28 augustus 2017

Sport has the power to change the world

||
0 Comment

M’n week in het kort:
Maandag –
Dinsdag 25’ hardlopen met versnellingen
Woensdag 30’ hardlopen met loopscholing
Donderdag –
Vrijdag 30’ hardlopen
Zaterdag –
Zondag strandwandeling met 30’ hardlopen

Vakantiebestemming
Mijn vakanties gaan vaak naar sportieve bestemmingen waarbij m’n hardloopschoenen standaard mee de koffer in gaan en als het effe kan, ook ‘t fietske. ‘t klinkt gek, maar ik ben helemaal uitgerust als ik me iedere dag in het zweet heb kunnen werken en daarmee van de mooiste uitzichten kan genieten. Dat voelt toch anders als ik een aantal weken van hot naar her aan het reizen ben om alles van een ver gelegen land te kunnen zien.

African roads
Het verhuizen van familie en een vriendin met Tanzaniaanse roots, waren toch de aanleiding om twee weken geleden het vliegtuig naar Afrika te pakken en van Noord naar Zuid Tanzania te reizen – en dit voor geen goud willen missen, waarom, dat komt zo -.
De meeste Tanzaniaanse wegen zijn wegen zoals je verwacht: prachtig rood gekleurd en uitnodigend om er tijdens een lange duurkoop overheen te dwalen. Net zoals je de ‘echte’ altijd ziet doen. Op veel plekken in Kenia en Ethiopië groeien deze Olympische toppers op, op deze wegen.
Maar er overheen rijdend met de auto doet de schijn bedriegen. Kuilen van een meter diep, overstekend wild (lees: apen, geiten en slangen) of mensen die op een fiets of op het hoofd tientallen treetjes eieren vervoeren. De auto’s en motoren rijden in eenzelfde spoor, anders komen ze vast te zitten. Het spoor waarvan dus alle weggebruikers gebruik van willen maken. Reizen is al een safari op zich.

De Muzungo
Tanzania kent eigenlijk geen sport cultuur – op voetbal na – en de heersende mentaliteit is dat je vooral rustig aan moet doen. Ze kijken daarom vreemd op als iemand besluit een blokkie om te gaan, laat staan een muzungo (=blanke).
Toch kon ik het niet laten. Onrustig van het stil zitten en de drang om toch even van die rode wegen te proeven. Met gevaar voor eigen leven en ontspannen was het alles behalve. Toch gebeurde er iets moois. Op het moment dat ik een groepje kinderen op weg naar school inhaalde, besloten er altijd een aantal een stukje met me mee te rennen. Het tempo ging ze prima af, zelfs op slippers of blote voeten. Met een glimlach van oor tot oor.

Sport has the power to change the world
Iedere avond verzamelen alle kids van het dorp zich bij het ‘voetbalveld’: twee goaltjes gemaakt van takken en een soort sok gevuld met takjes en bladeren fungeert als bal. Voetbalschoenen? Niet nodig, gewoon blote voeten. 22 man op het veld? Waarom niet gewoon 20 tegen 20? Iedereen mag mee doen, niet alleen de sterkste. Ik moest vaak aan Mandela denken die hier ooit iets moois over zei: “Sports have the power to change the world. It has the power to inspire, the power to unite people in a way that little else does. It speaks to youth in a language they understand. Sports can create hope, where there was once only despair. It is more powerful than governments in breaking down racial barriers. It laughs in the face of all types of discrimination. Sports is the game of lovers.” Die avond, op dat voetbalveldje worden alle zorgen vergeten en is scoren even het belangrijkst. Wauw wat een vakantie.

Leave a Reply