28 april 2018

Uit m’n comfortzone

||
0 Comment

Waar waren we ook alweer gebleven? O ja, in mijn laatste blog sprak ik over mijn zoektocht naar de sport die bij mij past. Daarin eindigde ik met dat squat’en he-le-maal mijn ding was. Is dat ook zo gebleven? Of zit ik nu op een racefiets? Ik kan je vertellen, mijn racefiets heb ik verkocht en in oktober startte ik met het trainen voor de marathon! Als je me kent, weet je dat dit dus eigenlijk he-le-maal NIET mijn ding is. En juist daarom een extra grote uitdaging. Graag neem ik je mee in mijn avontuur die niet zo goed eindigde…

Waarom een sport kiezen die volledig buiten mijn comfortzone ligt?
Ik was wel toe aan een nieuwe uitdaging. Het leek me weer leuk om een nieuw doel te hebben om helemaal voor te gaan. Maar wat? Oké, 5 k hardlopen kan ik nog wel, maar 42 km? De gedachte dat je hele week in het teken staat van het trainen voor de marathon, oh my God no! Ik ben wel een fanatieke sporter, maar ik wil ook graag andere leuke dingen in mijn vrije tijd blijven doen en ik weet dat trainen voor een marathon heel veel tijd in beslag neemt. Maar goed, ik houd wel van een keer iets anders en zeker van een uitdaging. Ja, en ik wilde wel een keer in de schoenen van mijn vriendinnetje Mirte stappen. Nieuwsgierig naar dat gevoel van het behalen van een marathon. Geeft het echt zo’n kick en werkt het echt zo verslavend?

Alles of niets

Waarom dan niet starten met de halve marathon, zou je denken? Omdat ik voor alles of niets ga! Dat is wie ik ben. Mijn sterrenbeeld Ram staat voor impulsief, roekeloos en overmoedig 😉 Klopt als een bus! Verder is het ook zo’n bucketlist dingetje.

Inschrijving Stockholm marathon
Aangezien ik de Scandinavische landen zo mooi vindt, besloot ik om te kijken of er een marathon in één van die landen was waaraan ik mee kon doen. Op Facebook zag ik de marathon op de Noordpool voorbij komen. Inschrijfkosten: 15.000 dollar, Temperatuur: -25 tot -30 graden Celsius. Misschien iets teveel van het goede! Toen zag ik de marathon van Stockholm en dat leek er meer op. Inschrijfkosten: € 99,- , temperatuur: gemiddeld 20 graden. Heerlijk! Wel goed om te weten dat het op 21 juni (slechts 19 dagen na de marathon) midzomernacht is, dus de zon niet ondergaat. Mijn slaapmasker heb ik vast klaargelegd 🙂

Op 10 oktober 2017 schreef ik me in voor de marathon in Stockholm op 2 juni 2018. Mirte was op dat moment aan het bijkomen van de marathon in Chicago en zat met haar billen op het strand in Cancun toen ik haar berichtte over mijn inschrijving. Yippieee! Mirte besloot ook mee te doen en hem samen met mij te gaan rennen. Hoe gaaf, je eerste marathon lopen met je vriendinnetje! Met twee vriendinnetjes zelfs, want ook Cynthia heeft zich ondertussen ingeschreven. Dit moet wel een feestje gaan worden!

Trainingen & wedstrijden
De voorbereidingen startten, het squatrek keek ik niet meer naar op of om en m’n hardloopschoenen werden m’n beste vrienden. Samen met Mirte keek ik naar een hardloopschema wat het beste past bij de periode tot aan de marathon waarbij ik langzaam op zou bouwen naar de lange afstand. Rustig beginnen met drie keer in de week lopen, waarvan twee keer korte afstanden doordeweeks en een duurloopje in het weekend. En af en toe een wedstrijdje meepakken!

Hobbel in de weg!
Het trainen ging erg lekker voor mijn gevoel, totdat ik in één keer last van mijn kuiten/schenen kreeg. Voor de zekerheid Herzog compressiekousen, een foam roller en nieuwe hardloopschoenen aangeschaft en een fysio bezocht. Dry needling zou de knopen in mijn kuiten moeten verhelpen. Geen pretje kan ik je vertellen. Wat een hel! Dat wens ik niemand toe. Het ergste: die knopen wilden maar niet weg.

Bye bye marathon
Na 1,5 maand elke week behandelingen, besloot ik naar een andere fysio te gaan voor een second opinion en het leek me goed om ook eens een voetspecialist te bezoeken. Na het bekijken van mijn balans, kracht en voetstand en het voelen aan mijn schenen werd me afgeraden om verder te trainen voor de marathon aangezien ik in een beginnend stadium zat van shinsplint. “Ja, je kunt hem lopen, maar dan lig je er daarna ook zeker 8 maanden uit. Daarmee bedoel ik dat je geen trap meer op of af kunt lopen”.  En zo kwam er in een klap een einde aan dit avontuur…

Dag Stockholm
Baal ik? Jazeker, als je een beetje een sportmentaliteit hebt dan snap je dat. Echter, ik vind het niet waard om mijn benen kapot te lopen. Dag Stockholm, hallo squatrek 🙂 Het hoort erbij en volgend jaar ga ik er misschien wel weer voor! Nu even mijn schenen rust geven, aan m’n balans werken en focus op andere trainingen waarbij ik mijn lijf geen extra schade aanbreng. En dan… op naar de marathon in 2019?!

 

Leave a Reply