05 maart 2018

Sportbubbel

|
By
|
1 Comment

Niet in mijn wildste dromen had ik kunnen voorstellen dat ik er 4 maanden na de geboorte van mijn zoon zo goed voor zou staan. De ongelooflijke pech die ik tijdens mijn zwangerschap had, waardoor ik veel minder heb kunnen trainen dan gehoopt, en de daaropvolgende emotioneel zware kraamtijd waar het herstel van mijn kind vooropstond, lieten mijn sportambities bekoelen. Grappig is het dan dat na het passeren van de zwaarste storm de wens om weer actief te zijn komt bovendrijven. Want sporten is zoveel meer dan de beschrijving die de Dikke van Dale geeft. Voor mij is sporten mezelf uitdagen, mijn lichaam trainen en toewerken naar een doel, fit zijn en voelen, het geeft me een identiteit, want een sportmens, dat bén ik gewoon.

Fit
Het helpt ook dat manlief traint voor de IronMan 140.6 in juni in onze woonplaats Boulder en dus zitten we met zijn tweetjes in een gelukzalige sportbubbel.
Over twee weken is mijn eerste fietswedstrijd. Ondanks dat de trainingen super gaan, heb ik werkelijk waar geen idee of ik het harde tempo al aankan, maar ik voel me fit genoeg om aan de startstreep te staan. En dat alleen maakt me al waanzinnig blij. Wat doe ik momenteel zoal om mezelf zo goed mogelijk westrijdklaar te stomen?

M’n week in het kort:
Maandag: 30min duurloop op loopband + 20min core bij Colorado Athletics Club (CAC)

Dinsdag: rust
Woensdag: 5min in- en uitlopen, 4x4min verhoogd tempo
Donderdag: 60min spinning bij CAC
Vrijdag: 45min core en kracht bij CAC
Zaterdag: 60min wielrennen, focus op klimmen
Zondag: 120min wielrennen

Zoals je ziet ben ik vele dagen in de week ik in de gym te vinden. Ik loop daar op de loopband, want een stuk minder harde ondergrond dan buiten op het asfalt, ik ben daar in de weer met allerlei attributen om m’n lichaam ijzersterk te maken en ik pak er ook wekelijks een spinning klasje mee. Manlief zwemt op maandag en woensdag bij dezelfde gym, dus we grappen vaak dat dit onze date night is, ieder zo zijn hobby’s hè 😉

Begin de week met een date-night
Op maandag beginnen we de week dus met een date-night. Ik doe een duurloopje van 30 minuten op de loopband, oersaai vind ik het, maar met een tv-scherm voor me en de ontdekking van het programma Shark Tank is het goed te doen. Daarna ben ik in de weer met elastieken, een heel scala aan gewichtjes, trx en die verrekte, maar oh zo effectieve foamroller. Op dinsdag rust ik vervolgens uit.

Eerste tempo’tjes
Op woensdag twijfel ik wat te doen. Mijn kleine man heeft vandaag een hele reeks aan vaccinaties gehad en ik hou hem graag thuis in plaats van bij de CAC daycare. Ik besluit snel mijn schoenen om te binden en buiten wat eerste tempo’tjes uit te proberen, voordat manlief naar z’n zwemtraining gaat. Wat hardlopen betreft ben ik zo’n 8 weken geleden heel voorzichtig begonnen met de eerste stapjes en mijn opbouw is verbazingwekkend goed verlopen. Ik bedenk me dat een snelheid van 13km/u uitdagend, maar niet te gek is. Ik schat het goed in, wamt dit tempo kost me moeite, maar is wel goed te doen. Super blij kom ik thuis! Buiten lopen is toch wel het échte werk, en het geeft me een enorme kick dat de tempo’s zo goed gaan. Als ik bij thuiskomst wel meteen stijve kuiten voel opkomen, denk ik alweer aan die pijnlijke foamroller die ik erop los zal moeten laten, maar de volgende dag is de stijfheid mooi uit zichzelf verdwenen, yes!


Club cycle  
Per toeval heb ik tijdens mijn zwangerschap de klasjes ‘club cycle’ ontdekt, een bepaalde variant van spinning, waar je je bijna zou wanen in een dansclub, ware het niet dat alle bezoekers op een spinningfiets zitten whaha. Het is de meeste intense spinningklas die ik ooit in mijn leven heb gevolgd. En waar ik nog met dikke buik vooral ging voor het fietsonderhoud en de leuke sfeer, laat ik me nu opzwepen door de beats en volg ik de instructies naadloos als de instructeur kreten als ‘push’, ‘jump’, ‘climb’ en ‘sprint’ boven de muziek schreeuwt. Het is precies de interval fietstraining die ik nodig heb om straks tempowisselingen en versnellingen aan te kunnen.

Cyclingcouple
Op vrijdag pleeg ik het nodige onderhoud aan mijn lichaam in de gym zodat ik het weekend kan focussen op datgene dat ik allerliefste doe <3 Op zaterdag klim ik Flagstaff, een pittige klim, die ik twee weken geleden voor het eerst weer durfde te beklimmen. Ik besluit het tempo een tandje hoger te gooien dan twee weken om te kijken waar ik toe in staat ben. Als het Strava segmentje bij thuiskomst laat zien dat ik 2.5 minuut sneller ben dan vorige week, doe ik een vreugdedansje met baby Miles als toeschouwer, pret voor twee!
Op zondag doen manlief en ik datgene waar we het al weken over hebben. We gaan op fietsdate, wederom ieder zo zijn hobby haha, maar wij worden hier beide het gelukkigst van. Voordat Miles er was, fietsten we praktisch altijd samen. Ik bedacht me dan ook voordat de kleine man er was, dat we dit beslist moesten blijven inplannen en dat ik een moeder zou zijn dit met gemak zou doen. Nou, die mening deel ik nog steeds, het daadwerkelijk doen (lees: een babysitter regelen) lukt ook nog, maar makkelijk, dat niet. Ik besluit die gevoelens er te laten zijn en met de blijdschap dat ik zo’n overweldigende liefde voel voor zo’n klein wezentje op de fiets te springen. En man, wat was het heerlijk weer met z’n tweetjes. Ik deed weer waar ik het allerbeste in ben, op onverwachte momenten demarreren en dan naar manlief plagend schreeuwen als ik passeer ‘hey, we gaan toch geen pauze inlassen, of wel dan?!’, en we schateren het later uit van herkenning en nostalgie, ‘ohja dát deed jij altijd, grapjas’, zegt manlief.
Een supermooie laatste training van deze week en het besef dat we dit vaker moeten doen. Wij blijven voorlopig dus nog wel even in onze sportbubbel 🙂

1 Response

Leave a Reply