14 november 2018

Marathon Madness in de USA – New York!

||
0 Comment

De marathon der marathons: New York City! Friend on the Move Marije Geurtsen liep 4 november hier háár 42,2km en vertelt:

Elke zichzelf een beetje respecterende marathoner (of gewoon een doorsnede avonturier) heeft hem wel op de bucketlist: de marathon der marathons: New York City. Hoewel ik altijd heel hard riep: “Je gaat toch niet zoveel geld betalen om vervolgens 42km hard te lopen terwijl dat ook gewoon in Amsterdam kan voor minder dan 10% van de kosten?”. Een ander argument dat ik ook vaak voerde was: “een marathon als New York is zó massaal… kleinschalige evenementen zijn veel leuker”.

Het bleek echter niet genoeg om mezelf ervan te weerhouden me tóch in te schrijven voor dit megaevenement. Gevoed door de marathoner én avonturier in mij, las ik over de World Majors; de 6 grootste marathons ter wereld die bij voltooiing een megagave medaille op zou leveren. Plek 1 t/m 6 op mijn overvolle bucketlist waren direct gevuld en opnieuw geprioriteerd. New York als eerste doelwit.
Gelukkig bevond ik mij in de luxe positie dat mijn ‘in het verleden behaalde resultaten’ een garantie op startbewijs opleverde middels de ‘time qualifier’. En zo geschiedde. De doelstelling: alleen-maar-genieten. PR was al in de pocket voor 2018 en met haar 5 bruggen en glooiend Central Park staat de NY marathon niet bekend als zijnde snel parcours. Ik herhaal: dus alleen-maar-genieten!

Vergezeld door mijn vriend vertrokken we op donderdag 1 november naar New York. Natuurlijk kom je op Schiphol al diverse Asics-dragende medelopers tegen, al dan niet herkenbaar aan de Kika-jas of TUI-tas. In totaal zouden er 1400 Nederlanders meelopen, lieten we ons vertellen tijdens de welkomstceremonie.

Marathonweekend
Deze welkomstceremonie kickte het marathonweekend in stijl af op de vrijdagavond. In Central Park paradeerden alle 125 landen die vertegenwoordigd werden in de marathon. Afgevaardigden per land liepen een ererondje met vlag en creatievelingen draagden een karakteristiek uit van het land. Brazilië spande daarmee de kroon met een complete nationale Surdo-fanfare en Samba-danseressen. Het trof dat wij op de tribune zaten in en vak vol met Brazilianen dus de sfeer zat er al lekker snel in (de landen werden gepresenteerd op alfabetische volgorde).

De opening werd afgesloten met prachtig vuurwerk en de volgende ochtend stond de shake-out run op het programma. Onder het kopje ‘zo kun jij [mijn vriend resp.] ook finishen in Central Park, zonder 42km te hoeven rennen’, had ik ons opgegeven voor de ‘Dash to the Finishline’ 5km funrun. Zelf kon ik dan even de beruchte last mile uphill testen om te zien hoe ‘rustig’ ik de marathon zou kunnen insteken. Respect voor zijn bijhouden van mijn enthousiast ‘rustige’ tempo (hij loopt gemiddeld 1x per jaar).

Raceday
Dan eindelijk: race day! Daylight savings veroorzaakte wat extra spanning in een toch al onrustige nacht: de klok werd verzet wat de klassieke verwarring opleverde ‘gaatie nou vooruit of achteruit en kan ik dan langer of juist korter slapen?’ En: ‘synchroniseert mijn telefoon (en wekker) nou wel of niet automatisch?’ De klok bleek een uur terug te gaan, dus een uur extra slaap – niet onprettig als de wekker om 5.00 AM gaat.
Waarom zo vroeg? Omdat de start op Staten Island is, wat 90min met de bus is en er zo’n 50.000 man naar de start vervoerd moest worden. In totaal was er een vloot van bijna evenzoveel bussen leek het gemobiliseerd die in kolonne naar Staten Island afreed. De rit tot vlak voor Starters Village duurde inderdaad 90 min. De laatste mile voordat we uit konden stappen echter nog eens een uur. Gelukkig hadden wij lopers goed gehydrateerd ter voorbereiding en dus zat de hele bus al even te wiebelen. De bosjes naast de uitstapplek veranderden dan ook direct in een openbaar toilet vanwege de hoge nood.

Start
Eenmaal door de security in het startersdorp vervolgde de estafestte van het wachten voor de aftrap zich. De start werd voorafgegaan aan het onvermijdelijke Amerikaanse volkslied, verschillende bedankjes aan o.a. de organisatie, wat legendes en natuurlijk God en een waarschuwing voor het startschot dat met een soort van kanon en rook werd afgevuurd. Om9.50 klonk het langverwachte startschot dan echt en vertrokken we over de Verrazano-Narrows Bridge.

Door deze onmiddelijke eerste brug werd ik inderdaad gedwongen om de marathon rustig in te steken met een pace van 4.30 min/km. Dit tempo hield ik welgeteld alleen deze eerste mile vol. Daarna -brug af- werd ik opgezogen door het enthousiasme van medelopers en het uitgelaten publiek. Ook het weer was een kadootje: strakblauwe lucht met een strálend zonnetje en niet te warm: 12 graden tops. Dit zorgde ervoor dat vrijwel álle NY’ers waren uitgelopen naar het parcours of, mochten ze toevallig aan de route wonen of een winkel hebben, hierin vanaf het balkon, het dak of de deuropening stonden toe te juichen. Van begin tot eind.

You’ve got it girl!
In elke wijk werd je verwelkomd door trotse inwoners ‘Welcome to Brooklyn, Queens, The Bronx’ spanden daarbij de kroon. ‘You’ve got it girl’, ‘Bring it home baby’, ‘Doing great-amaaaaaaazing-fantastic-etc-etc’ zijn slechts enkele van de veelgebruikte spreuken die de renners toegeworpen kregen. Overal gejoel en letterlijk oorverdovende al-dan-niet livemuziek.
Na die eerste brug (er waren er in totaal 5 + de hoogtemeters in Central Park) had ik het idee dat het parcours alleen maar naar beneden ging. Door de hoge gebouwen klopte de GPS niet meer en ook de omrekening van miles naar km’s en doorkomsttijden die ik op een polsbandje had staan deden er niet toe. #alleenmaargenieten was het doel van deze marathon. Ik vloog al sneller over het parcours dan de bedoeling was, en zat stiekem goed op koers om binnen de beoogde 3 uur te finishen. Voor mijn idee met één grote big smile gelopen (foto’s verraden anders) – intens gelukkig; alleen-maar-genieten!

Finish Family
Na 2.53.35 bereikte ik de finish in Central Park en kreeg ik het felbegeerde plakkaat omgehangen. Finishers kusten de grond. Iedereen lachte en was vrolijk. Niemand ging van pure inspanning over zijn nek of stortte in. Euforie, één grote familie. Een schare aan paperazzi legden iedere held veelvuldig vast (zodat je je finish kiekje natuurlijk voor veel te veel $$$ kon aanschaffen). De spreuken waren nu: Congratulations! Well done! Hero! Girlpower. Een NYC marathon poncho werd omgehangen, een goodiebag uitgedeeld. Dit zorgde ervoor dat je tot ver buiten het marathongebied nog steeds herkenbaar was en felicitaties in ontvangst mocht nemen.

American dream
Kennelijk is het ook heel gewoon om tot dagen erna nog met je medaille om je nek door de stad te paraderen. Als nuchtere Hollander vond ik dat (waarschijnlijk als enige) een beetje gek. NYC dacht daar anders over. Nog steeds werden lopers gefeliciteerd en bejubeld.

New York City Marathon is inderdaad something else. De sfeer – de organisatie (groot respect voor de vrijwilligers die maar wat trots zijn om deel uit te maken van dit evenement) – de deelnemers – de run – het parcours.. Amàààààzing, it really is! Running the NYC marathon is like running the American Dream. Er zijn echt geen argumenten om het níet te doen! #alleenmaargenieten!

Run, Recover & Repeat. Op naar het volgende slachtoffer op de bucketlist van Marathon Majors: Tokyo. Benieuwd hoe de Japanse cultuur omgaat met de Marathon Madness.

Leave a Reply