16 augustus 2018

Race, race, race!

||
0 Comment

Het was alweer even geleden dat ik mee had gedaan aan een race. Ik heb afgelopen jaar een paar wegwedstrijdjes gedaan, waaronder de Zevenheuvelenloop in november, maar de échte laatste trail dateert alweer langer terug: maart 2017 – terwijl ik juist zo graag op de trails loop! Waarom ik zo weinig races loop? En waarom ik nu wél meedeed aan het Montreux trailfestival?

Surprise
Eerst iets meer over het Montreux Trailfestival. Een tijd terug kreeg ik vanuit MudSweatTrails de uitnodiging om aan deze trail mee te doen. De race zag er veelbelovend uit en het leek me leuk om weer mee te doen aan een race. Mijn verwachting kreeg gelijk: het was een supergave race. De keren dat ik een race loop, verbaas ik mezelf. Het gaat namelijk altijd zoveel beter dan ik hoop/denk. Zo ook deze keer…
Ik wist dat ik de afstand van 37 km prima aan zou kunnen, maar die 2300 hoogtemeters omhoog (D+) en die 3100 hoogtemeters omlaag (D-) baarde me toch wat zorgen (zo tussen alle berggeiten aan de startlijn). In Nederland train ik natuurlijk ook op de trails, maar eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik maar weinig specifiek met hoogtemeters bezig ben. Het hele jaar door ben ik blij met de trainingen die ik doe, maar zo vlak voor een race baal ik weleens dat ik niet even wat meer hoogtemeters heb getraind….

Off we go
Enfin, het startschot klonk. Off we go. Ik startte redelijk voorin en kon met de kopgroep meelopen. Dat was al verbazing nummer 1. Binnen een paar honderd meter liepen we meteen de bergen in omhoog. Ik had een paar dames voor me, maar het was geen tempo wat ik niet bij kon houden (verbazing nummer 2). Sterker nog, na een paar kilometer klimmen voelde mijn lijf zo goed, dat ik besloot om ze in te halen (even getwijfeld: kan ik niet beter een beetje in de buurt blijven?). Ik verwachtte dat ze me downhill wel weer in zouden halen.
Eén dame ging wel heel erg snel omhoog en ik besloot haar te laten gaat. Lange tijd liep ik tweede tijdens deze race. Na de eerste klim van 5.8 kilometer (met 810 D+) begonnen we aan een lange afdaling van meer dan 1000 D-. Onterecht, zo bleek later, was ik wat onzeker over mijn skills wat betreft het dalen. Ik vind het namelijk altijd heel belangrijk dat ik heel beneden kom, waardoor mijn tempo soms wat lager is…
Echter, de dames achter mij daalden zeker niet sneller dan ik en eigenlijk ging ik ook veel harder dan verwacht. Zoals gezegd daal ik normaal vrij voorzichtig en behouden maar tijdens een race durf ik ineens veel meer risico’s te nemen. Ik had van tevoren eigenlijk geen echte ambities (ik wist niet goed waar ik stond) maar als ik dan deelneem aan een race en ik voorin het veld lig, dan verbaas ik mezelf (enorm). Zo gingen best wat mannen aan de kant toen ik in volle vaart naar beneden kwam zetten. En ja, af en toe heb je dan een bijna-valpartij of krijgt je enkel een tikje, maar gelukkig bleef het hierbij én werd ik dus niet gepasseerd in de downhill!

Bijtanken? Yes/No?
Op de eerste twee verzorgingsposten gunde ik mezelf geen tijd om bij te tanken – bang als ik was om tijd te verliezen – en rende ik door. Ik had zelf genoeg eten en drinken bij me voor het stuk dat komen zou. Bij VP3 nam ik wél even de tijd omdat het stuk daarna pittig zou worden en ik een beetje door mijn eigen spulletjes heen raakte.

En die rust deed me goed, want.. na in totaal een km of 23 stuitte ik op de dame die tot dan toe voor me liep. Ik had haar de hele race niet meer gezien, maar ineens zag ik haar – we waren toen bijna op de top van de laatste lange klim. Ze baalde en had niet meer het tempo van eerst. Even blijf ik achter haar hangen, maar 2 minuten later gaat ze demonstratief aan de kant om mij er langs te laten. Ik geloof het nog even niet, maar op ongeveer 2/3 van de race loop ik ineens eerste…

FOCUS!
Allemaal leuk en aardig, maar zaak was nu wel om mijn kop erbij te houden. Ik was al een aantal keer bijna gevallen en ik wist dat het vanaf het 24 kilometerpunt voornamelijk één lange, technische downhill zou zijn waarin we ruim 1500 meter zouden gaan dalen. Door de regenval van de dag ervoor was het parcours glad, waardoor oplettendheid extra belangrijk was.
In de verste verte zag ik geen concurrent aankomen. Op mijn eigen tempo trotseerde ik de downhill. Op sommige heel gladde, moeilijke stukken had ik bijna wandeltempo, maar andere stukken kwam ik echt in een flow en was ik superblij met hoe het ging. Op het 30 kilometerpunt werd ik helemaal enthousiast: het ging nog steeds lekker, het zou nog maar 4 km zijn (vooraf was 34 km gecommuniceerd) en ik liep nog steeds eerste.

Laatste loodjes…
Het allerlaatste stuk van de race had ik een paar dagen eerder al verkend. Ik wist dat dit het moeilijkste stukje van de race zou worden. Enigszins behouden daalde ik verder af – ik wilde in dit laatste stuk geen domme fouten maken en ik merkte dat de concentratie soms minder werd.
Geheel out of the blue komt er ineens een blond staartje voorbij. Merejune Edwards, Amerikaanse atlete, komt me voorbij gestormd. Achteraf hoorde ik dat ze constant vierde lag (vandaar dat ik haar na de eerste kilometer niet meer gezien had), maar dat ze de laatste afdaling vol gas ging.
Deze passeeractie was op het 33 km punt. Heel even probeerde ik achter haar aan te gaan, maar op dit gladde, technische stuk leek me dat echt niet verstandig. Ik had inmiddels al door dat de race langer zou worden dan 34 km dus ik hoopte haar later, in het laatste vlakke stuk naar de finish aan de boulevard, nog tegen te komen.
Na 36 km lieten we eindelijk de downhill achter ons en volgde er nog een vlakker stuk richting de finish aan het meer van Genève. De hoop dat ik Merejune nog tegen zou komen was een beetje verdampt omdat haar tempo in de downhill echt een heel stuk hoger lag en eerlijk gezegd was ik al superblij met een tweede plek…
(na de finish begreep ik dat Merejune met een hoofdwond naar het ziekenhuis was gebracht omdat ze gevallen was tijdens die laatste afdaling – maar wel is doorgerend.).

De laatste 500 meter nog even over de boulevard, langs alle slenterende toeristen, en toen was de finish daar!
Wil je meer lezen over het festival zelf of misschien zelf meedoen volgend jaar? Lees dan ook mijn verslag op https://www.mudsweattrails.nl/montreux-trail-festival-rr/

Nu vergeet ik nog te schrijven waarom ik zo weinig races loop. Weet je wat: stof voor de volgende keer!

Leave a Reply