09 augustus 2017

Lucky bastard

||
0 Comment

Mijn bijnaam is “de pechtvogel”, gezien mijn met enig regelmaat optredende verwondingen, maar eigenlijk kan dat beter “de lucky bastard” zijn. Ik val namelijk heel vaak met m’n neusje in de boter. Zo ook dit keer: na een ontzettend mooi crossduatlon seizoen won ik met enig geluk het circuit, en mocht ik mee naar het EK crossduatlon in Roemenië. Hoe vet is dat?!

Perfecte voorbereiding
Nou…. Nee. Mijn voorbereiding was verre van perfect. Het EK vond vorige week plaats gedurende mijn coschap chirurgie. Een coschap waarbij ik dagelijks 10 uur op mijn benen sta en, belangrijker, om 7u s’ochtends begin en hierdoor als een Dodo de dag doorkom. Ook kon ik onmogelijk ontkomen aan de 4daagse feesten, die plaatsvonden voorafgaand aan het event, en zat ik aan de antibiotica door een wondinfectie na onhandigheid bij een evenement. Anyway, ik had toch niet de beste vorm van mijn leven, maar ging er alles uithalen!

Team NL
Met 11 man sterk vertrokken we naar Targu Mures, de hoofdstad van het district Mures in Transsylvanië, waar Dracula vandaag komt. Ik had ’s ochtends nog een toets, dus moest als een malle mijn lieve baby (nee, ik ben niet bevallen, heb het over mijn Era) inpakken in de fietskoffer. En natuurlijk al het materiaal voor de duatlon én triatlon, aangezien ik met mijn idioterie weer aan beide wedstrijden deel wilde nemen (ik was er toch.)

Raceday!
Na 2 dagen rust (parcoursverkenning, briefing, veel eten, gezelligheid), was het zover: raceday! De damesrace startte om 9u, dus ging onze wekker om 6u. De blaffende honden uit Transsylvanië hielden helaas geen rekening met ons slaapritme, dus niemand van ons voelde zich echt fit.
De zenuwen gierden 2u later door mijn lijf. Zou ik niet allerlaatste worden tussen de elite? Dat is ook voor lul… En was ik wel goed genoeg op het technische parcours? En al die dames zagen er zo afgetraind uit..


Op & af
Daar ging het startschot. We stoven weg, het bos in, klaar om heel steil naar beneden te rennen. De Hongaarse voor me struikelde over een tramrails 300m na de start en viel, en ik struikelde over haar heen. Hoezee, top start zo. Na de steile trailrun van 6km ging ik als één na laatste de fiets op, amai…
Maar op dit gave parcours kon ik al snel wat plekjes opschuiven. De technische afdalingen waren vet, de steile klimmen zwaar. Met 2 topcoaches uit Nederland kreeg ik voldoende water aangereikt, want het was bloody hot. Na een redelijk fietsonderdeel ging ik als 11e de fiets af, waarbij ik een Spaanse nog redelijk dicht voor me zag. Mijn 2e run was voor nu prima, op de lange klim kon ik nog dichter naar voren komen en de Spaanse inhalen. Gefinisht, en dat niet alleen: de Nederlandse Sanne Broeksma pakte goud na een hele sterke race. Man, wat was het gaaf om hierbij te zijn!

De triatlon
Mijn wekker weer om 6u. Ik dacht erover om te blijven liggen: ik was een krant en mijn teen was gekneusd en deed pijn. Waarom zou ik een 2e race doen?
Het zwemmen ging eigenlijk heel slecht. Het water was te warm voor een wetsuit en dat was ruk. In de wissel deed ik rustig een pleister op, sokken aan en at ik een gelletje. Het boeide allemaal toch niet zo…
Na een redelijk mountainbike onderdeel lag ik eerste, dat wist ik alleen niet. Toen de 2e dame me inhaalde met het lopen kon ik nul weerstand bieden, ik had eigenlijk niet echt goesting. Gefinisht, als 2e in mijn age group tijdens het EK (niet elite).

Coachen en genieten
Na mijn races was er nog 1,5 dag om te kijken en bidonnetjes aan te geven bij de mannen elite triatlon en de junioren. Een onwijs sterk deelnemersveld, publiek vanuit heel Europa, en een topsfeertje in Roemenië: ik was heel dankbaar dat ik hierbij kon zijn. Met een cultureel tochtje door de stad, oude dorpjes, en mooie bossen sloten we het weekje perfect af. Terug naar Nederland, een hele mooie ervaring rijker 😀

Leave a Reply