31 december 2017

Weer durven vertrouwen op een lichaam dat eerder ongenaakbaar leek

|
By
|
1 Comment

Als sporter had ik altijd controle op mijn sterke lichaam. Een lichaam dat nooit geblesseerd is en deed wat ik wilde dat het deed. Ik besloot een marathon te lopen onder de 3 uur. Prima, ik maakte een trainingsschema en ik liep onder de 3 uur. Ik stelde een doel en stoomde mijn lichaam gereed. Zo ging dat, zo werkte dat in mijn beleving.
Maar het afgelopen jaar is dat beeld compleet aan diggelen geslagen.
Ik werd zwanger en mijn zwangerschap en bevalling stelden me zwaar op de proef. Het deed dingen met me waar ik totaal geen controle meer op had. En het ergste van allemaal, het kind dat in me groeide werd het hardst getroffen.

Grandioos gefaald
Nog nooit heb ik me zo erg voor mijn lichaam geschaamd. Nog nooit ben ik zo teleurgesteld geweest in mijn lichaam. Nog nooit heb ik me zo schuldig gevoeld. Hoe de artsen me keer op keer vertelde dat ik er niets aan had kunnen doen, hoe manlief het me ook uit mijn hoofd probeerde te praten, het was tevergeefs. In mijn ogen had ik gefaald, grandioos gefaald.

De eerste klap
Trots was ik dat het zo bizar snel raak was. Want tuurlijk druist er door je koppie, zou een kind ons gegund zijn. Een week na de positieve test kwam de eerste klap echter al. Ik verloor bloed, eerst weinig, maar al snel gutste het uit me. Ik vermoedde een miskraam, maar tijdens een spoedcontrole met slechts 6 weken zwangerschap op de teller, zagen we een kloppend hartje om vervolgens te horen dat we ervan uit moesten gaan dat het niet goed zou eindigen. Volgens de gynaecoloog zou het bloedverlies, wat ze overduidelijk op de echo kon laten zien, met alle waarschijnlijkheid ons ‘sesamzaadje’ meespoelen. Maar dat gebeurde niet. Dat het goed ging, voelde ik zelf eigenlijk ook al. Ik was kotsmisselijk en viel kilo’s af. En dan zegt men: ‘maar je moet eten, Kim, doe het voor je kindje’. Leg dan maar uit dat je zo ontiegelijk je best doet, elke avond met goede moed aan een maaltijd begint, maar bij de eerste hap al begint te kokhalzen. En dat stopte niet na 12 weken, maar ging door tot ruim 20 weken zwangerschap. Ik wist in ieder geval dat mijn lichaam op en top zwanger was.
De bloeding bleek een zogenaamde ‘subchorionale bloeding’, ofwel een bloedvat dat bij de opbouw van de vliezen was geknapt. 6 weken lang heb ik non-stop bloed verloren. Tot 20 weken mocht ik als voorzorg niet sporten en pret met manlief tussen de lakens was ook uit den boze. Toen bij de 20 weken echo een blakend kind te zien was en de bloeding helemaal weg was, kon ik mijn geluk niet op. Ik hoor mezelf nog tegen iedereen zeggen: ‘oke, de 1e helft was pittig, maar de 2e helft gaat fantastisch worden!’.

Mijn mooie dikke buik
En tot 36 weken zwangerschap was het ook fantastisch. Toen ik eindelijk begon aan te komen, kwamen de kilo’s er ook met bakken aan. Geen enkel probleem vond ik dat, ik was zo blij dat ik weer kon genieten van eten. Ik pakte het sporten op en verbaasde me erover hoe fit ik nog was. En mijn buik, ohhhh, ik vond mijn steeds dikker wordende buik fan-tas-tisch! Geen verhullende kleding, nee, mijn buik mocht gezien worden!


De genadeklap
Met 36 weken kwam de genadeklap. Ik zie nog de onrust en gelatenheid op het gezicht van de verloskundige toen ze zei: ‘Kim, je baby moet er zo snel mogelijk uit’. Wat bleek? De placenta had besloten z’n best niet meer te doen in het 3e trimester van mijn zwangerschap. Het gevolg was een baby dat van onvoldoende voeding was voorzien. ‘Maar hoe zou de kleine er dan uitkomen, was hij wel gezond?’. Niemand kon het me vertellen. Drie dagen lang heb ik vervolgens alles gevreten wat los en vast zat, want ik was ervan overtuigd dat ik mijn eigen kind nog wel wat gewicht kon bij-eten. Later zou blijken hoe tevergeefs het was. Ik kon eten wat ik wilde, het kwam simpelweg niet goed bij m’n kleintje aan.

Trance
Drie dagen na die vernietigende uitspraak werd de bevalling ingeleid. Een bevalling die al snel uitmondde in een weeënstorm en zo snel ging dat ik niet meer wist waar ik het zoeken moest. Ongeloof, angst en pijn maakten dat ik in trance was en de verloskundige me zelfs heeft moeten vertellen dat ik mijn ogen moest openen want onze zoon was geboren. Toen ik mijn ogen eindelijk opende, zag ik het meteen. Een ontzettend mooi klein popje, waar alles aan zat, maar die overduidelijk te klein was. Heel even hield ik hem vast en toen moest hij meteen onderzocht worden en maakte ik me op voor de volgende klap. Die verrekte placenta kwam er niet uit. De arts werd er meteen bijgeroepen en bereidde me voor op een operatie als haar ingreep niet zou lukken. En voor ik het kon laten bezinken, ging ze over op die ingreep waar ik jullie de details van zal besparen. Nog nooit heb ik zoveel pijn gehad, zo hard gegild en gevoeld dat mijn lichaam me alleen maar in de steek liet.
Als ik mooie foto’s zie van vrouwen die hun kindje meteen na de bevalling in de armen opvangen, krijg ik tranen in mijn ogen. Zo had ik het me voorgesteld, maar de werkelijkheid was zo anders.

Online werkelijkheid
Die ‘werkelijkheid’, die weet Instagram je haarfijn te laten zien. Want met mijn zwangerschap ging er een compleet nieuwe online wereld open. Iedereen lijkt wel een vleugje te willen delen van de glamour die gepaard gaat met het krijgen van een kleintje. Maar ik besef me nu des te meer dat het totaalplaatje bestaat uit wel duizend puzzelstukjes die samenkomen in dit wonderlijke proces, en het is niet vanzelfsprekend dat die duizend puzzelstukjes meteen goed op hun plaats vallen. Ik zag in dat #fitpregnancy, #fitmom, #normalizebreastfeeding, #happybaby, en de tig andere hashtags die bestaan, maar één onderdeel zijn in het grote geheel. Die zogenaamde #fitmom had misschien een #k*tpregnancy, maar dat wordt uiteraard niet online geslingerd. Zo deelde ik ook alleen de mooie sportplaatjes met dikke buik, maar verborg de moeilijke momenten.

Schuldgevoel
Onze zoon Miles heeft uiteindelijk 12 dagen in het ziekenhuis gelegen. Kerngezond was hij, godzijdank, alleen geen vet of glucose voorraden waardoor hij niet de energie had om genoeg te eten om op eigen kracht aan te komen. Met behulp van een infuusje en later een neusslangetje kwam hij wel op gewicht en sterkte hij aan. Als ik het zo beschrijf, klinkt het allemaal niet zo dramatisch, maar geloof me wanneer ik zeg dat dit het moeilijkste proces is waar ik ooit doorheen ben gegaan. Het liefste wil je met je baby naar huis, genieten van het eerste samenzijn en wij keken naar hem terwijl zijn gezichtje onder de slangetjes zat en voor de zekerheid ook lag gekoppeld aan de hartmonitor. Elke interventie voedde mijn schuldgevoel, door mij lag hij daar zo.

Tot over mijn oren verliefd
Terwijl ik dit tik, kijk ik naar hem. Strontverliefd ben ik op hem en zo, zo trots. Want het gaat gelukkig zo goed met hem. Hij groeit veel harder dan de kinderarts had gehoopt en hij laat ons smelten met zijn geluidjes en vele lachjes. ‘Wat heb ik het je moeilijk gemaakt, mooi mannetje’, maar inmiddels begint dat ellendige schuldgevoel af te brokkelen. Mijn redding is mijn openheid, het feit dat ik me niet schaam voor mijn schaamtegevoel, en de vele mooie gesprekken die ik daardoor heb gevoerd. Het deed me inzien dat elke moeder een verhaal heeft, en elk verhaal heeft z’n mooie en minder mooie kanten. Conceptie, een zwangerschap, een bevalling, een nieuwbakken kind doet dingen met je lichaam die je niet onder controle hebt. En ik heb geleerd om naar het totaalplaatje te kijken en ontzettend dankbaar te zijn voor alles wat wél goed gaat. Ik kies om te focussen op het positieve, want het ís er.

2018
Ik kijk met zoveel plezier naar 2018, het jaar waarin ik met mijn gezin zal terugkeren naar Nederland, en tegelijkertijd denk ik ook terug aan het mooie jaar 2017 waarin ik leven schonk aan Miles. Vele moeilijke momenten gaven me ook de kans om oprechte dankbaarheid te voelen en een nieuwe kijk op dat mooie lichaam van mij. Het is ook weer de sport die mij weer met mijn lichaam doet verbinden, die me weer vertrouwen geeft, die me weer laat voelen dat dit mijn lichaam is. Een lichaam waar ik steeds beter weer trots op kan zijn.

1 Response

  1. Chris

    Wat een mooi en openhartig verhaal, Kim. Ik kan me voorstellen dat de beproevingen confronterend waren als je gewend was je lichaam te kunnen ‘sturen’. Helaas blijkt vaak dat zo’n nieuw leventje laten ontwikkelen toch echt andere koek is. Mocht je vaker last houden van nare onzekerheden en schuldgevoelens, er is bij het Nijmeegse cadeauwinkeltje Blixem een serie te koop van “Snor” met kwartetspel, ansichtkaarten en boekje genaamd “Relax, mama”, heel helpend om gevoelens van falen te relativeren. Hopelijk win je het vertrouwen beetje bij beetje terug. De stijgende lijn is ingezet, houd dit samen vast! Je hebt niet gefaald, maar juist alles gedaan wat je kon en kunt. Ik denk dat Miles dit ook (heeft ge)merkt. 🙂

Leave a Reply