22 januari 2018

De week van… trailen op Lanzarote!

||
3 Comments

Afgelopen week vertoefde ik op Lanzarote. Een eiland wat ik aanvankelijk associeerde met massatoerisme, droogte, kaalheid en zon, zee, strand. Vorig jaar was ik er al achter gekomen dat het eiland veel meer dan dat te bieden heeft en dat trailen en trainen op Lanzarote een geweldige tijdsbesteding is, helemaal in januari. Redenen genoeg om dit jaar terug te keren naar de Islas Canarias!

Mijn week in het kort:
Zondag: trail / scrambling 15 km, 1200D+ (hoogtemeters). Zondagavond easy evening run 10 km.
Maandag: Explorer Volcano Trail: 23 km, 1200D+
Dinsdag: Harbour Trail 21 km, 1400D+
Woensdag: Northern Trail. 17 km, 1100D+.
Donderdag: Trail 15 km, 900D+. Avond: core / stretching
Vrijdag: racefiets 50 km
Zaterdag: slotetappe 30 km trail

Net als vorig jaar was ik één van de organisatoren van het MudSweatTrails trailcamp naar Lanzarote. Zeven dagen lang met een groep van 16 trailers zoveel mogelijk gave trails op het zonnige eiland verkennen. Hoewel ik natuurlijk ook organisatorische taken had, was ik nog lang niet klaar met deze leefstijl: (heel) veel buiten, voorjaarstemperaturen, zeelucht, zon, gezelligheid en focus op voeding, slaap en training.

Verkenning
Eigenlijk was ik vrijdag al op het eiland om nog routes te verkennen en kwartier te maken voordat de deelnemers kwamen. Een vroege vlucht op vrijdag maakte dat we rond lunchtijd al lekker op pad konden! Winterjas ver weggestopt in de koffer, korte broek en top aan, zonnebrand gereed en hop: ready to go.

Na nog een verkenning op zaterdag en zondag begon de groepsreis op zondagavond. Als warm-up hebben we een easy run over de boulevard gedaan om de benen los te lopen. Het échte werk begon vanaf maandag, na een goede nacht (en geen vlucht) van de deelnemers.

Gevarieerd programma
Iedere dag stond er een andere trail op het programma, elke keer vanuit een ander dorpje, elke keer in een ander soort landschap. Alleen op vrijdag hadden we een geplande ‘rustdag’ maar de meesten kozen op deze dag alsnog voor iets actiefs, zoals: wielrennen, aqua gym of surfen.

Maandag vertrokken we vanuit ons sport resort (gelegen in Costa Teguise). Langs de kust, over de vulkanen, door het karakteristieke maanlandschap van Lanzarote. Een drietal lange klimmen met pittige afdalingen (losliggend lava, pretty steep) bereidden ons voor op de trails die verder op het programma stonden.

Dinsdag vertrokken we vanuit Playa Quemada – richting Secret Beach – door naar Femès en daarna terug naar ons geparkeerde busje in Playa Quemada. Na een verkwikkend voetenbadje in de zee reden we terug naar Costa Tequise: raampje open, muziek uit de speakers, blije hoofden in de bus en een zonnetje dat ons de weg wees.

Must-see
Het noorden van het eiland zouden we op woensdag gaan verkennen. Mirador del Rio is een welbekende plek onder wielrenners, die we ook veelvuldig hebben gezien op het eiland. Een prachtige, lange klim leidt je hiernaar toe. Ook trailend is het noorden een must-see. De oceaan, met het daarin gelegen eiland ‘La Graciosa’ bied je een prachtig uitzicht. Ook Órzola, het dorpje waaruit we vertrokken, bood ons de kans om te starten en finishen aan het strand.

Na behoorlijk wat klimmen, dalen en technische passages was het donderdag tijd voor een relaxtere loop. Minder hoogtemeters, meer rennen. We hadden heerlijke afdalingen die aanvoelden als de Klimduin in Schoorl: geen angst om te vallen want je hakken konden lekker wegzakken in het zwarte grint. Heerlijk. ’s Avonds heb ik nog een les in de stretching room gegeven met diverse core exercises, mobiliteits- en rek- en strekoefeningen.

Pedal it out!
Al dat trailen vind ik natuurlijk heerlijk, maar de afwisseling met het fietsen vind ik dan helemaal top. De wind op het eiland maakte het fietsen af en toe een uitdaging (zowel omhoog als naar beneden). Met een middagbezoek aan het mooie Playa Papagayo was deze vrijdag (de ‘rustdag’) compleet. Klaar voor de koningsetappe op zaterdag!

Kers op de taart
Zaterdag, de dag die véél te snel kwam, vertrokken we vanuit Famara Beach: hét surf walhalla van Lanzarote. Bij het zien van de blauwe lucht en hoge, wilde golfen bedacht ik me spontaan dat leren surfen toch ook wel heel erg gaaf zou zijn. Misschien volgend jaar, want vandaag zouden wij voor onze langste trail gaan, met na afloop een duik in de zee én fruit smoothie op het zandterras van Famara.

En wat een dag was dat! ’s Ochtends, toen we de langste klim deden die er op het eiland te vinden is, was het nog bewolkt en kon het windjasje regelmatig aan, maar toen we in de middag via (wat mij betreft) de meeste gave trails van de week terug renden brak de bewolking, kwam de zon door en werd de lucht strakblauw. In between hebben we geklommen, gedaald, een tussenstopje in het groene (!) dorp Haría gehad en genoten van de laatste dag van het trailcamp.

Finish
De finish was geweldig: na een super afdaling finishten we als groep, aan het strand, waar in ons busje de muziek uit de speakers knalde, waar de golven van zich lieten horen, waar we opkeken naar de magische bergkam die we bedwongen hadden en waar de zon zich liet voelen. Tussen het surfgeweld door was er ruimte voor een duik en na afloop hebben we op het terras geproost op een topweek. Deze vibes had ik nog wel even kunnen doorzetten, maar het werd alweer tijd om online in te checken..

De mooie ervaringen van de gelopen trails en de goede vibes van zowel de groep als het eiland maakten dat ik het eiland met andere ogen ging bekijken. Waar een eerste indruk kaal en eentonig kan zijn, zag ik nu schoonheid van dit bijzondere landschap.

Ik kijk terug op een sportieve, gezellige, voorjaarsweek. Zin om door te trainen, zin om gave plekken op te blijven zoeken, zin om nieuwe plannen te maken en vooral ook zin in het voorjaar!

 

3 Responses

  1. alexander geertsena

    Hoi Charissa,

    Ben je al uit geslapen? Alles goed met je, kom nog eens langs als je in va bent. Met S gaat het goed, Is ook vaak in Va.
    Groet van ons allen

Leave a Reply