19 september 2014

Mijn allereerste marathon: ik wil nog een keer!!!

|
By
|
13 Comments

Afgelopen zondag was het dan eindelijk zover: de RheinEnergie Köln marathon. Net zoals bij andere marathons, gewoon 42.195km (Ja, mensen, er werd ons gevraagd hoe lang de marathon in Keulen dan was…. Namen noemen we uiteraard niet…). Waarom Keulen dan, kregen we vaak als vraag voorgeschoteld. Nou, omdat die nog redelijk in de buurt is, én in september plaatsvindt. Het ultieme doel was namelijk kwalificatie voor de Boston marathon in 2015 (lees daar hier meer over).

En dus vertrokken we precies een week geleden op vrijdagmiddag naar Keulen. We, als in: ik, Mirte, en onze trainingsmatties Alan en Arnoud. Tophaas Heleen zou zich zaterdag bij ons voegen. En om maar meteen de verwarring uit de wereld te helpen: ja, ze was dus inderdaad zaterdag gespot tijdens deelname aan de Veluweloop, om vervolgens diezelfde middag nog naar Keulen te sjezen. Wat een held, hè!!!

Wekenlang hadden we ons voorbereid op deze ene dag. (Erg) lange duurlopen, tempoblokjes in het marathontempo, nog maar een extra duurloopje in de week, belachelijke lange baantrainingen… Het klinkt bijna als een bruut martelkamp, niet? Maar verre van dat juist. Want wat schept zo’n marathonvoorbereiding een band! Samen hadden we de grootste lol, en eerlijk waar, ik genoot van elk trainingsmoment. Hier moet ik meteen maar ook even heel eerlijk bekennen dat niet iedereen er zo over dacht. Mirte gaf schoorvoetend toe dat ze de lange duurlopen echt niet leuk vond, maar met een lekker toetje dat ik haar telkens na zo’n lange duurloop beloofde, was ze al gauw tevreden te stellen. Allen hadden we weleens dipjes: die ellendige voet van Mirte, een erg harde valpartij tijdens een lange duurloop van mijn kant waardoor een erg pijnlijke knie even roet in het eten durfde te gooien, de energietekorten die Arnoud (letterlijk) ineens parten konden spelen tijdens een lange duurloop, en Alan… Alan, die moesten we alleen maar afremmen, en het concept van een ‘rust’week af en toe nader uitleggen.

Stapelen                                                                                                                                                                                        

Maar ondanks al deze ongemakjes waren we de marathonvoorbereiding heel goed doorgekomen. Nu restten ons nog één taak: ons glycogeen voorraad zo hoog mogelijk krijgen. Lees: het welbekende stapelen om ons energieniveau op het allerhoogste niveau te krijgen. Ik begon op donderdag al met mijn eerste bietenshotje (gadverdamme!), Mirte begon in de auto op weg naar Keulen maar met haar eerste Carbo loader (het woord zegt het al) en de eerste winegums zakken werden in diezelfde autorit al losgetrokken. In Keulen atKeulen -MirteCarboen we alleen maar pasta, maakte ik energieshakes voor iedereen (ja, ik geef het toe, ik had gewoon mijn blender meegenomen), en stouwden we gewoonweg vele grotere porties weg.

Zaterdagavond keken we de film ‘de Marathon’, met ieder een zak winegums op schoot, en namen we ook de voorbereiding door. De meest lastige: hoe laat zouden we opstaan? Na een felle discussie triomfeerden ik en Heleen: om 06:00 moesten we écht opstaan. Mirte’s ogen keken me vol ongeloof aan, maar ondanks haar puppy oogjes hield ik mijn poot stijf… 😉

In ieder geval, wij stonden als een zeer goed voorbereide eenheid zondag om 10:00 aan de start in Keulen. Wat waren ook alweer de doelstellingen? Alan ging voor de limiet van 3:10 uur om zich te kwalificeren voor Boston. Dit leek mij en Mirte ook wel een hele mooie tijd voor een 1e marathon (onze Boston limiet is officieel 3:35 uur). Arnoud wilde weleens weten wat die marathon inhield en zo lang mogelijk proberen bij ons te blijven, en als het dan goed zou gaan, dan heel misschien wel voor de 3:05 uur gaan (de limiet die voor hem in Boston geldt). En Heleen, zij was Alan’s tophaas.

Daar gingen we dan!                                

Het startschot klonk, we keken elkaar nog eenmaal aan, en daar gingen we! 42 hele kilometers, gebeuren er dan nog Keulen Kim hardlopenspannende dingen onderweg? Ja hoor! Mirte die tijdens de trainingen άltijd een bosje op moest zoeken, hield alles nu binnen. Ik daarentegen kon het na 8 km gewoon echt niet meer ophouden. Dixi’s zag ik nergens staan, en dus besloot ik maar achter een plantenperk te gaan zitten. Met 10 sec was het gepiept, maar daarbij heb ik volgens mij wel het een en ander geflasht, ach ja… Na 2 km had ik me weer bij Alan en Heleen gevoegd en waren Arnoud en Mirte in een iets sneller tempo doorgegaan. Na 15 km waren we allen weer bij elkaar en wisselden we een woordje uit. En geloof het of niet, maar onderweg maak je echt wel vriendjes hoor en voer je hele gesprekken. Meestal is de eerste vraag toch wel: wat is je streeftijd? En vervolgens de volgende vraag: je hoeveelste marathon is dit? De meesten staarden ons toch wel een beetje vol ongeloof aan toen we antwoord gaven. Maar wij wisten wel beter, wij wisten dat we dit konden!

De ½ marathon passeerden ik, Mirte, Arnoud en onze nieuwe vrienden in 1:33 uur en een beetje. Alan en Heleen zaten net wat achter ons. Ik zat ontzettend lekker in mijn tempo. Ik voelde me conditioneel en mentaal goed. Grappig, dat je kunt zeggen dat het lekker begint te lopen na 15km….. Het is toch wat, die marathon zeg. En opeens was daar rond 25 km een motor met camera die ons toch wel erg lang bleef filmen. ‘Mirte, misschien lopen we wel ergens vooraan in het damesveld?’ Het antwoord kwam rond 30 km toen een toeschouwer riep: jullie lopen 10 en 11. Ik verstond er geen bal van, want mijn Duits is nooit formidabel geweest. Maar onze nieuwe marathonvriend, en de enige die ons tempo nog had kunnen bijbenen, Baptiste heette ie (echt, ik lieg niet…), vertaalde het enthousiast voor ons. Baptiste glunderde en besloot om ons te helpen om nog wat plekjes te kunnen pakken.

Bij het passeren van de 35 km nam ik mijn laatste powergelletje, keek ik Mirte aan en zei: ‘Mirt, ik ga versnellen’. Mirte bleef samen met Baptiste in hetzelfde tempo lopen. Ik wist dat de 2e helft al sneller wasKeulen finish gegaan, maar ik voelde dat ik nog wat extra gas kon geven. Ging dit van een leien dakje? Nee joh, mijn bovenbenen deden pijn, serieus pijn. Maar die twee dames die ik voor me zag lopen, moest en zou ik gewoon nog even opvegen. En zo heb ik me die laatste kilometers op de been gehouden: van persoon naar persoon lopen. Bij 41 km kreeg ik in de gaten dat een tijd onder de 3:05 mogelijk was en gaf ik alles wat ik nog had. Ik dacht aan de woorden van Heleen: it hurts like hell. Het is simpelweg een gevecht met jezelf. Alles schreeuwt: Kimmie, stop maar gewoon… Heel bewust zei ik tegen mezelf: je doet het goed, ga zo door, dadelijk mag je stoppen, nu nog heel even, nog maar heel even, nog maar heel even, kom op.

Ik ging de finish over in 3:04:52, was zo intens blij, en draaide me meteen om, om Mirte met Baptiste na 20 sec te zien finishen. Mirte en ik vlogen elkaar in de armen en keken elkaar aan op een manier die alleen ik en zij begrijpen (weet je nog, Mirt, de blik van de Linschotenloop in Woerden in 2012? Nu was ie er weer in Keulen). We werden 6e en 7e dame in dit veld, hoe gaaf is dat!

Onze helden

En toen was het pijnlijke wachten begonnen. Zou Alan de limiet halen? Alan had werkelijk waar alles in het werk gesteld om die limiet te halen. Let wel, het betekende namelijk een verbetering van zijn persoonlijk record met 22 minuten!!! Iedereen had hem voor gek verklaard dat hij op 3:10 zou starten. Hoe was het mogelijk, werd er gezegd. Wij wisten altijd wel beter! Maar goed, terug naar Keulen… Op het moment dat ik dacht, nee het gaat niet meer lukken, schreeuwde Mirte: ik zie Heleen. Geschreeuwd hebben we om Alan zo snel mogelijk naar die finishlijn te krijgen. Hij finishte, drukte zijn klokje in, zag 3:09:59 staan en vloog ons geëmotioneerd om de armen. Daar stonden we dan met zijn vieren intens te knuffelen met elkaar. Dit verhaal nu schrijvend geeft me nog steeds rillingen als ik terugdenk aan dat moment. Wat is sport toch ontzettend mooi! Alan, je bent een superheld. Zo ontzettend veel respect voor jou.Keulen - Kim en Mirt

Baptiste, onze marathonbuddy, liet later aan Mirte het volgende weten via de email: I was really glad to see you in the results finishing as 7th woman, fantastic! Even that you performed the second half more than one minute faster than the first part is incredible. CONGRATULATIONS!! I am going to run the marathon in Lucerne on October 26th. Because a friend of mine did his first marathon in Cologne too, I decided to accompany him and use the Cologne Marathon as training. Actually I tried to do something like 3:14, but I failed… 😉 A bit too fast for training. Today I had to pay for it during the first few kilometers of my training. But it was so much fun to run with you and the group (especially when you caught one woman after the other) that I decided to give a little support.

Baptiste, you are our hero too!!!!!

Dat sport ook kei hard kan zijn, en dat de marathon toch wel even een klasse apart is, maakte we die dag ook mee. Arnoud ging tussen km 39 en 40 neer… Lieve Arnoud, jouw tijd komt nog wel. Je weet precies wat ik daarmee bedoel!

The end? No way…

Hoe moet ik nu een slot aan dit verhaal breien? Dat kan ik helemaal niet! Deze 1e marathon ervaring was zo mooi. De beleving, de toeschouwers, de voorbereiding, het samen doen, en άl jullie lieve reacties! Ik geniet nog steeds elke dag, en Keulen na finishkijk stiekem in een onbewaakt moment naar de foto’s. Gelukkig hoef ik helemaal geen eind aan dit verhaal te knopen… We hebben ons namelijk ingeschreven voor Boston 2015! Aanstaande woensdag horen we of we door de selectie heen zijn. En dan, dan mogen jullie volgend jaar gewoon weer genieten van onze marathonvoorbereiding. Durven wij onze doelstelling kenbaar te maken? Ja hoor!!! Lekker op zijn niet-Nederlands spreken we onze ambitie uit: wij gaan voor een tijd onder de 3 uur. Zoooooooo!!!

 

 

13 Responses

  1. Cecile van der Sanden

    Mooi geschreven Kim! Met zo’n spirit gaat 2.59.00 ook wel lukken. Vasthouden dus. Allen nogmaals Gefeliciteerd!

    1. Kim
      Kim

      Dank je wel, Cecile!!! Aan de spirit zal het zeker niet liggen! Doelen stellen en er voor gaan!! Ik wens jou ook veel suc6 met het oppakken van je wedstrijden!

  2. Chris

    Goede tips qua marathonvoorbereidingen (stapelen) en goede inspiratie om ook mijn eerste marathon hopelijk met negatieve split te lopen. 🙂 Toevallig nog tips over eten en drinken tijdens de marathon zelf? Wat neem je mee en, praktisch, hóe neem je dat allemaal mee? 😉

    1. Kim
      Kim

      Hoi Chris, dank je wel voor je leuke reactie! Een negative split is zeker mogelijk áls je in staat bent om je aan je tijdschema te houden: loop de 1e helft met de handrem! Ik had 5 gelletjes mee (4 isotone, 1 powergel). Deze had ik in een Flipbelt gestopt en om mijn middel gedaan. Dat ging perfect! De 1e 10km heb ik nog met handbidonnetjes gelopen omdat het in Keulen vrij warm was. Ik wilde de 1e 10km dus nog goed drinken. Daarna overgegaan op water en sportdrank van de organisatie. Wij hebben in de voorbereiding tijdens de lange duurlopen heel goed geoefend met de gelletjes. Je maag moet er namelijk echt aan wennen! Tijdens de marathon ging dit perfect!! Ik wens je heel veel succes met jouw voorbereiding! Je mag altijd mailen als je nog meer vragen hebt!

        1. Chris

          Hoi Kim, Nog even laten weten dat de marathon goed is gegaan! Door 3 kilometer strand en stevige tegenwind in de tweede helft zat een negatieve split er niet in, maar al met al mag ik tevreden zijn met mijn marathondebuut! En net als bij jou, smaakt het ook bij mij naar meer. 😉 Op naar de volgende marathon? Nogmaals bedankt voor je tips en succes met je volgende doel(en)!

          1. Kim
            Kim

            Wat geweldig om te horen!! Super, top gedaan! Op naar de volgende marathon dan maar! Mirte en ik beginnen begin volgend jaar met onze voorbereiding voor Boston, dus dan kun je wellicht nog wat meer tips oppikken. Keulen was onze allereerste, dus we gaan nu toch wel weer wat kleine dingetjes aanpassen/verbeteren. Heel veel succes met jouw volgende marathon 🙂

  3. Pingback : Marathon Rotterdam 2016: volg mij maar! | Girls on the Move

Leave a Reply