24 juni 2018
Sportful Dolimiti Race

Sportful Granfondo Dolimiti Race

||
0 Comment

Net zoals vorig jaar hadden ik en ‘mijn’ vier mannen, onze zinnen gezet op een Granfondo race. Vorige week zondag was het zover: we reden de Sportful Granfondo Dolimiti Race – 200 km en bijna 5000 hoogtemeters. Hoe ik negen uur op de fiets vol heb gehouden?

Sportful Dolimiti Race

Rookworst
Ik focuste me onderweg op de kuiten voor me. De kuiten van ‘de Italiaan’ zijn doorgaans wat interessanter om naar loeren dan die van de Hollander. Ze zijn vaak slank, bruin, geschoren, goed ongeolied en rijkelijk versierd met tattoos. Op de eerste kuitenbijter –we kregen er vier voor onze kiezen- naderde ik ‘de rookworst’. “Hoezo tatoeëer je een rookworst op je kuit”? Juist, dat dacht ik ook. Toen ik dichterbij ‘m kwam gereden bleek het een gekantelde hoefijzer te zijn. Aha, met de opening aan de zijkant had ik ‘m niet herkend. Zoals bij het eten van een rookworst kwam ik ook deze worst nog een aantal keer tegen omhoog. Naast spinnen, doodskoppen en sierlijke bloemen.

Selfie Italiaan
Ondanks dat mijn daalkunsten een stuk zijn verbeterd, kwam ik na de tweede klim alleen te rijden. Tot ik een man op leeftijd in m’n wiel had. Italiaanse opa’s weten wel van wanten! Ondanks dat we elkaars taal niet kende, sprak wielertaal voor zich. Ik vroeg hem daarom in m’n beste Italiaans over te nemen (lees: elleboogje). Hij stak z’n duim op en hop, daar ging ie. We pikten onderweg een aantal anderen op. Al gauw zakte daardoor het tempo. Ik besloot daarom door te fietsen en Fabrigo was zo aardig om met me mee te gaan. Hij nam me op sleeptouw. Hij helpt me vast door deze ‘oersaaie’ vlakke vallei en kon me vast afzetten bij de volgende klim. Dat ie onderweg selfies van ons tweeën maakte, nam ik maar voor lief.

Hij bleef ook tijdens het klimmen bij me rijden. “Oke, bedankt Fabrigo, maar nu mag je weer doorfietsen hoor.” Mijn “Grazie” leek hij niet helemaal te begrijpen. Toen m’n tong op m’n schoenen hing en ik echt even wilde stoppen bij de verzorgingspost voor een broodje prosciutto, liet ie me gelukkig gaan. Het eten en drinken was onderweg goed geregeld. Na een aantal bidons sportdrank en fruitrepen kon ik enorm uitkijken naar een broodje ham, kaas of nóg beter een pizzapunt.

Sportful Dolimiti Race

Voor op het lijstje
Onderweg kwam ik door de meest mooie gebieden van Noord-Italië, wat afstand, tijd en zere kont heel makkelijk deed vergeten. Mocht je het volgende zomer overwegen om een lange tocht in het buitenland te gaan rijden, dan mag je deze zeker op je lijstje zetten. Ik ben benieuwd welke vinden jullie dat ík volgend jaar moet gaan rijden :-).

Sportful Dolimiti Race

Leave a Reply