28 september 2015

Marathon Berlijn 2015: DNF

||
11 Comments

‘Marathon Berlijn 2015: DNF (Did Not Finish)’. Dat dit in de uitslagen zou komen te staan van dé wedstrijd van het jaar, had ik een paar weken geleden nooit verwacht. Alles liep tot twee weken geleden namelijk helemaal op rolletjes. Toen was ik er nog van overtuigd dat ik in Berlijn onder de drie uur zou finishen. Tot twee weken geleden ja

Hopen op een wonder
Vandaag is the day after en weet ik dat deze nachtmerrie werkelijkheid is: DNF. Gisteren stapte ik namelijk na 5,5km uit de marathon van Berlijn. Wat een K*TDAG was dat! Eigenlijk wist ik wel dat het met mijn blessure onmogelijk was om een marathon te lopen. Maar ja, als je iets zo graag wil, dan hoop je op een wonder. Ten minste, dat is wat ik deed. Ik hoopte dat de hele sfeer bij deze Major Marathon in combinatie met Ibuprofen me zouden doen vergeten dat ik zo veel last had van mijn been. Maar wat had ik nou verwacht? Dat al die fysiobehandelingen en massages niet hadden geholpen en dat een paar klappende mensen en een klein roze pilletje dat wel zouden doen?

Bungelbeen
De eerste kilometer na de start werd ik nog even overdonderd door al het publiek, de drukte in het parcours en de Garmin van haas Ruud die het niet deed (ook dat nog!). In kilometer twee was het Ruud zijn plasbeurt (ja toen al). Daarna was het klaar met de afleiding. Ik voelde dat al mijn kracht uit één been moest komen en dat die andere verstijfde en er maar een beetje bij bungelde. De kracht in het bungelbeen verdween bij elke stap een beetje meer. Het moment dat ik er doorheen zou zakken kwam steeds ietsje dichterbij. En op dat moment wilde ik niet wachten.

Uitstappen
Ik vertelde Ruud dat ik me af zou laten zakken naar Arnoud, maar wist eigenlijk dat zelfs dat geen optie meer was. Ook op een langzamer tempo wilde het niet meer. De enige optie was uitstappen. Uitstappen. Ging ik dat écht doen? Er is dan geen weg meer terug. Het is dan officieel klaar. Dat officiële moment dat ik zo lang had uitgesteld, was daar. Ik stapte uit. De Marathon van Berlijn was klaar voor Mirte Leloup. Definitief.

Marathon Berlijn 2015

Bye bye Marathon Berlijn.

 

Huilend door Berlijn
En dan loop je daar. Langs de kant van een marathon waar nog 38.000 mensen je voorbij lopen. Een massapubliek dat je raar staat aan te kijken. Wat zullen die mensen gedacht hebben? ‘Meisje, als je al geen 6 km kan rennen, wat doe je hier dan in godsnaam?’. Toen Arnoud stopte brak ik even. Ook dat nog. Nu liep ik niet meer gewoon (in mijn kleurrijke en dus opvallende hardloopkleding) langs het parcours, nu liep ik huilend (!) langs het parcours. (Bedankt Arnoud). Huilend langs de mensenmassa, in het grote Berlijn, waar ik niks en niemand ken, zonder telefoon, zonder warme kleren. Kon het nog erger? Wat voelde ik mij ellendig…

Alan, hellup!
Op zoek naar Alan die bij kilometer 6 zou staan. Niet dus. Geen Alan. Na een wandeling tot kilometer 7 besloot ik toch maar iemand om een telefoon te vragen. ‘Gelukkig’ had ik al met dit scenario rekening gehouden en stond het telefoonnummer van Alan netjes achterop mijn startnummer.

Troostvoer en aanmoedigen
En tja, de rest van de dag… Ben ik door Alan flink verwend met al het lekkers dat ik tegen kwam (ja, troostvoer) en hebben we geprobeerd om Ruud en Arnoud nog te spotten. Heel ondergronds Berlijn door met alle metro’s om op tijd bij een plekje te komen waar we een glimp van de mannen op konden vangen. Echt leuk is het niet om te kijken naar een wedstrijd waar je zelf zo graag had willen lopen. Maar ja, er was toch niks meer aan te doen. Dus dan maar aanmoedigen en foto’s maken!

Berichtjes
Toen ik weer in de online wereld kwam, zag ik hoe ontzettend veel berichtjes ik had. Van mijn beste vrienden en familie, maar ook van mensen die ik niet of nauwelijks ken. Via app, sms, mail, Facebook, Instagram, postduif… Ik werd overspoeld met lieve berichtjes. Zo bijzonder en leuk! Dat maakte mijn rotdag toch weer een beetje goed 🙂

Herstellen
Nu er geen doel meer is, is het makkelijker om even niks te doen en alles goed te laten herstellen. Ik hoop dat dat snel gebeurt zodat ik binnenkort weer lekker buiten kan spelen met de beentjes. Even zonder doel, maar gewoon omdat het leuk is 😀

11 Responses

  1. Jojanneke

    Echt, wat heb ik ontzettend met je te doen. Zo’n topper als jij verdient ook meer dan dit! Vind het ook jammer dat ik je niet meer heb gezien. Had je graag een (troost) knuffel willen geven. Voor mij blijf je de beste! Dikke kus op afstand!

    1. Mirte
      Mirte

      Tja Jo, ik loop nu niet veel beter dan toen ik laatst bij jou was. Maar dan zonder dat er net een paar naalden in gegooid zijn :s Inderdaad jammer dat we elkaar niet meer gezien hebben. Het was ook een beetje druk he? 😉 Heb je wel van de dag genoten? Vond je het leuk om eens mee te maken? Gaaf dat Babette het gered heeft! Dikke kus terug 🙂

  2. Gelukkig is ‘ the day after’ ook al voorbij. Echt zwaar k..Mirte. Ik had je een supertijd gegund, en velen met mij. Je zal t nu nog niet geloven, maar je komt er sterker van terug. Kijk daar maar naar uit. Dat nieuwe doel zit al ergens in die hersens van je, ook al voel je dat nog niet. Komt goed. Een goed herstel gewenst!

    1. Mirte
      Mirte

      Lief Cecile! Ik ben al eens eerder sterker terug gekomen na een langdurende blessure dus daar hoop ik nu weer op! Op de korte termijn even geen grote doelen meer, maar die gaan er inderdaad wel weer komen hoor! Bedankt voor je lieve berichtje!

  3. annet

    Mirte, ik volg je al sinds de marathon van Boston, (eigenlijk eerder nog, sinds Groet uit Schoorl) en heb zoveel bewondering voor je doorzettingsvermogen. Ik volgde je afgelopen zondag dan ook trouw via de website van de Berlijn marathon. Na 5 km geen updates meer.. Jeetje, wat heb jij een pech zeg!
    Nu inderdaad rustig herstellen, en die marathon onder de 3 uur, ooit gaat ie komen hoor!

    1. Mirte
      Mirte

      Wat leuk om te horen Annet! Ik hoop dat ik je een beetje kan inspireren en motiveren? 🙂 Helaas kon ik niet voor meer updates zorgen zondag, maar er gaat ongetwijfeld een nieuwe kans komen. En dan ga ik er weer net zo fanatiek voor! Nu inderdaad eerst herstellen want het beentje wil even niet meer…

  4. Krista

    Lijkt me dat je een heel volwassen/verstandige atleet moet zijn om zo’n beslissing te maken, dus bewondering daarvoor! Nu misschien even balen maar je lichaam de vernieling in lopen is nog veel meer balen. Ik zeg; doe een Dumoulintje op een voorjaarsmarathon!

    1. Mirte
      Mirte

      Tja Krista, al gaf mijn lichaam ook wel signalen dat het echt niet verder kon. Ik had dus weinig keus. Maar het was wel lastig om het moment uit te kiezen dat ik écht uit zou stappen… En je hebt gelijk, het lichaam vernielen is natuurlijk nooit de bedoeling! Ik plan nog even geen nieuwe marathon, maar over een wat langere tijd gaat het Dumoulintje er zeker komen

  5. Pingback : Girls on the move Triathlon? Ik kan niet zwemmen! Of toch… - Girls on the move

  6. Pingback : Hardlopen in de sneeuw: I love it! - Girls on the move

  7. Pingback : Back on Track! | Girls on the Move

Leave a Reply