trainen, maak ik me toch wel een beetje zorgen over de marathon. En ‘een beetje’ is zacht uitgedrukt. Ga ik nog wel in vorm komen voor 21 oktober? Ik weet het niet… Ik heb zojuist voor het eerst weer een rondje gelopen waarbij ik nog steeds een restantje griep en een vleugje pijn in de lies voelde. Deze week ga ik aankijken of beiden volledig verdwijnen en nadenken over of het nog haalbaar is om volledig in vorm te komen voor Amsterdam…

1 Response

  1. Pingback : De perfecte Amsterdam Marathon | Girls on the Move

Leave a Reply