03 juni 2017

Yes. We. Can!

||
0 Comment

Het lijkt nog ver weg, maar voor je het weet, is het zo ver. Lekker cliché, maar toch echt waar. Het is nu al juni! Dat betekent bijna juli en dan zit je voordat je het doorhebt alweer in augustus. Dan hebben we alleen september nog voordat het oktober is. Zie je hoe snel dat gaat? Het is dus al bijna oktober, de maand van de Chicago Marathon. Whaaaaa!!!

Chillen
Ik heb mezelf voorgenomen om ‘m nog drie weken te chillen. Maar DAN! Dan loop ik op 18 juni een halve marathon en dat is het startschot. Hét begin van mijn weg naar Chicago. Veel kilometers, nog meer kilometers en als toetje nog wat extra kilometers.


Wie gaat er mee?
De vorige keren deed ik mijn marathonvoorbereiding in Nijmegen met mijn trouwe loopvriendjes en –vriendinnetjes. Wat zal ik die nu missen! Nou heb ik mini Fairley Nikki (zusje van Kim) wel om mee te trainen, maar die heeft een half jaar met een zak stroopwafels en een sixpackje bier in de lappenmand gelegen. De 8km die ze nu kan lopen zonder hinkend naar huis te hoeven, zijn best aardig hoor… Ben blij dat ze het weer kan. Maar wie loopt er na die warming-up met me verder?

Yes we can!
Ik moet het even alleen doen, maar gelukkig is mini Fairley gedreven. Die 8 schattige kilometertjes gaan er uiteindelijk echt 42 worden. Daar twijfel ik niet aan. Haar trainingsschema waarop met rode stift ‘Yes we can!’ staat geschreven, hangt al op de koelkast. Die van mij hang ik er binnenkort naast en na een paar weken komen we bij elkaar qua kilometers. Die volbehangen koelkast vullen we dan tot de nok en dan gaan we ervoor. Op naar die sub 3 uur. Halleluja!

Kilometers vreten
Op dit moment train ik zo’n 40 kilometer per week. Dat zal al snel meer worden en in de topweken naar zo’n 90 kilometer gaan. Dat zijn de weken waarin ik onderweg naar de trein mogelijk van m’n omafiets donder omdat ik chronisch moe ben en vrijwel zonder hartslag m’n trappers rondtrap. Tenminste, een poging toe doe. Dit zijn ook de weken waarin ik het liefst een koelkast naast mijn werkplek zet of mijn werkplek in de keuken. Als ik maar héél dichtbij héél veel eten ben.  Én het zijn de weken waarin ik snak naar het moment dat dit allemaal voorbij is.

Extra kilometers, extra vermoeid, extra eten… Heel veel extra! Zo veel extra, dat ik het uiteindelijk spuugzat ben. Maar als alles lukt op 8 oktober, dé dag, zal ik me beseffen dat het het allemaal waard is geweest. Wish me luck!

Leave a Reply