13 april 2018

Het leek wel of ik vloog

||
0 Comment

Vier jaar geleden liep ik voor het eerst een marathon. Het was de marathon van Rotterdam. Juist deze had ik gekozen omdat men zegt dat het de mooiste marathon van Nederland is. Of hij mooi was weet ik niet eens meer. Ik was bij 10km al zo kapot dat ik niks heb meegekregen van alle mensen langs de kant, de muziek of de sfeer.  Ik was alleen maar bezig met overleven.
De Coolsingel is volledig aan mij voorbij gegaan, ik wilde alleen nog maar finishen, zo gesloopt was ik. Ik had mijn doel gehaald, ik finishte 15 seconde onder de 3 uur maar echt leuk, nee dat kon ik niet zeggen. Na deze martelgang liep ik nog 2 marathons in Leiden. Ik genoot ietsje meer, maar was steeds teleurgesteld over mijn tijd waardoor ik er toch niet helemaal tevreden over was.

Andere boeg!
Dit jaar besloot ik het anders te doen. Ik had nu inmiddels best wat ervaring dus nu moest het toch lukken om weer onder de drie uur te duiken en óók nog te genieten? Ik schreef mij weer in voor Rotterdam, waar het allemaal begon. Mijn voorbereidingstijd verkortte ik naar 9 weken om zo fris mogelijk aan de start te komen en ik besloot mijn trainingsschema per week te bekijken en goed te luisteren naar mijn lichaam.
Mijn gehele voorbereiding verliep goed, behalve in week 4 een buikgriep waardoor een week lang trainen wegviel. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel: ik was wel al bij week 4 op mijn marathongewicht!

Lenteloop Almere
Alle trainingen verliepen soepel en ik begon zowaar vertrouwen te krijgen in een goede afloop. Helemaal toen ik in Almere tijdens de Lenteloop zonder veel moeite 1.57 liep op de 30km. Zo makkelijk had ik niet eerder gelopen. De temperatuur dat weekend was 0 graden met een ijzig koude wind. Het zal toch niet zo zijn dat het in Rotterdam opeens heel warm zou worden?

De grote dag
Natuurlijk was dit wel zo. De temperatuur steeg en mijn onzekerheid ook. Verbazingwekkend hoe je jezelf naar beneden kunt halen terwijl alles volgens plan verloopt. Mijn geliefde die ook Rotterdam ging lopen probeerde op mij in te praten. Het werd wel iets beter maar toch bleef ik onrustig.
Tot zondagochtend 8 april. We stonden aan de start en opeens wist ik: ik ga het doen want ik kan dit!
Ik was beter dan ooit, de temperatuur viel mee en ik had een haas die mij er doorheen zou loodsen.
Na ‘You never walk alone’ begon het avontuur. Het duurde een aantal kilometers voordat we echt ons tempo konden pakken door de drukte. De kilometers vlogen voorbij. Op meerdere punten stonden onze hardloopmaatjes ons aan te moedigen.

Dag haas…
Opeens vertelde mijn haas dat het niet meer ging. ‘ Jij loopt gewoon zo door, er zijn genoeg andere mensen waar je achteraan kunt lopen, kom op Suus’. En dat was dat, weg haas. Het ging te snel om er echt over na te denken. We zaten een halve minuut onder het geplande schema. Ik moest nog 24km ‘alleen’ lopen. Dit scenario had ik al eens eerder meegemaakt, alleen toen stond ik ergens in een verlaten polder met wind tegen. Nu was het anders, er liepen hier heel veel mensen, er stonden veel mensen langs de kant en ik was nog niet moe, mijn benen voelden goed. Steeds liep ik naar iemand toe, bleef er even bij totdat ik merkte dat het tempo zakte en dan liep ik weer door.

Hallo energie!
Het leek wel of ik steeds meer energie kreeg. Als ik terugkijk naar mijn kilometertijden klopt dat ook. Ik ging steeds harder. Elke pas die ik zette was raak, ik kreeg het gevoel dat ik vloog. Het mooiste punt was toen ik de Erasmusbrug af liep, ik zag duizenden mensen langs de kant staan, ik hoorde ‘Walk on Water’ en het leek of iedereen mij aan moedigde en mijn naam riep. Wat was dit ontzettend gaaf! Nog nooit heb ik zulke intense geluksmomenten gevoeld tijdens een wegwedstrijd, het was bijna jammer dat ik al bij kilometer 41 kwam. Daar stonden mijn hardloopmaatjes en haas te juichen. Het enige wat ik kon doen was breeduit lachen. Want ik genoot nog steeds! Ik hoefde nog maar een kilometer en ik liep onder mijn schema. Hoeveel precies wist ik niet meer. Rekenen tijdens het lopen is niet mijn sterkste kant.

Finish in zicht
En toen was ik op de Coolsingel! Ik heb nog versneld en achteraf heb ik bijna spijt dat ik dat gedaan heb want als ik langzamer was gegaan had ik er nog iets langer van kunnen genieten. De blijdschap die er heerst bij alle mensen die er staan te juichen, maar ook de blijdschap die ik zelf voel. Ik zie de klok en geloof bijna niet dat dit waar is. Als ik mijn horloge over de streep op stop zet, zie ik wat mijn tijd is: 2.53.37. Dit had ik niet durven dromen!

Mijn doel is bereikt, ik heb intens genoten en een tijd gelopen dat ver onder mijn doel lag! Op naar nog vele geluksmomenten tijdens wedstrijden want het smaakt naar zoveel meer!

Leave a Reply