10 oktober 2017

Dit was mijn Chicago marathon

||
5 Comments

De Chicago Marathon… Waar zal ik beginnen? Gewoon maar bij het begin? Oké, heb je ff? Ik kan namelijk wel een boek schrijven over deze ene dag, die begon om 3.45 AM…

Goede morgen!
Om 3.45 uur begon het feest dus. Ons hele huisje in de weer met gelletjes, poedertjes, compressiekousen en wat je allemaal nog meer nodig hebt (of denkt te hebben) tijdens zo’n race. De bammetjes met jam en chocoladepasta worden zenuwachtig naar binnen geschoven en met een kop koffie of thee weggespoeld. Alle spullen worden nog 15 keer of meer gecheckt. Klaar? Oké, op naar de start!

Naar de start
Om 5.30 uur komen we aan bij Grant Park. De plek waar het allemaal moet gaan gebeuren. Het park waar we starten en ook zullen finishen (hopelijk). Na wat gedoe met een kapot sporthorloge, een fotomomentje met onze groep in weggooikleding (je kunt hem maar hebben voor je plakboek) en wat eerste stress-signalen, begeven we ons naar de tassenafgifte. Het moment waar je écht zeker moet zijn dat je de juiste spullen afgeeft, en bij je houdt wat je nog nodig hebt. Niet echt mijn ding zeg maar… Als m’n hoofd niet vast had gezeten, had ie waarschijnlijk nog op de keukentafel in het huisje gelegen. Dat idee. Maar het lijkt allemaal goed te gaan. Aangekomen bij het startvak blijkt dat we echt heel erg ontzettend front row staan. OMG, wat doe ik hier? Ik mag dan een aardig tempo lopen, maar dit voelt wel een beetje overdreven. Ben godsamme Paula Radcliffe niet!


Warming-up
Aangezien de start om 7.30 begint en het pas 6.00 uur is, hebben we nog alle tijd om te relaxen (of heel zenuwachtig te doen), onze veters tig keer opnieuw te strikken, na te denken of we die banaan nog wel of niet op zullen eten, rondjes in het startvak te rennen en vier keer naar de WC te gaan. Tenminste, dat zou je denken. Plasbeurt 1 was een daverend succes, maar al snel ontstaan er rijen waar de Efteling jaloers op kan zijn.

Wildplassen enzo
Om 6.55 uur sluit ik aan in de rij die volgens Ruud het kortst is, om nog even snel het laatste zenuwplasje te lozen. Nou, dat feest gaat dus ff mooi niet door. Om 7.10 uur staan er nog steeds zo’n 50 mensen voor me en dan besef ik dat dit ‘m dus echt niet gaat worden – het startvak sluit namelijk al over 5 minuten. Wat nu?! Paniek! Hartslag maximaal, plus een beetje extra. Ik kan niet drie uur rennen met een volle blaas! Oké, plan B. Ik sprint naar Nikki om om assistentie te vragen en 30 seconden later schenk ik ergens in een enigszins beschut hoekje de inhoud van mijn blaas aan moeder natuur. Dit terwijl Nikki me zoveel privacy biedt als mogelijk is met een trainingsjack. Alle schaamte voorbij, het is wat, zo’n marathon… Anyway, probleem plas opgelost.

Startvakmomentje
Snel het startvak in, waar het even later muisstil wordt als het Amerikaanse volkslied luid door de speakers galmt. Iets waar ze de volgende keer wel iemand voor mogen vragen met een wat minder schelle stem die iets beter toon kan houden. Maar dat terzijde. Een heel gaaf moment! En dan opeens ga je! Ik had maar één taak: Ruud volgen. Ruud gaat mij namelijk naar die sub drie uur hazen.

Er klopt geen snars van
De eerste kilometers overleggen we een beetje want er lijkt geen zak te kloppen van onze horloges. Waarschijnlijk doordat we door het centrum van Chicago rennen waar de gebouwen retehoog zijn en GPS geen kans krijgt. Ik word hier een beetje onrustig van want ik heb dus geen idee of we te snel of te langzaam gaan. Uiteindelijk komen er kilometerbordjes waardoor we zelf de berekening kunnen maken. Conclusie: we doen het hartstikke goed, exact op schema! Wel irritant dat de kilometerbordjes er niet elke kilometer staan. De miles staan wel aangegeven, maar daar heb ik niet zo veel aan. In het begin lukt het me nog om alles om te rekenen, maar na twee uur laat ik het maar varen. Van miles naar kilometers en dan de kilometers vermenigvuldigen met 4.13 per kilometer en dan nog onthouden op welke tijd ik doorkwam… Never mind, het zal wel! Gewoon doorlopen.

Prachtig
Onderweg geniet ik van waar ik loop. Wat een geweldige stad! En wat een fantastisch publiek. Die Amerikanen zijn helemaal knotsknettergek en dat is precies wat je nodig hebt als je daar loopt. Zelfs de dame waarvan ik vrij zeker weet dat ze werkelijk he-le-maal niks met hardlopen heeft of met welke sport dan ook (lees: 150 kilo schoon aan de haak) moedigt me aan alsof haar leven ervan afhangt. “Come on girl, you look awesome, don’t lose pace, keep going!”. Heerlijk.

Perfecte doorkomst
Ruud voert me constant bekertjes water en sportdrank en om de 9km smikkel ik zo’n overheerlijk gelletje weg. Op de halve marathon komen we door in 1.29.05. Perfect! Het geeft me een boost energie en ik geloof er heilig in dat ik het gewoon ga flikken vandaag. Het is warm, maar zolang we tussen de gebouwen lopen, heb ik in ieder geval geen last van de zon. Totdat… Tadaaaaa! De zon opeens al z’n zonnestralen uitgooit en wel in mijn gezicht. Iets waar ik het behoorlijk zwaar mee heb…

Stijf
Na 25km beginnen mijn benen wat stijf te worden en ik dus minder makkelijk te lopen. Het gaat nog wel, maar minder van harte. Op 30km kom ik nog goed door, maar daarna heb ik steeds minder controle over mijn onderstel. Als een houten klaas beweeg ik me voort. Als een boer met kiespijn lach ik als ik Kim onderweg zie. En ik ga bijna over m’n nek (maar écht, letterlijk!) wanneer een man mij passeert die van z’n kont tot z’n enkels onder de stront zit. Alsof ik naast een gierwagen loop. Deze man wil wel echt héél graag z’n doel halen… Ik hou wel even in, want hier kan ik niet bij blijven lopen.

De laatste kilometers
Na 35km wordt het steeds zwaarder, maar volgens mijn horloge kan ik de sub 3 uur nog steeds halen. Er klopt alleen geen zak meer van de afstand die mijn horloge aangeeft. De kilometerbordjes verschijnen steeds veel later dan ik wil en mijn berekeningen kloppen dus van geen kant. Mijn benen willen niet meer, m’n hoofd is oververhit en het duurt me allemaal veel te lang. Hoe ver kan een kilometer zijn zeg?! Maar jawel, ik ben er bijna. Beseffende dat ik m’n doel niet ga redden, ren/strompel ik balend verder, maar eigenlijk kan het me ook even geen zak meer schelen. Ik wil er gewoon zijn! De laatste 800 meter, kom op! JEZUS, is daar opeens nog even een heuvel. Eentje in de categorie Mount Everest voor m’n gevoel. Dat kan je ons marathonlopers toch niet meer aandoen in dit stadium? Ik klim over die berg en daar zie ik hem: de finish.

Kan niet meer.
BAM! Ik ben er. Halleluja. Dat is fijn. Mijn benen kunnen geen stap meer zetten. Ik heb eerst een nieuwe heup nodig, wil ik nog vooruit komen. Maar ik moet. Iedereen moet doorlopen. Hoe dan?! Als een hoogbejaarde met een kunstheup strompel ik wat vooruit. Ik wil zitten, of eigenlijk liggen, maar dat mag niet. Na 200m kom ik Ruud tegen. Toen ik niet meer te redden viel na 35km, is hij doorgelopen om nog wel onder de 3 uur te lopen en het is hem gelukt ook. Knap! Maar hij is minstens zo kreupel als ik. Gelukkig, kunnen we samen verder kruipen.

Hemels
Even verder bereiken we de hemel. Bier. Er is niks waar ik meer zin in heb dan dat. We pakken ons welverdiende drankje dankbaar aan en laten ons op de grond vallen. Oh nee, dat is niet hoe het ging. We deden er 5 minuten over om onszelf op de grond te krijgen, want even flexibel door de benen zakken, dat zat er natuurlijk niet bij. Maar jawel, uiteindelijk zaten we. Volop te genieten van ons biertje! Totdat… we verzocht werden om weer verder te lopen. Gaan zitten was moeilijk, maar opstaan gewoon geen optie. Ik vertelde de twee mannen dat ik best wilde gaan, maar dat ze me dan toch echt overeind moesten helpen. Ik moet heel hard lachen want ik zie dat overal mensen van de grond getrokken worden. De vrijwilligers kunnen er gelukkig ook om lachen. Die gekke lopers…

De rest
Door naar de tassen. Hier komen we met z’n 9en weer bij elkaar. En ieder met een eigen verhaal. De een is gevallen, de ander had kramp, de derde is flierefluitend door de race gewaaid en de 9e… die komt huilend aan lopen, vliegt in m’n armen en zegt dat ze dit NOOIT meer doet. Maar dat was natuurlijk een momentopname, toch Nikki? 😉

Het is de marathon
Jeetje wat een ervaring weer. M’n doel niet gehaald, maar eigenlijk moet ik gewoon blij zijn dat ik er zo dichtbij ben gekomen. Het is de marathon en daarin kan tot de laatste meter van alles mis gaan, dus 3:01:30 lopen is helemaal zo slecht nog niet. Ik had ook kramp kunnen krijgen, kunnen vallen, een blessure kunnen lopen of van m’n stokje kunnen gaan door de hitte. Maar dat is allemaal niet gebeurd. Als die man niet in z’n broek had gescheten, had me dat trouwens wel 20 seconden gescheeld denk ik, maar goed, dan had ik het nog niet gered.

Ik chill nu lekker met een cocktail op het strand van Cancun en verder doe ik helemaal niks. Nieuwe doelen komen later weer. Hardlopen? Wat is dat?

5 Responses

  1. Chris

    Leuk verslag, Mirte! Jammer dat je je doel net niet hebt gehaald, maar hopelijk kun je desondanks trots zijn op je prachtige PR!

    1. Mirte
      Mirte

      He Chris, het is heel jammer maar ik kan zeker wel blij zijn met deze tijd. En die sub 3, die gaat er komen. Daar geloof ik in!

  2. John Aalbers

    Wat een land, wat een race, wat een afstand , wat een shit en wat een vrouw!

    Sowieso respect dat je überhaupt het lef hebt om jezelf uit te dagen!
    Meestam geniet je meer van de road to je doel en na afloop.
    Vlakvoor ( ultieme urine test) de start is vaak een grote shitstress maar bij jou zelfs onderweg in een heuse gierwagen!
    Daarnaast blijft de marathon een avontuur op zich. Iedere keer weer, er gelden hier geen wetten der rechtmatigheid ofzo
    En als je zelfs in steenkapotte ( alleen het woord al vermoeid mij en dan heb ik nog geen mile gerend) toestand een gierwagen inhaalt dan ben je een top wijf!
    Nogmaals shapoooo!!

    3.01 en een biertje is natuurlijk prachtig maar blijft SHIT tijd natuurlijk.
    Volgende X ruil je Ruud in voor mij en dan lopen we ergens in Assen ofzo.
    Moet lukken maar ook daar wellicht veel strontwagens.

    Enfin, anyway jetzt down maar under in Mexico
    From Nijmegen to Amsterdam to Chicago to Mexico what A life( style)!!

    Geniet Mirte en je verhaal was ruimschoots onder de 3uur!!!

    Dikke kus John

    1. Mirte
      Mirte

      Haha wat een leuke reactie John!! Denk dat het geen Assen wordt, maar Amsterdam. Hebben ze ook wat minder gierwagens hoop ik… Ben je daar ook voor te porren? Al deed Ruud het ook fantastisch hoor 🙂 Was erg luxe lopen!

  3. Pingback : Kakzooi! | Girls on the Move

Leave a Reply