25 november 2018

Music is (e)motion

||
0 Comment
Onze Friend on the Move Masjel: de man die kanker overwon, de man die sport, schrijven en muziek inzet voor zijn fysieke en mentale herstel. Twee keer eerder schreef hij over zijn sportbeleving tijdens ziekte. Vandaag voltooit hij zijn trilogie. Met liefde voor het leven en liefde voor het lopen finishte hij in tranen de Zevenheuvelenloop. Via de meest toepasselijke muzieknummers neemt hij je per kilometer mee in zijn verhaal. Laat je inspireren (ook voor je playlist :)) door deze bijzondere man:
‘Sinds april ben ik weer zindelijk,’ antwoordde ik de afgelopen maanden lachend als bekenden vroegen hoe het met me ging. En dat ik daarom weer lekker ongestoord kon hardlopen. Met mijn 23e Zevenheuvelenloop op 18 november als einddoel dit jaar. Geen noodgedwongen snelwandeling zoals in 2017 om de reeks niet te onderbreken maar gewoon hardlopend van start tot finish.
Neil Diamond bracht me bij zijn afscheidsconcert op het idee hier muzikale doping bij te gebruiken. Hij vertelde dat luisteraars zelf bepalen wat een lied met hen doet. Los van wat de schrijver ermee heeft bedoeld. Daarover gaat zijn ‘Play Me’. Voor mij een goede reden om passende nummers te kiezen als soundtrack van mijn afgelopen jaar. Voor elke kilometer twee liedjes want bij 15 liedjes zou ik wel een heel snelle tijd moeten lopen. Dus 30 classics en guilty pleasures die qua titel, tekst en tempo passend bij mijn gevoel en moment in de race. Want zoals John Miles al zong ‘In my world of troubles, my music pulls me through’.

Kilometer 1: Play Me – Neil Diamond / Take It Easy – Eagles
Het loopt al tegen tweeën als ik – samen met Rini, Michel en Monique van ons team Maas en Waalse DijkenLoop – start vanuit het een na laatste startvak. We weten dan al dat we meedoen aan een historische editie want Joshua Cheptegei heeft zojuist een wereldrecord gelopen van 41:05. Ik ga voor een uurtje langer en druk op play van mijn speciale spotify speellijst. Natuurlijk wordt Play Me overdonderd door de opzwepende trommels in de Medanstraat maar bij Take It Easy schakel ik terug naar de 1e versnelling. Ik kocht als zestiener deze plaat. De regel ‘We may loose or we may win’ krijgt door het voorbije jaar wel een heel persoonlijk tintje.

Kilometer 2: Why Worry? – Dire Straits / Let It Be – Beatles
Weer mee kunnen doen vandaag is voor mij al winnen. Dus waarom zou ik me druk maken over mijn eindtijd? Rustig aan voor de ‘Diesel uit Druten’ zoals hardloopcollega’s me weleens noemen. Ik wil vooral genieten. Heel veel genieten. De rest laat ik gewoon gebeuren. Toch moest ik me wel even vermannen toen ik in april bij de Donorbank te horen kreeg dat ik – na 44 jaar – geen bloed meer mocht geven. Dan krijg je toch weer een gevoelig stempeltje ook al ben je schoon verklaard.

Kilometer 3: Just Breathe – Pearl Jam / Something Inside So Strong – Labi Siffre
Hardlopen is zo simpel. Je hoeft alleen maar te ademen en te lopen. Ik denk bij het zien van het lege fietspad langs de Nijmeegsebaan wel aan vorig jaar. Toen wandelde ik daar en keek al uit naar vandaag. Ik denk ook aan mei van dit jaar toen ik het boek ‘Angst na Kanker’ las. Met goede tips voor het omgaan met de angst voor een terugkeer. Door erover te praten of te schrijven, kun je die met de helft verminderen. Dus bedankt Lotte en andere girls dat ik ook nu weer die kans krijg.

Kilometer 4: Fix You – Coldplay / These Are The Days Of Our Lives – Queen
Afgelopen woensdag zag ik de Coldplayfilm met dit prachtige nummer. En nu komt het wéér zo keihard binnen dat ik spontaan vol schiet. Dat kunnen muziek en tekst dus met je doen. Ik denk dan aan mijn uroloog en mijn lieve vrouw, kinderen en kleinkinderen die mij het afgelopen jaar gefixt hebben. Dat geldt natuurlijk voor alle familie, vrienden, collega’s, dijkenlopers, buurtgenoten, klanten en anderen. Ik hoop ook hen te kunnen fixen als ze het ooit nodig hebben. ‘You can’t turn back the clock, you can’t turn back the time’; zingt Freddy. Terugkijken mag, vooruitkijken moet.

Kilometer 5: Que Bonita Es Esta Vida – Jorge Celedón / Kijk Omhoog – Nick&Simon
Nog even rustig aan met dé familiehit uit 2007. We vonden dat jaar met onze twee kinderen hun moeders terug in Colombia. En ook toen al beseften we: ‘Wat is dit leven toch mooi’. Ik kijk inmiddels uit op de volgende heuvel van de Nijmeegsebaan. Nick & Simon trakteren me op allerlei clichés maar oh wat zijn ze waar. ‘Kijk omhoog, naar de zon, zoek niet naar een antwoord’. En die zon schijnt volop. Ook in mijn hoofd. Heerlijk relaxed en voor het eerst zonder horloge want ik heb de tijd.

Kilometer 6: Born To Run – Bruce / Carnaval de Paris – Dario G
Het is heerlijk loopweer en lang niet zo koud als bij die barre Stevensloop in maart. Ik liep daar voor het eerst weer 5 km en was ‘Back to Run’. Ik schakel op de Derdebaan over op de 2e versnelling want na het dweilorkest op de hoek dient Dario G zich aan. En dat loopt zó lekker. Man wat geniet ik van die kleurrijke stoet voor en achter me. Dit is voor mij Carnaval.

De maandag na de Stevensloop bezocht ik het Marikenhuis in Nijmegen voor een lezing van professor Maria Hopman. Zij maakte duidelijk dat bewegen tijdens en na kanker alleen maar goed is. De 5 km van de Drutenloop in april liep ik helaas langzamer. Waarom? Door de warmte! Ook Lotte had daar last van. Ik hou van kou.

Kilometer 7: Zeven ‘Heuvels’ Lang – Bots / Zevende Hemel – De Dijk
‘Wat zullen we drinken, zeven heuvels lang?’ Sportdrank of water richting de 6 km. Ik neem beide en nog wat extra water om af te koelen. Ik heb niet meer gedronken sinds vanmorgen want er zijn nu eenmaal bij mij wat leidingen verlegd. En dat betekent dat ik altijd preventief moet plassen om geen problemen onderweg te krijgen. Ondertussen schijnt de herfstzon door de bomen op de ‘processie’ neer. Een ware Zevende Hemel met ware woorden van Huub in mijn oren: ’Waarheid komt van binnen, niet van boven.’

Kilometer 8: The Rising – Bruce Springsteen / Half a Boy and Half a Man – Nick Lowe
De bocht om naar de twee hoogste toppen: dik twee kilometer over de Zevenheuvelenweg. Bruce brult me omhoog. Ik passeer zelfs andere lopers. Bovenaan kijk ik om en geniet intens van het uitzicht over de velen achter mij. We zijn op de helft. Ik kijk vanaf nu alleen maar vooruit want het verleden kun je niet veranderen. Ik hug even DijkenLoop-speaker Jan van Wissing en zijn Bep die onvermoeid iedereen aanmoedigen. The Rising betekent in mijn dagelijks leven trouwens nog geen wederopstanding van gevoelig gereedschap. ‘Nog geen spontane onrust in mijn onderbroek’, zoals Paul van Vliet ooit schreef. En daar past die vrolijke  ‘kermisplaat’ van Nick prima bij…

Kilometer 9: Mixed Emotions – Rolling Stones / The Show Must Go On – Queen
Een vrouw loopt me voorbij. Geen probleem. Maar ik mis de tekst op haar shirt. Dus ik moet even in de 3e versnelling. Zo’n tempowisseling heb ik in juni getraind bij de girls Lotte en Charissa bij hun afwisselende maar pittige training in het Hunnerpark. Ik kom dichterbij het shirt en wijs andere lopers op de treffende tekst: ‘I Run because I really, really like chocolate’. Deze blije emotie mixt goed met een minder blije emotie. Sinds mei heb ik namelijk last van lymfoedeem: ophoping van vocht in mijn bovenbenen. Ongevaarlijk maar onherstelbaar gevolg van de operatie volgens de dermatoloog. In januari hoor ik meer over de behandeling. Therapie en/of een steunbermuda. ‘Camoufleert meteen je buikje,’ grapte mijn vrouw al. Ja, de humor houden we erin want het leven gaat door.

Kilometer 10: Passie -Clouseau / Blauw – The Scene
Ik schakel weer even terug en daar past dit ‘passioneel’ tempo goed bij. Ook de tekst ‘We vechten en we gaan ervoor; wat ook komt, we slaan er ons wel door’. Ik sla nog gauw wat drank in want het lange valse plat naar Hotel Erica komt eraan. Maar eerst nog even wat gas erop naar beneden op de langzaam aanzwellende tonen van een dik verdiende ode voor mijn vrouw. ‘Ik heb vannacht gedronken en gezien, hoe een vrouw nooit krijgt wat ze verdient’. Ze wilde komen kijken maar ik kon haar tegenhouden. Blauw van de kou vindt ook mijn vrouw niet fijn. Ze volgt me daarom thuis van kilometer tot kilometer via de app. Dus ik wil ze niet ongerust maken door een te lange drinkpauze.

Kilometer 11: Dankzij de Dijken – Frits / Ik Kan het Niet Alleen – De Dijk
Bij de – wederom warme – Maas en Waalse DijkenLoop in Beneden-Leeuwen liep ik op 2 september mijn eerste 10 km sinds de operatie. Net boven het uur maar dat deed er niet toe. Het lijflied is daar al vanaf 2000 ‘Dankzij de Dijken’ en de laatste loper wordt altijd binnen gejuicht met het toepasselijke nummer van De Dijk. Want niemand kan het alleen.

Kilometer 12: Beautiful Day – U2 / Beautiful Noise – Neil Diamond
De heuvels zijn overwonnen. We mogen naar beneden. Het grote genieten is dus begonnen. Berg en Dal maakt haar naam helemaal waar. Het publiek moedigt gelukkig ook de minder snelle lopers aan. Dit maakt 18 november 2018 tot een prachtige dag. En wat maken die voetstappen van al die hardlopers toch een mooi lawaai. ‘A beautiful sound and a beatiful beat’, zingt Neil.

Kilometer 13: Heading Up High – Armin van Buren en Kensington / Don’t Give Up – Dolly Dots
Deze piloot heeft de daling ingezet. Ik blijk de energie goed te hebben verdeeld want ik ga steeds sneller. Dat komt ook door de heerlijke beats van Armin en Kensington. En een heerlijke tekst. Mijn ziel wil zingen en ik hou me niet in voor de andere lopers. Ik richt mijn hoofd omhoog, nog nooit heb ik zo lekker ‘It’s a long way down’ mee geblèrd. Met tranen in mijn ogen. Geweldig. Nog maar twee kilometer. Zelfs de Dots peppen me op: ‘I’m looking up again, I’m coming back to live’. Nooit opgeven.

Kilometer 14: Jesus He Knows Me – Genesis / Viva La Vida – Coldplay
Ik geloof in geluk. Niet in God. Ik besef maar al te goed dat mijn leven heel anders had kunnen lopen als ik mijn bloed vorig jaar niet had laten onderzoeken. Ook op aanraden van de altijd hartelijke Hans die na jaren behandeling geen geluk had. Net als andere bekenden met kanker in het afgelopen jaar.

Mijn conditie heeft volgens de uroloog – dankzij het hardlopen – bijgedragen aan een voorspoedig herstel van de ingreep. Voor mij geldt daarom nog meer: Leve het Leven. Wat betekent dat ik nog meer wil genieten. Niet van materiële dingen. Wel van beleving. Zoals live-concerten, fietsen, uitjes, tijd doorbrengen met de kleinkinderen en lekker eten en drinken met mensen die me lief zijn. Wat maakt hardlopen toch heerlijk je hoofd leeg om ruimte te maken voor dit soort gedachten en gevoelens. Nog een kilometer en ik ga steeds sneller.

Kilometer 15: Beter – BlØf / Glory Days – Bruce
Wachten tot de zon op komt, is een manier om altijd weer het licht te zien. En de nacht weer te vergeten’. Zo begint ‘Beter’ na een striemend gitaarintro. Positiever kan ik mijn gevoel niet omschrijven als ik de Gelderselaan oploop en hartelijk door een kolossale high-five ‘tunnel’; aangemoedigd wordt. En jawel hoor, daar is de Groesbeekseweg weer. Nu nog maar 500 meter. De lekker vette gitaarsolo, de invallende drums en de schreeuw van Bruce stromen mijn oren binnen. Samen met de muziek van de deejay en het aanhoudend applaus een heerlijke kakofonie. Ik zet nog een tandje bij en heb nog adem om de onvermoeibare speaker Bert Pessink te bedanken.

Een van mijn mooiste Glory Days ooit. Ik weet nog geen tijd maar die komt later wel. Mijn loopmaat Rini is al binnen maar heeft op me gewacht voor een huge hug. Ik ben zó blij en vooral dankbaar. En vanaf vandaag weet ik helemaal zeker dat muziek niet alleen emotie is. Voor mij is het ook bewegen. ‘Music is (e)motion’.

Cooling-down
Dit was mijn derde en laatste blog voor girlsonthemove.nl. Het schrijven heeft me echt geholpen om de draad weer positief op te pakken. Met veel geloof in en hoop op een goede afloop. En met veel liefde natuurlijk. Voor het leven en voor het lopenDank je wel Lotte van Dinther, Gerry Graven en natuurlijk Neil Diamond voor jullie inspiratie.

Leave a Reply