02 oktober 2017

Mijn lichaam is een tempel

||
0 Comment

Nou… nog niet helemaal.

“Mijn lichaam is een tempel
Maar neem de tempel een beetje ruim
Mijn lichaam is een tempel
Ligt alleen even in puin”*

*Degene die de musical ‘de Marathon’ kennen, zullen de tekst van dit liedje misschien herkend hebben.

Sinds ik weer voorzichtig aan het opkrabbelen ben na m’n blessure, voel ik me nog verre van een ‘tempel’. Opnieuw beginnen met hardlopen kost je lichaam even tijd om weer te wennen, blijkt. Jemig, wat een bewondering heb ik voor al die mensen die besluiten te willen gaan hardlopen. Hier is helemaal niets aan! Spierpijn in m’n bovenbenen, billen, kuiten… telkens valt m’n mini tempeltje weer even om.

Maximaal twee keer in de week loop ik hard en de rest van de trainingen heb ik ingewisseld voor de racefiets of de gym, wat me prima bevalt! Langzaamaan bouw ik m’n tempel beetje bij beetje weer op 🙂

Mijn week in het kort:
Zondag:                       Oersoep Klimclassic Nijmegen 110 KM
Maandag:                    15’ – 20’ – 10’ duurloop
Dinsdag:                      –
Woensdag:                  45 KM duur wielrennen
Donderdag:                 –
Vrijdag:                        60’ krachttraining
Zaterdag:                    60’ interval op de tacx
Zondag:                       115 KM wielrennen

Luister naar je lichaam
Maar hoe dan? Is het pijntje wat ik nu voel ‘erg’ genoeg om mijn blokje in te korten, of kan ik beter stoppen?

Maandag ben ik op Papendal en besluit om de werkdag af te sluiten met een rustig loopje. Ondanks dat ik steeds een stukje wandel tussen de blokjes in, begin ik m’n knie te voelen. Daar sta je dan midden in de bossen. Ik besluit daarom rustig terug te dribbelen, en neem voor om de rest van de week niet meer te gaan lopen. Rustige fietsritjes – geen straf met die Indian Summer avonden -, oefeningen, massage en rust, volgen.

Deze week luister ik extra naar wat mijn lichaam me te vertellen heeft. We hebben er tenslotte maar ééntje van 😀

Leave a Reply